Gdybym miał być szczery moim zachowaniem zdziwiłem sam siebie. Zazwyczaj nie jestem tak...niemiły. Z lekkim trudem wstałem czując ból w klatce piersiowej i stawach. Wziąłem głębszy oddech i spojrzałem na ,,Pana lubię spadać na innych" i odrobinę mnie zamurowało. Nie był to bynajmniej basior lecz wadera, było to widać po pierwszym zerknięciu na jej delikatne rysy pyska. - Ah, wybacz. Mój błąd. - powiedziałem nieco głupawym tonem
- Co? - z początku wyglądała jakbym wyciągnął ją z jej głębokich myśli i wyraźnie nie wiedziała co powiedzieć - To znaczy, bo to chyba ja powinnam przeprosić.
To co powiedziała zabrzmiało tak bezradnie, że prawie wydało mi się urocze.
- Nie, skądże...Chociaż tak. W sumie to tak, ale nie do końca - w jednej chwili myślałem, że jest już okej, ale nie było. Dalej wszystko co wydostawało się z mojego pyska brzmiało bez sensu...
- No tak. Przepraszam za to, że Cię "odrobinę" przygniotłam - jej małe skrzydełka poruszyły się w dziwny sposób co wydało mi się oznaką rozbawienia wadery.
- A ja przepraszam, że wziąłem Cię za basiora, jesteś po prostu..trochę większa. To znaczy, to nic złego, sam nie jestem najmniejszy. - szybko zauważyłem swoją gafę i starałem się wyratować.
- Tak...to prawda nie jestem normalnego wzrostu, ale ty za to jesteś ode mnie wyższy o głowę.
- No właśnie...A, byłbym zapomniał. Nazywam się Kenysa, a ty? - nie jestem dobry w zmienianiu tematu...
- Kathedraya, ale może być też Kathedra by tak bardzo nie uprzykrzać Ci życia - powiedziała to tak jakby chciała zażartować, ale jej ton pozostawał chłodny i bezbarwny.
- Heh, nie wydaje mi się by twoje imię miało by mi utrudnić egzystencje - powtórzyłem sobie jej imię kilka razy w głowie by dobrze je zapamiętać i po chwili stwierdziłem pewien fakt - Brzmi bardzo egzotycznie i w sumie nawet przyjemnie. Nawet mi się podoba.
(Kathedra?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz