Siedziałam między dwoma wilkami we średnim wieku, po ok. 5- 6 lat. Wszyscy zażarcie ze sobą dyskutowali, a czasem uciszał ich alfa. Trwała narada. Groźby ze strony pobliskiej watahy pod tytułem „ poddaństwo albo śmierć”. Alfa zwołał wszystkich strategów, dowódców i jeszcze jakieś tam wilki poboczne. Rozmawiali o tym czy wszcząć wojnę czy ulec agresorowi. Dyskusje jednak nagle zniknęły i zrobiło się niezręcznie cicho. Zauważyłam, że wszystkie pyski i ślepia skierowano w moją stronę.
- A ty beto, co sądzisz o tym rozwiązaniu? – spytał doniośle alfa – Czy według ciebie powinniśmy odpowiedzieć i m agresją skoro wszelaka dyplomacja zawiodła?
Podniosłam wyniośle pysk i szeroko otworzyłam oczy, po czym wzrok skierowałam na siedzące naprzeciw mnie wilka.
- Dla mnie są tutaj dwie perspektywy. Jedna to odpuścić i przyjąć poddaństwo watahy a druga…
- Jak śmiesz proponować nam tchórzostwo?! – ryknął dowódca wojowników – JAK ŚMIESZ?!.
W jaskini narodził się szmer, który natychmiast urodził się w awanturę.
-CISZA! – krzyknął alfa.
Wszyscy natychmiast umilkli.
- Póki nie przeszkodził mi bezpodstawnie nasz dowódca, chciałam rzec, że drugie rozwiązanie to śmierć za własną głupotę – widziałam jak niektórzy złowrogo się na mnie spoglądają – widzę, że wszyscy są tutaj napaleni na walkę. Chcą pokazać, jacy są honorowi, jacy bohaterscy a przy okazji bezmyślni.
Ktoś chciał mi przerwać, ale w myślach go skarciłam.
- Zastanówcie się, pomyślcie. Ta wataha jest od nas większa i liczniejsza, dodając do tego górzyste tereny i liczne rowy. Jakoś nie chce mi się wierzyć byście obstawiali tę wojnę za wygraną.
- To, co wolisz kłaść się plackiem przed nimi, bo stchórzyliśmy? – spytał jeden złowrogo, – co my byśmy mówili szczeniakom? Nie mamy wolności, bo lata temu się poddaliśmy.
- O ile byśmy sami nie chodzili po trupach swoich dzieci, po ich kościach. Ta wojna nie masz szans na sukces a jedyne, co zyskami to morze trupów i mięsa.
Istna mordercza cisza.
Wstałam i wyszłam. Miałam ich wszystkich dość. Chcą honor obronić ceną życia niewinnych? Tacy z nich bohaterowie jak z kota pies.
Potem już wszystko stało się jasne. Wojna zakończyła się dla nas klęską. Ja wraz z paroma w miarę rozważnymi wilkami uciekliśmy a potem nasze drogi się rozeszły.
---***---
Zapoznawałam się z terenami nowej watahy. Sama alfa wydawała się być miła. Ja też starałam się być na pozór kulturalna i odpowiadać na zadane mi pytania z dokładnością. Po całym „rytuale” dołączania do watahy postanowiłam pierwsze, co to zorientować się w terenie. Z resztą robiłam to również by uniknąć spotkania z innymi wilkami. Póki, co nie miałam ochoty na nowe znajomości. Spokojnym kroczkiem maszerowałam przez las. Powietrze tutaj było czyste i świeże oraz na pozór niezwykle delikatne. Spokojny i całkiem ciepły zefir targał moją grzywkę. Usiadłam na kamieniu i wsłuchiwałam się w las.
Gdzieś w oddali skrzeczał jastrząb, a gdzieś jeszcze indziej ryły dziki.
Nie miałam jakiegoś specjalnego nastroju, po mimo sielankowej pogody i przyjaznej mi naturze. Koniec końców wstałam i gdy dzień ustępował nocy spokojnym krokiem ruszyłam przed siebie. Nie wiadomo skąd nagle usłyszałam za sobą bieg i nim się obejrzałam ten ktoś na mnie wpadł. Oboje leżeliśmy. Natychmiast się poderwałam i z dumą uniosłam łeb ku górze.
- Uważaj jak biegasz – warknęłam.
<Ktoś?>
Czemu masz przerwę pomiędzy Michasjowy a Krem ? ;-;
OdpowiedzUsuńMichasjowy może być tylko jeden. Co to za herezje ._.?
OdpowiedzUsuń