Dopiero teraz zauważyłem, że mam problemy ze skupieniem się na rozmowie. Nie przebywałem z innymi wilkami od bardzo dawna, a ruchy powietrza jakie były związane z ich obecnością niesamowicie mnie drażniły przez co pewnie wyglądałem na nieobecnego. Ledwo powstrzymywałem moje uszy przed odruchowymi i niespokojnymi ruchami w poszukiwaniu zagrożenia. Starałem się odwrócić swoją uwagę od tego i skończyło się na nieco wścibskim zachowaniu z mojej strony. Miałem nadzieje, że nie czuje się skrępowana moim uważnym spojrzeniem... Gdy znaleźliśmy się w samym sercu lasu zatrzymałem się łagodnie i skupiłem się na czymś innym niż wilki. Zobaczmy... niedaleko nas dwie wiewiórki właśnie zakładały gniazdo, wyraźnie uwijały się wiedząc, że są już spóźnione... Nie...nie to mnie interesuje. Zagłębiłem się dalej, skupiłem na lekkich falach powietrza szukając w nich grubszej zwierzyny. Rześkie i równomierne powiewy od wschodniej strony oznaczały strumień i to stosunkowo duży, być może będą tam i niedźwiedzie łakome na ryby, ale nie znajdę ich tam akurat teraz... Trzeba będzie poczekać. Poruszyłem niespokojnie uchem od strony Kathedry, która coś powiedziała, ale ja zignorowałem to. Wiem to trochę niegrzeczne, ale nie chciałem przerywać gdy już tak dobrze mi idzie. Postanowiłem sięgnąć za strumień w poszukiwaniu jeleni, na które miała polować Kathedra. Tutejsza wataha musiała wyraźnie zniechęcić te zwierzęta parzystokopytne do przebywania w pobliżu, ale udało mi się znaleźć grupkę łani, a wraz z nimi 3 albo 5 byków. Dziwna sprawa, pod koniec wiosny powinny już być cielaki, a tym czasem nie widać nawet by, którakolwiek samica była w ciąży... Co za nieudolne byki, bezpłodne czy co?
- Masz minę jak srający kot. - tym razem doszła do mnie uwaga Kathedry, w której pobrzmiewało chłodne rozbawienie.
Spojrzałem na nią ogłupiały.
- Bardzo oryginalne porównanie. - stwierdziłem kładąc uszy po sobie.
- Nie złość się...nic nie poradzę. Naprawdę wyglądałeś tak jak to określiłam. - nie wiem czy to była tylko moja wyobraźnia czy wadera naprawdę przez ułamek sekundy wystawiła do mnie język.
Zamrugałem kilkukrotnie i prychnąłem.
- No dobrze, niech będzie. - mimowolnie uśmiechnąłem się zawadiacko pochylając nieco łeb tak, że przez tą chwile rozbawienia patrzyłem na ziemie po czym podniosłem wzrok na waderę. - W każdym bądź razie kawałek stąd na wschód jest strumień gdzie będę mógł znaleźć niedźwiedzie za to jeśli chodzi o twoje jelenie to niedaleko mojego miejsca łowów powinno być skromne stado, ale trzeba się pośpieszyć, bo nie wydaje mi się by miały zamiar zostać tam długo, były odrobinę niespokojne. - czułem się jakbym powiedział to wszystko na jednym wdechu dlatego na zakończeniu wziąłem głębszy oddech i wypuściłem ciężko powietrze.
Kathedra zrobiła coś na styl ptasiego przechylenia głowy i posłała mi na pozór bezbarwne spojrzenie, w którym czaił się lekki błysk, którego nie potrafiłem zinterpretować.
- Skąd to wiesz?
- Co? - na początku zbiła mnie z pantałyku, ale potem zrozumiałem o co jej chodzi. - Ah, masz na myśli to jak udało mi się znaleźć jelenie i strumień. Ty posiadasz swoje lekkie łapy, ja mam swój własny radar wspomagany przez wiatr.
- Rozumiem, to dość ciekawe - może i użyła słowa ,,ciekawe", ale wcale nie wyglądała na zaciekawioną choć może tylko powierzchownie, nie zdążyłem się jeszcze przyzwyczaić do jej stylu bycia.
- Nie zabrzmiało to arogancko ani nic takie, prawda? - spytałem nieco zaniepokojony jej beznamiętnym spojrzeniem i zamkniętą postawą ciała.
- Nie, raczej nie. Ja mogę się czymś pochwalić, więc ty też. Jesteśmy kwita, jeśli można to tak ująć - brzmiała niemal jakby chciała mnie uspokoić, ale i tak czułem się jak po powiewie arktycznego wiatru przez barwę jej głosu.
- Chyba masz racje... Lepiej już chodźmy, niedźwiedzie mogą się pojawić w każdej chwili, a parzystokopytne odejdą lada moment. - jakby dla pewności, że to jest powód, dla którego przerywam rozmowę pokiwałem lekko łbem.
- No tak, właściwie to przez chwile zapomniałam o tym polowaniu. - powiedziała to tak jakby jej już tu ze mną nie było i tylko ciało, które było naczyniem dla duszy pozostało.
- Tylko uważaj na licówkę, bo jak ją upolujesz to mogiła dla całego stada. - ostrzegłem ją dla pewności, z tego co wiedziałem mało wilków wiedziało jak funkcjonuje jelenie stado.
- Hm? - wadera gwałtownie wróciła na ziemie i spojrzała na mnie pytająco.
- Łania przewodząca, ta która wybiera kierunek wypraw i ogólnie pilnuje reszty stada. Łatwo ją poznacz, zawsze jest gdzieś na przodzie lub na zewnątrz kiedy się pasą, poza tym gdy zaatakuje wszystkie będą starały się biec za nią. - wytłumaczyłem jej z łagodnym uśmiechem na pysku.
Kathedra? Pozostawiam opis polowania tobie, bo się trochę rozpisałam .q.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klan Powietrza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klan Powietrza. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 6 sierpnia 2015
poniedziałek, 3 sierpnia 2015
Od Kathedry cd. Kenysy
- Ehem, to może ja już pójdę, muszę jeszcze coś upolować - mruknęłam.
- Cóż, jak chcesz to mogę Ci pomóc, szybciej skończysz ...
- Wow, to zaskakujące słyszeć to od wilka za którego przed chwilką spadło się z impetem - zaśmiałam się chłodno mimo woli. Hm, chyba mogłam go urazić ale, cóż ...
- Serio, nie ma problemu w końcu ja też muszę coś jeść, a właśnie taki był mój cel. - Powiedział z lekkim zawahaniem. To naprawdę zaskakujące, że po prostu zignorował mój przytyk.
- Skoro tak, to chodźmy, może skończymy zanim się ściemni. To co dziś na kolację ?
- 2 niedźwiedzie ... - mruknął. Zdziwiłam się, że potrafi aż tyle pochłonąć. Chociaż w sumie to patrząc na jego wzrost.
- Zatem ja obiorę sobie za cel 2 jelenie - odpowiedziałam, chociaż może bardziej do siebie niż do niego. Kenysa był jakiś taki nieobecny.
Ruszyliśmy w drogę. Biegliśmy w milczeniu w stronę lasu. Basior patrzył w ziemię, nagle przerzucił wzrok na moje łapy oraz trochę za mnie. Bacznie mnie obserwował.
- Coś nie tak ? - zapytałam zaniepokojona jego zainteresowaniem.
- Dziwi mnie to, że nie zostawiasz żadnych śladów. Jest to trochę ... - zamyślił się, zapewne szukał odpowiedniego komentarza by mnie nie urazić - ... absurdalne, tak absurdalne.
- Masz na myśli to, że przy takich rozmiarach nie zostawiam w ziemi odcisków ? - zerknęłam na niego. Po prostu na mnie patrzył, byle tylko nie pokiwać głową i dać mi niejasną odpowiedź. - Przecież nawet nie dotykam gruntu - Zaśmiałam się . Nagle przyspieszyłam i zaczęłam biec w powietrzu.
- To dzięki temu, że panuję nad wiatrem i stąpam po powietrzu by poruszać się płynniej.
- To dlatego chodzisz tak specyficznie, lekko i majestatycznie ... - powiedział cicho pod nosem, analizując coś.
Kenysa ?
- Cóż, jak chcesz to mogę Ci pomóc, szybciej skończysz ...
- Wow, to zaskakujące słyszeć to od wilka za którego przed chwilką spadło się z impetem - zaśmiałam się chłodno mimo woli. Hm, chyba mogłam go urazić ale, cóż ...
- Serio, nie ma problemu w końcu ja też muszę coś jeść, a właśnie taki był mój cel. - Powiedział z lekkim zawahaniem. To naprawdę zaskakujące, że po prostu zignorował mój przytyk.
- Skoro tak, to chodźmy, może skończymy zanim się ściemni. To co dziś na kolację ?
- 2 niedźwiedzie ... - mruknął. Zdziwiłam się, że potrafi aż tyle pochłonąć. Chociaż w sumie to patrząc na jego wzrost.
- Zatem ja obiorę sobie za cel 2 jelenie - odpowiedziałam, chociaż może bardziej do siebie niż do niego. Kenysa był jakiś taki nieobecny.
Ruszyliśmy w drogę. Biegliśmy w milczeniu w stronę lasu. Basior patrzył w ziemię, nagle przerzucił wzrok na moje łapy oraz trochę za mnie. Bacznie mnie obserwował.
- Coś nie tak ? - zapytałam zaniepokojona jego zainteresowaniem.
- Dziwi mnie to, że nie zostawiasz żadnych śladów. Jest to trochę ... - zamyślił się, zapewne szukał odpowiedniego komentarza by mnie nie urazić - ... absurdalne, tak absurdalne.
- Masz na myśli to, że przy takich rozmiarach nie zostawiam w ziemi odcisków ? - zerknęłam na niego. Po prostu na mnie patrzył, byle tylko nie pokiwać głową i dać mi niejasną odpowiedź. - Przecież nawet nie dotykam gruntu - Zaśmiałam się . Nagle przyspieszyłam i zaczęłam biec w powietrzu.
- To dzięki temu, że panuję nad wiatrem i stąpam po powietrzu by poruszać się płynniej.
- To dlatego chodzisz tak specyficznie, lekko i majestatycznie ... - powiedział cicho pod nosem, analizując coś.
Kenysa ?
Od Kenysy Cd Kathedraya
Gdybym miał być szczery moim zachowaniem zdziwiłem sam siebie. Zazwyczaj nie jestem tak...niemiły. Z lekkim trudem wstałem czując ból w klatce piersiowej i stawach. Wziąłem głębszy oddech i spojrzałem na ,,Pana lubię spadać na innych" i odrobinę mnie zamurowało. Nie był to bynajmniej basior lecz wadera, było to widać po pierwszym zerknięciu na jej delikatne rysy pyska. - Ah, wybacz. Mój błąd. - powiedziałem nieco głupawym tonem
- Co? - z początku wyglądała jakbym wyciągnął ją z jej głębokich myśli i wyraźnie nie wiedziała co powiedzieć - To znaczy, bo to chyba ja powinnam przeprosić.
To co powiedziała zabrzmiało tak bezradnie, że prawie wydało mi się urocze.
- Nie, skądże...Chociaż tak. W sumie to tak, ale nie do końca - w jednej chwili myślałem, że jest już okej, ale nie było. Dalej wszystko co wydostawało się z mojego pyska brzmiało bez sensu...
- No tak. Przepraszam za to, że Cię "odrobinę" przygniotłam - jej małe skrzydełka poruszyły się w dziwny sposób co wydało mi się oznaką rozbawienia wadery.
- A ja przepraszam, że wziąłem Cię za basiora, jesteś po prostu..trochę większa. To znaczy, to nic złego, sam nie jestem najmniejszy. - szybko zauważyłem swoją gafę i starałem się wyratować.
- Tak...to prawda nie jestem normalnego wzrostu, ale ty za to jesteś ode mnie wyższy o głowę.
- No właśnie...A, byłbym zapomniał. Nazywam się Kenysa, a ty? - nie jestem dobry w zmienianiu tematu...
- Kathedraya, ale może być też Kathedra by tak bardzo nie uprzykrzać Ci życia - powiedziała to tak jakby chciała zażartować, ale jej ton pozostawał chłodny i bezbarwny.
- Heh, nie wydaje mi się by twoje imię miało by mi utrudnić egzystencje - powtórzyłem sobie jej imię kilka razy w głowie by dobrze je zapamiętać i po chwili stwierdziłem pewien fakt - Brzmi bardzo egzotycznie i w sumie nawet przyjemnie. Nawet mi się podoba.
(Kathedra?)
- Co? - z początku wyglądała jakbym wyciągnął ją z jej głębokich myśli i wyraźnie nie wiedziała co powiedzieć - To znaczy, bo to chyba ja powinnam przeprosić.
To co powiedziała zabrzmiało tak bezradnie, że prawie wydało mi się urocze.
- Nie, skądże...Chociaż tak. W sumie to tak, ale nie do końca - w jednej chwili myślałem, że jest już okej, ale nie było. Dalej wszystko co wydostawało się z mojego pyska brzmiało bez sensu...
- No tak. Przepraszam za to, że Cię "odrobinę" przygniotłam - jej małe skrzydełka poruszyły się w dziwny sposób co wydało mi się oznaką rozbawienia wadery.
- A ja przepraszam, że wziąłem Cię za basiora, jesteś po prostu..trochę większa. To znaczy, to nic złego, sam nie jestem najmniejszy. - szybko zauważyłem swoją gafę i starałem się wyratować.
- Tak...to prawda nie jestem normalnego wzrostu, ale ty za to jesteś ode mnie wyższy o głowę.
- No właśnie...A, byłbym zapomniał. Nazywam się Kenysa, a ty? - nie jestem dobry w zmienianiu tematu...
- Kathedraya, ale może być też Kathedra by tak bardzo nie uprzykrzać Ci życia - powiedziała to tak jakby chciała zażartować, ale jej ton pozostawał chłodny i bezbarwny.
- Heh, nie wydaje mi się by twoje imię miało by mi utrudnić egzystencje - powtórzyłem sobie jej imię kilka razy w głowie by dobrze je zapamiętać i po chwili stwierdziłem pewien fakt - Brzmi bardzo egzotycznie i w sumie nawet przyjemnie. Nawet mi się podoba.
(Kathedra?)
piątek, 31 lipca 2015
Od Kathedry
Od pewnego czasu należałam do Klanu Powietrza. Jednak większość nie wiedziała o moim istnieniu, ponieważ jak zwykle od razu udałam się na wycieczkę po moim nowym domu. Ten jednak był o wiele większy od tego poprzedniego. W końcu każde drzewo, kamień, jeziorko czy strumyk należało do miejsca, które traktowałam jak dom. Tak przynajmniej ja to postrzegam.
Nic dziwnego, że szybko oswoiłam się z myślą, że to jest wielka przestrzeń do ,której mam wracać. Potrzebowałam tego. Po prostu potrzebowałam takiej bazy wypadowej, by gdy się gdzieś wybieram, móc powiedzieć, że opuszczam miejsce z, którym jestem powiązana i tu wrócę. Trochę to problematyczne. Jednak nic na to nie poradzę.
Jestem właśnie podczas jednej z takich wypraw. Zmieniłam się w delikatny powiew wiatru. Wzniosłam się wyżej by spojrzeć na panoramę. Horyzont pokrywały latające głazy. Szybko pomknęłam w kierunku jednej z nich. Gdy byłam już nad gruntem, moje łapy zmaterializowały się. Zanim stanęłam na ziemi pojawiłam się już w całości.
Usiadłam i wpatrywałam się w chmury, które co jakiś czas zasłaniały mi widok na ziemię. Słońce pomału zachodziło nadając im karmelowy odcień. Jedna z nich podleciała bliżej lewitującej skały. Błyskawicznie zerwałam się i z gracją dałam susa na chmurę. Zaśmiałam się. Śmiech mój brzmiał trochę jak śmiech napalonego zboczeńca. Cóż za ujmujące porównanie.
Nie roztrząsając dalej brzmienia mojego śmiechu rozłożyłam się na chmurze. W końcu była taka mięciutka. Mimo wszystko, niedługo poleżałam, bo chmury miały swoje humory i oczywiście musiały zmieniać kształty.
O ile wcześniej leżałam na środku, to teraz mało brakowało a bym spadła. No nic. Czas zejść na ziemię. I to dosłowne.
Jednak po co normalnie zlecieć na skrzydłach, jeżeli można po prostu będąc w powietrzu je złożyć.
Zamknęłam oczy i pozwoliłam mojemu ciału bezwładnie spadać, w końcu i tak zatrzymam się tuż przed ziemią.
*JEBZ*
Wystraszyłam się i otworzyłam oczy. Okazało się iż leżę na jakimś wilku.
- To już nawet nie można sobie spokojnie szybować nad ziemią ,bo i tak wpada na Ciebie jakiś wariat - mruknął wilk, którego przygniatałam. Zszokowana gapiłam się po prostu na futro obcego wilka.
- Długo będziesz tak jeszcze na mnie leżał co ? - zapytał zniecierpliwiony
Sturlałam się z niego, i skuliłam uszy w niezadowoleniu. Znowu ktoś wziął mnie za basiora, przez moją masywną budowę.
Ktoś ?
Nic dziwnego, że szybko oswoiłam się z myślą, że to jest wielka przestrzeń do ,której mam wracać. Potrzebowałam tego. Po prostu potrzebowałam takiej bazy wypadowej, by gdy się gdzieś wybieram, móc powiedzieć, że opuszczam miejsce z, którym jestem powiązana i tu wrócę. Trochę to problematyczne. Jednak nic na to nie poradzę.
Jestem właśnie podczas jednej z takich wypraw. Zmieniłam się w delikatny powiew wiatru. Wzniosłam się wyżej by spojrzeć na panoramę. Horyzont pokrywały latające głazy. Szybko pomknęłam w kierunku jednej z nich. Gdy byłam już nad gruntem, moje łapy zmaterializowały się. Zanim stanęłam na ziemi pojawiłam się już w całości.
Usiadłam i wpatrywałam się w chmury, które co jakiś czas zasłaniały mi widok na ziemię. Słońce pomału zachodziło nadając im karmelowy odcień. Jedna z nich podleciała bliżej lewitującej skały. Błyskawicznie zerwałam się i z gracją dałam susa na chmurę. Zaśmiałam się. Śmiech mój brzmiał trochę jak śmiech napalonego zboczeńca. Cóż za ujmujące porównanie.
Nie roztrząsając dalej brzmienia mojego śmiechu rozłożyłam się na chmurze. W końcu była taka mięciutka. Mimo wszystko, niedługo poleżałam, bo chmury miały swoje humory i oczywiście musiały zmieniać kształty.
O ile wcześniej leżałam na środku, to teraz mało brakowało a bym spadła. No nic. Czas zejść na ziemię. I to dosłowne.
Jednak po co normalnie zlecieć na skrzydłach, jeżeli można po prostu będąc w powietrzu je złożyć.
Zamknęłam oczy i pozwoliłam mojemu ciału bezwładnie spadać, w końcu i tak zatrzymam się tuż przed ziemią.
*JEBZ*
Wystraszyłam się i otworzyłam oczy. Okazało się iż leżę na jakimś wilku.
- To już nawet nie można sobie spokojnie szybować nad ziemią ,bo i tak wpada na Ciebie jakiś wariat - mruknął wilk, którego przygniatałam. Zszokowana gapiłam się po prostu na futro obcego wilka.
- Długo będziesz tak jeszcze na mnie leżał co ? - zapytał zniecierpliwiony
Sturlałam się z niego, i skuliłam uszy w niezadowoleniu. Znowu ktoś wziął mnie za basiora, przez moją masywną budowę.
Ktoś ?
Nowi członkowie w Klanie Powietrza
Kathedraya
Hierarchia: zwykły członek
Stanowisko: Magiczka Żywiołu
Klan: Powietrza
Kenysa
Hierarchia: Zwykły Członek
Stanowisko: Morderca
Klan: Powietrza
sobota, 20 czerwca 2015
Od Amary do Sunny
Wybrałam się na spacer po polanie zauważyłam jelenie i pobiegłam, ale
nagle jak miałam zaatakować jakaś wadera skoczyła na jelenia którego
miałam zabić. Powiedziałam do wilczycy:
- Hej chyba wybrałyśmy, tego samego jelenia - wilczyca się do mnie odwróciła i odparła:
- Jeśli chcesz, możesz jeść z ze mną i tak przy okazji ja mam na imię Sunny, a ty? Spojrzałam się na rudą wilczyce z niebieskimi oczami i powiedziałam:
- Ja mam na imię Amara i jestem z klanu wody, a ty? - Spojrzałam na wilczyce, podeszłam do niej, a ona opowiedziała na pytanie
- Z klanu ognia, jesz czy nie ? Usiadłam obok Sunny i zaczęłam jeść. Jak skończyłyśmy, usiadłyśmy obok siebie i zaczęłyśmy rozmawiać. Wtedy Sunny mnie spytała
- Co to za amulet na twojej szyi? - Sunny spojrzała na mój amulet, a ja spojrzałam prostu w jej niebieskie oczy i powiedziałam:
- Dostałam ten amulet od mojej matki przed jej śmiercią. Posmutniałam trochę i Sunny to zauważyła i spytała
- A co się stało że nie żyje? - spojrzała na mnie zaciekawionym wzrokiem i ja jej odpowiedziałam:
- Na moją watahę napadły jakieś wilki i wszystkich zabili.
<Sunny?>
- Hej chyba wybrałyśmy, tego samego jelenia - wilczyca się do mnie odwróciła i odparła:
- Jeśli chcesz, możesz jeść z ze mną i tak przy okazji ja mam na imię Sunny, a ty? Spojrzałam się na rudą wilczyce z niebieskimi oczami i powiedziałam:
- Ja mam na imię Amara i jestem z klanu wody, a ty? - Spojrzałam na wilczyce, podeszłam do niej, a ona opowiedziała na pytanie
- Z klanu ognia, jesz czy nie ? Usiadłam obok Sunny i zaczęłam jeść. Jak skończyłyśmy, usiadłyśmy obok siebie i zaczęłyśmy rozmawiać. Wtedy Sunny mnie spytała
- Co to za amulet na twojej szyi? - Sunny spojrzała na mój amulet, a ja spojrzałam prostu w jej niebieskie oczy i powiedziałam:
- Dostałam ten amulet od mojej matki przed jej śmiercią. Posmutniałam trochę i Sunny to zauważyła i spytała
- A co się stało że nie żyje? - spojrzała na mnie zaciekawionym wzrokiem i ja jej odpowiedziałam:
- Na moją watahę napadły jakieś wilki i wszystkich zabili.
<Sunny?>
Od Aio
Ostatnio nie miałam zajęć.W zasadzie dawno nie miałam zajęć.Szybując nad
polami złotych zbóż zauważyłam przemykającą postać.Był to mięsożerca ,
sądząc po króliczku w pyszczku , zaciekawiona podleciałam bliżej
gwałtownie lądując przed wilkiem.Ten zdziwiony zatrzymał się pokazując
złowrogie spojrzenie.Chyba zaciekawiło go moje zachwianie po wylądowaniu
lub to ,że wokół nas unosił się zapach cudzego terenu-Czyjejś watahy.
-Wynoś się stąd!
Warknął wilk rzucając upolowanego zająca na bok.Zaczął mnie okrążać, odparł:
-Czyim jesteś zwiadowcą co?Ognia,Ziemi,Wody ,Co!?Hmm?
Usiadł.Przyjrzał mi się z bliska ,a następnie Uspokoił.
-Pochodzę z wschodniego klanu...-Nie istniejącego klanu...
Odparłam nie dając znaleźć po sobie żalu czy smutku.
-Powietrza?
Odparł uśmiechając się i pokazując swoje długie skrzydła.
Pokiwałam głową na pozytywny znak.
-Skoro chcesz się tu zatrzymać ,mamy parę wolnych jaskiń ,gdzie od razu wypoczniesz i będziesz gotowa do dalszej drogi
Odpowiedział pełen entuzjazmu
-Musisz być tu długo skoro tak dobrze wszystko znasz?
Zapytałam Spokojnie.
<Ktoś z klanu powietrza?>
-Wynoś się stąd!
Warknął wilk rzucając upolowanego zająca na bok.Zaczął mnie okrążać, odparł:
-Czyim jesteś zwiadowcą co?Ognia,Ziemi,Wody ,Co!?Hmm?
Usiadł.Przyjrzał mi się z bliska ,a następnie Uspokoił.
-Pochodzę z wschodniego klanu...-Nie istniejącego klanu...
Odparłam nie dając znaleźć po sobie żalu czy smutku.
-Powietrza?
Odparł uśmiechając się i pokazując swoje długie skrzydła.
Pokiwałam głową na pozytywny znak.
-Skoro chcesz się tu zatrzymać ,mamy parę wolnych jaskiń ,gdzie od razu wypoczniesz i będziesz gotowa do dalszej drogi
Odpowiedział pełen entuzjazmu
-Musisz być tu długo skoro tak dobrze wszystko znasz?
Zapytałam Spokojnie.
<Ktoś z klanu powietrza?>
niedziela, 14 czerwca 2015
Od Amary do Kiyoteru
Szłam spokojnie przez las i nagle zobaczyłam kilka jeleni wybrałam sobie
młodą sarnę. Weszłam w wysoką trawę i zaatakowałam i złapałam tą sarnę
za tchawicę. Sarna umarła szybką śmiercią - zaczęłam jeść. Kilka minut
potem już leżałam na plecach i patrzałam się w chmury, kiedy nagle
zobaczyłam jakąś sylwetkę. Był to jakiś basior. Spojrzał się na mnie za
ciekawionym wzrokiem i się spytał - Hej mógł bym sobie trochę podjeść?
chwile pomyślałam nad odpowiedzią " tak czy nie"? i odpowiedziałam -
Jasne ze możesz i tak przy okazji jak masz na imię ? bo ja Amara. Basior
się pochylił nad sarną i zaczął jeść i jak skończył jeść odpowiedział
na pytanie - Ja mam na imię Kiyoteru i jestem z klanu powietrza, a ty?
Spojrzał na mnie z za ciekawieniem odpowiedziałam - Z klanu wody.
Kiyoteru się trochę zmartwił i nagle jego oczy zmieniły z koloru szarego
na fioletowe zdziwiłam się i spytałam - Co jest z twoimi oczami ?
wilk się spojrzał i opowiedział - mam tak ze jak na przykład jestem
zdenerwowany to mam czerwone oczy i tak dalej. Przez chwile nie
mieliśmy tematu do rozmowy, gdy nagle Basior spytał - może przejdziemy się
gdzieś ? pomyślałam trochę i odpowiedziałam - Jasne ze możemy. Pół
godziny szliśmy przez las. Widziałam przepiękne kwiaty i inne rośliny. Spytałam się Kiyoteru - jak ci się podobają te kwiaty?
<Kiyoteru?>
<Kiyoteru?>
czwartek, 11 czerwca 2015
Od Izaline C.D Berona
Kiedy mówiłam, basior bardzo uważnie mnie słuchał. Było to zdecydowanie dobrą cechą, przyjemniej też się mówiło do kogoś takiego. Swoją drogą, pierwszy raz na oczy widzę tego basiora. Nowy a jeszcze nie został oprowadzony? Kiyoteru musi mieć chyba dużo rzeczy na głowie, skoro zaraz po przyjęciu wilka nie zaproponował mu przechadzki. W sumie to dla mnie żadna nowość, nie pierwszy i nie ostatni raz robię za przewodnika. Chyba będzie to moją drugą porfesją. Spojrzałam jeszcze raz na czarno-białego basiora, był dużo wyższy niż ja. Zresztą jak każdy wilk w tym Klanie, idzie się do tego przyzwyczaić. Jego niebieskie oczy były częściowo zasłonięte przez długą, rozmirzwioną grzywkę. Najbardziej wzrok przyciągał połyskujący wisior, przypominający księżyc. Jak tak się zastanowić, to basior miał jeszcze takie rogaliki pod oczyma, tylko że odwrócone i czarne.
— Co to za rzeka? – wskazał łapą na rzekę która wpływała do jeziora od pólnocnego-wschodu.
— To jest rzeka Ibis – odparłam bez żadnego zastanowienia – Jednak nie radziłabym Ci maczać w niej tyłka. Zaraz byś się utopił, no chyba, że jesteś wilkiem z Klanu Wody… a nim nie jesteś.
— Nurt jest aż tak silny?
— Po części tak, ale w głównej mierze to pamiątka po wojnie z Klanem Wody. Można śmiało powiedzieć, że "zaczarowali" tą wodę.
Beron przytaknął doskonale zdając sobie sprawę z tego co właśnie do niego powiedziałam, był bystry. Cenię to u innych.
— No dobra, czas ruszyć w drogę – wstałam przywołując duże, brązowe skrzydła – Pokażę Ci inne tereny z bliska… a właśnie, umiesz latać?
Basior nie odpowiedział, wstał i już po chwili miał na swoich plecach ogromne skrzydła. Widzę, że dysponuje podobną mocą, uśmiechnęłam się po czym nie czekając na niego dłużej wzbiłam się w powietrze. Od zawsze uwielbiałam nienormalne prędkości, nie obchodziło mnie nawet to, że mogłabym stracić kontrolę i się rozbić. Bez tego dreszczyka emocji to wzzysko nie miało najmniejszego sensu. Wpierw przelecieliśmy obok bramy, gdzie kilkakrotnie okrążyłam lewą "kolumnę" a kiedy dotarłam na sam szczyt przysiadłam na niej. Beron wolał spokojnie tam dolecieć po czym również usiadł obok mnie.
— To jest brama do naszego Klanu. Te posągi mają funkcję obronną, ale to nie tak, że atakują. Po prostu w razie potrzeby emanują ogromną siłą magiczną, która osłabia wroga.
— Dosyć ciekawe…
— Też tak uważam. Słuchaj Beron, lubisz polowania, pościgi i takie tam?
— Myślę, że tak.
— W takim razie pójdziemy trochę pogonić perytony. To takie ładne, skrzydlate jelenie. Jest ich bardzo dużo w pobliżu Świątyni Sky'a to boskie zwierzęta więc nie możemy je zjeść, ale dlaczego by je nie pogonić?
Basior wzruszył ramionami, trąciłam go śmiejąc się po czym zeskoczyłam z kolumny. Z powrotem przelecieliśmy nad jeziorem, a nawet nad rzeką. A to wzzystko po to, żeby dostać się do świątyni która znajdywała się na najniższym piętrze gór. W oddali było już widać sporą grupkę perytonów które szybowały po niebie, a nieliczne przesiadywały na półkach skalnych.
(Beron?)
czwartek, 14 maja 2015
Od Berona C.D. Izaline
Nie znałem jeszcze terenów nowego klanu, więc nie wiedziałem co mam robić. Wybrałem się na spacer, po drodze zobaczyłem jakąś polanę. Było to o dość późnej porze więc słońce już zachodziło. Usiadłem przy brzegu jeziora i zauważyłem jakiegoś wilka po drugiej stronie. Szedłem wzdłuż brzegu i po kilku minutach znalazłem się przy postaci.
- Hej. - przywitałem się. Wilk odwrócił się, a wtedy ujrzałem piękną waderę o dużych zielonych oczach i połyskującej sierści.
- Cześć. - powiedziała spoglądając na mnie.
- Je-je-jesteś z klanu powietrza? - zapytałem, serce biło mi tak mocno, że nie dałem rady mówić ani stać, więc szybko przysiadłem obok niej.
- Tak, mam na imię Izaline. - przedstawiła się.
- Ja jestem Beron i też należę do klanu powietrza. - powiedziałem, starając zachować spokój.
- Znasz nasze tereny? - zapytała.
- Nie. - odpowiedziałem krótko.
- Więc to jest jezioro Moonlight. - zaczęła, a ja pilnie słuchałem jej ślicznego, łagodnego głosu.
<Izaline?>
- Hej. - przywitałem się. Wilk odwrócił się, a wtedy ujrzałem piękną waderę o dużych zielonych oczach i połyskującej sierści.
- Cześć. - powiedziała spoglądając na mnie.
- Je-je-jesteś z klanu powietrza? - zapytałem, serce biło mi tak mocno, że nie dałem rady mówić ani stać, więc szybko przysiadłem obok niej.
- Tak, mam na imię Izaline. - przedstawiła się.
- Ja jestem Beron i też należę do klanu powietrza. - powiedziałem, starając zachować spokój.
- Znasz nasze tereny? - zapytała.
- Nie. - odpowiedziałem krótko.
- Więc to jest jezioro Moonlight. - zaczęła, a ja pilnie słuchałem jej ślicznego, łagodnego głosu.
<Izaline?>
środa, 13 maja 2015
niedziela, 3 maja 2015
Od Predizione C.D. Nity
Przeżyłem dosyć długą podróż. Znalazłem Rowan, odniosłem tajemniczego
basiora do kliniki i spałem. Właśnie leciałem do miejsca w którym
ostatni raz widziałem Nitę. Jej szare futerko nie zlewłało się z białym
podłożem. Podleciałem bliżej niej
-Lecisz?- w odpowiedzi tylko kiwnęła pyskiem. Widać , że coś ją trapi. Po minucie lotu odważyłem się spytać
-Czy coś się stało?- Spojrzałem na nią. Ona postąpiła tak samo. Patrzyłem w jej duże oczy. Zdradzały, że coś jest nie tak, lecz ona zmusiła się do nikłego uśmiechu i odpowiedziała
-Po prostu spotkałam kogoś bardzo ważnego w moim życiu i.. i jest z nim bardzo źle.- Na te słowa posmutniała. Nie chciałem dążyć tego tematu. Cały lot przemilczeliśmy. Kiedy dotarliśmy na normalny grunt Nita odrazu ruszyła w stronę kliniki. Już nie wyglądała jakby wróciła z pogrzebu, ale nie było z nią za dobrze.
-Masz jakiś plan na tego psychopatę?- musiałem jakoś rozpocząć rozmowę na jakikolwiek temat
-Dam mu serum prawdy i kolejne zioła na uspokojenie. Może wtedy przejdzie do normalnego stanu.- Do kliniki szliśmy rozmawiając w tych tematach, ale nie tylko. Nita kilka razy się uśmiechnęła. Po 10 minutach zapadło pytanie
-A kto go pilnuje?- spojrzałem na nią ze strachem w oczach które same dawały odpowiedź. Ruszyliśmy pędem do naszego celu podróży. Kolejne dziesięć minut biegliśmy sprintem. Z hukiem w biegliśmy do kliniki. Ja-oczywiście- rozwalając kilka przedmiotów po drodze. Trafiliśmy do małej salki w której leżał na ziemi. Szurał całym ciałem po podłodze
-Pilnuj go.- Nita szybko powiedziała wychodząc, a dokładniej wybierając z pokoju. Nie minęła minuta a już stała przy mnie z ziołami. Podeszła do niego w taki sposób, że nawet jej nie zobaczył, a już ona mu podała leki. Uspokojenego już musiałem przełożyć na jego miejsce. W tym czasie do pokoju wleciała Rowan. Wyglądała jakby konwersowała z Nitą.
-Pójdę po serum prawdy.- I oddaliła się w odmęty kliniki. Wróciła z malutkim flakonikiem z zawartością której koloru nie dało się opisać
-Gotowa?- spytałem się
-Gotowa?- pierwszy raz dzisiaj widziałem ten jej piękny, wielki, szczery uśmiech.
<Nita?>
-Lecisz?- w odpowiedzi tylko kiwnęła pyskiem. Widać , że coś ją trapi. Po minucie lotu odważyłem się spytać
-Czy coś się stało?- Spojrzałem na nią. Ona postąpiła tak samo. Patrzyłem w jej duże oczy. Zdradzały, że coś jest nie tak, lecz ona zmusiła się do nikłego uśmiechu i odpowiedziała
-Po prostu spotkałam kogoś bardzo ważnego w moim życiu i.. i jest z nim bardzo źle.- Na te słowa posmutniała. Nie chciałem dążyć tego tematu. Cały lot przemilczeliśmy. Kiedy dotarliśmy na normalny grunt Nita odrazu ruszyła w stronę kliniki. Już nie wyglądała jakby wróciła z pogrzebu, ale nie było z nią za dobrze.
-Masz jakiś plan na tego psychopatę?- musiałem jakoś rozpocząć rozmowę na jakikolwiek temat
-Dam mu serum prawdy i kolejne zioła na uspokojenie. Może wtedy przejdzie do normalnego stanu.- Do kliniki szliśmy rozmawiając w tych tematach, ale nie tylko. Nita kilka razy się uśmiechnęła. Po 10 minutach zapadło pytanie
-A kto go pilnuje?- spojrzałem na nią ze strachem w oczach które same dawały odpowiedź. Ruszyliśmy pędem do naszego celu podróży. Kolejne dziesięć minut biegliśmy sprintem. Z hukiem w biegliśmy do kliniki. Ja-oczywiście- rozwalając kilka przedmiotów po drodze. Trafiliśmy do małej salki w której leżał na ziemi. Szurał całym ciałem po podłodze
-Pilnuj go.- Nita szybko powiedziała wychodząc, a dokładniej wybierając z pokoju. Nie minęła minuta a już stała przy mnie z ziołami. Podeszła do niego w taki sposób, że nawet jej nie zobaczył, a już ona mu podała leki. Uspokojenego już musiałem przełożyć na jego miejsce. W tym czasie do pokoju wleciała Rowan. Wyglądała jakby konwersowała z Nitą.
-Pójdę po serum prawdy.- I oddaliła się w odmęty kliniki. Wróciła z malutkim flakonikiem z zawartością której koloru nie dało się opisać
-Gotowa?- spytałem się
-Gotowa?- pierwszy raz dzisiaj widziałem ten jej piękny, wielki, szczery uśmiech.
<Nita?>
sobota, 2 maja 2015
Od Nity C.D. Predizione
Z mojej piersi wyrwało się poirytowane burknięcie i klapnęłam na ziemię nieelegancko.
-Wszystko przez to, że jestem nielotem- warknęłam bardziej do siebie, niż do Predi’ego- Jak mam normalnie funkcjonować w Klanie Powietrza, jeśli nie potrafię latać? Jestem jak przyziemny ptak kiwi wśród jastrzębi, orłów i sokołów. Szary, gruby, niezdarny kiwi.
Predizion próbował stłumić uśmiech słysząc moje porównanie, ale w końcu parskną śmiechem.
-Nie ma w tym nic śmiesznego!- westchnęłam rozżalona.
-Ej, nie smuć się. Przecież to nie latanie jest najważniejsze- Predi usiadł koło mnie i lekko naparł barkiem tak, że się zachwiałam.
-Dla mnie jest, a teraz bardzo by nam to ułatwiło podróż. Sądzę, że powinieneś zabrać tego tu szaleńca- wskazałam na nieprzytomnego i skrępowanego wilka- do kliniki jak najszybciej. Ja sobie jakoś poradzę. Jestem dużą dziewczynką.
-Nie wątpię, ale…
-Mamy inne wyjście? Nie mamy. Raz dwa się uwiniesz, złapiesz siły i wrócisz tu po mnie, prawda? Co złego może się stać?- nie chciałam go zamartwiać informacją, że wyczuwam zbliżającą się burzę –Chciałabym jednak, żebyś po dotarciu do klanu i pozbyciu się balastu odnalazł Ro. Powinna być niedaleko kliniki, lub biblioteki. Zawołaj ją po imieniu i powiedz, że nic mi nie jest i niedługo wrócę. Nie chcę, żeby się martwiła.
Mój przyjaciel kiwną niepewnie głową, choć widać było po nim, że nie do końca mu ten pomysł odpowiada.
-Wrócę najszybciej jak się da- obiecał, krótko mnie uściskał, po czym pochwycił naszego porywacza i odleciał siną w dal. Role się odwróciły, teraz to ten wariat był zdany na naszą łaskę. Ciekawość i cała masa pytań zżerały mnie od środka, odkąd pojawił się na brzegu polany. Kim jest, co doprowadziło go do takiego stanu, czy byliśmy przypadkowymi ofiarami, a jeśli nie, to dlaczego zaatakował właśnie nas?
Obserwowałam Prediziona póki ten nie zmienił się w malutką kropkę na jasnym niebie. Dzień dopiero się zaczął, miałam dużo czasu na przygotowanie się do konfrontacji z niepogodą. Przy takiej bliskości gór, prawdopodobnie to nie deszcz, lecz śnieg spadnie z nieba.
Ruszyłam na poszukiwanie jakiejś nory, bądź jamy, w której będę mogła się ukryć, bacząc na to, aby nie oddalić się zbytnio od miejsca w którym się rozstaliśmy. Znalazłam słodkie jagody, sycące korzenie, a po południu udało mi się upolować pardwę, ale po jakiejkolwiek kryjówce śladu nie było. A czasu coraz mniej. Teraz nie tylko czułam, ale również widziałam ołowiane chmury leniwie, kawałek za kawałkiem zajmujące całe niebo. Obudził się wiatr, który targał moim futrem i spychał mnie ze ścieżki. Mimo że do zachodu sporo miałam czasu, wszędzie zapadł mrok. Z minuty na minutę pogoda pogarszała się, a ja nadal nie znalazłam chociaż namiastki schronienia. Karłowate drzewa czy przykurczone krzaki nie stanowiły żadnej osłony, a gdy zacznie padać, to prawdopodobnie wszystko to zniknie pod pierzyną z białego puchu. Przypomniałam sobie swoje szczenięce lata na północy, gdzie klimat jest o wiele surowszy od tego. Nabyłam tam odporności, z pewnością nieco magicznej, dzięki której nie czułam chłodu, ale znałam historie wilków, które utonęły w śniegu, zasypane, bez tlenu. Nie chciałam podzielić ich losu. Mam nadzieję, że Predi zdążył dotrzeć do kliniki, oraz nie wpadnie na wariacki pomysł lecenia w takiej wichurze. Kiedy zaczął sypać śnieg, podupadłam mocno na duchu. Za chwilę nastąpi istne oberwanie chmury. Jeśli przestanę się ruszać, przysypie mnie, a błądzenie po omacku stanowczo nie jest dobrym pomysłem.
Wtem, dostrzegłam światło. Ciepłą poświatę ogniska. Bez namysłu ruszyłam w tamtą stronę. Porywiste podmuchy plątały moją kryzę i ciskały we mnie małymi kamyczkami, lecz ja szłam dalej. Ogień znajdował się dalej niż myślałam, ale był moja jedyna nadzieją. Doszłam wreszcie do wyschniętego koryta rzeki. Zapewne wiosną i latem, kiedy słońce topi śnieg w górach, płynie tu wartki potok, lecz teraz wszystko było suche. Po drugiej stronie dostrzegłam otwór, z którego wydobywało się światło. W ciepłych miesiącach woda musiała się tam dostawać, lecz teraz wyglądało to na suchą i przytulną kryjówkę.
Która ma właściciela.
Wcześniej nie zastanawiałam się, co pocznę gdy spotkam się pyskiem w pysk z lokatorem tego lokum. W głowie nadal nie miałam pomysłu, a śnieg sypał tak gęsto, że ledwie dostrzegałam cel swojej wędrówki. Zsunęłam się na dno koryta rzecznego i szybko pokonałam dystans dzielący mnie do drugiego brzegu. Ku swojej uldze odkryłam, że do nory prowadzą wykute w brzegu wąskie schodki. Szybko pokonałam tę ostatnią przeszkodę i ku ogromnej uldze weszłam do środka, zostawiając za sobą zamieć i zawieruchę.
-No proszę, proszę, kogo my tu mamy- usłyszałam zachrypnięty głos dobiegający z głębi. Rozejrzałam się uważnie, lecz nie znalazłam właściciela tych słów. Zdumiałam się, jak przestronna i wygodna jest ta jaskinia. Początkowo wejście było wąskie, ale dzięki temu wiatr nie wpadał do środka. Tunel rozszerzał się, tworząc małe pomieszczenie, gdzie ogień płoną wesoło, a dym ulatywał do wąskiej szczeliny w sklepieniu. Z obu stron odchodziły odnogi i to właśnie z lewego korytarza wyłoniła się…
-Witaj Nita.
-Witaj, Szamanko- odparłam machinalnie. To on mnie wychowała, kiedy rodzice nie dali sobie ze mną rady. To ona jako jedyna w watasze miała szczątkową wiedzę na temat magii. To ona poradziła mi udać się w te tereny.
-Ależ ty wyrosłaś- mruknęła i uśmiechnęła się lekko. Wokół jej oczu pojawiła się sieć zmarszczek. W zasadzie, cała była pomarszczona, jak zasuszona śliwka. Dziw, ze jeszcze żyła.
-Co tu robisz?- spytałam dość obcesowo.
-Wysoka z ciebie pannica, dobrze ci się wiedzie, co?- poklepała mnie po moim brzuchu. Kiedyś widać mi było żebra, a teraz był lekko zaokrąglony. Powinnam nad nim popracować.
-To dzięki twoim radom…
-No oczywiście, że dzięki mnie- żachnęła się Szamanka –Żyjesz, dzięki mnie. Uratowałam ci życie tam i być może tutaj.
Usiadła naprzeciwko mnie, chwyciła łapami za pysk i poczęła przyglądać się moim oczom, nosie, uzębieniu…
-Hmm…- mruczała –Hmm…
-Mozes jusf mne puscic?- warknęłam niewyraźnie, gdy wsadziła mi patyk do ust, aby obejrzeć moje gardło- Zdrowa jestem.
-To widzę- odburknęła i ruszyła do prawego korytarza –Masz ochotę na wędzonego zająca?
-Mam ochotę na wyjaśnienia. Co Ty tu robisz?
-A ja chętnie zjem co nieco- odparła swoim zwyczajem całkowicie mnie ignorując.
Westchnęłam poirytowana. Z doświadczenia wiedziałam, że teraz jedyne co mogę zrobić, to czekać. Leżałam ciesząc się ciepłem ogniska i obserwując wejście do nory. Na zewnątrz śnieg padał tak gęsto, że widać było jedynie białą ścianę.
-Nie zasypie nas?
-No coś ty *mlask*, wiatr wieje z drugiej strony *mlask* od 9 lat *mlask*, nie sądzę a by w tym czasie *mlask* coś się zmieniło- odparła nie przerywając jedzenia. Gdy zjadła całą porcję oblizała się ze smakiem.
-Przychodzę tu co rok na dwa miesiące. Mam czas, aby zebrać unikalne rośliny lecznicze rosnące w cieniu tych gór i nieco odpocząć od tych prymitywnych głupców- wychrypiała pogardliwie.
-Przecież ty też jesteś „prymitywnym głupcem” jak to wdzięcznie określiłaś nie magiczne wilki.
-No patrzcie, myślałam że wlałam ci nieco oleju do głowy, ale inteligencją dorównujesz swoim rodzicom. Oczywiście, że nie jestem! W moich żyłach też płynie magiczna krew. Jak myślisz, gwiazdy cię wybrały i dlatego masz moc? Oczywiście, że nie. Dokarmiając cie własnym mlekiem przekazałam ci dar- Szamanka dumnie wypięła chuderlawą pierś.
-Ale to nie ma sensu, przecież od chwili narodzin różniłam się od innych- mruknęłam nieprzekonana, niedowierzając słowom nieco walniętej staruszki.
-Ten, tego… Bo młodzież to zawsze wie lepiej!- wybuchnęła złością –Mniejsza zresztą o to, skąd masz moc, ważne jest, że z niej prawie nie korzystasz.
-Nie pra...
-I mi tu nawet nie zaprzeczaj. Wyczułaś burzę, zgoda…
-Skąd wiesz, ze przeczułam śnieżycę?!
-Ja dużo wiem, ot co! Wyczułaś burzę, ale nie zapobiegłaś jej!
-Ja nie mam takiej mocy!
-A spróbowałaś?
-Yyyy…
-To też właśnie. Jestem pewna, że gdybyś ćwiczyła, to potrafiłabyś ujarzmić największy huragan!- Szamanka zaśmiała się skrzekliwie, lecz po chwili śmiech przeszedł w kaszel –Zamiast cieszyć się, tym co masz, ty gonisz za skrzydłami. Daj sobie z tym spokój, mówię! To źle się skończy, słyszysz?!
Milczałam, czekając aż minie kolejny atak kaszlu. Szamanka była wymizerniała, jej skóra cienka, a futro wypłowiałe, lecz z oka nie zniknął zadziorny błysk.
-Opowiesz starej waderze, czemu poświęcasz tak wiele czasu?
Już otwarłam pysk, żeby powiedzieć jej o klinice i bibliotece, kiedy zrozumiałam, że chodzi jej o coś innego. O moją małą obsesję.
-Tak też myślałam. Jak chcesz osiągnąć nowe umiejętności, skoro nie rozwinęłaś i w pełni nie zapanowałaś nad tym, co masz?
Szamanka podniosła się i wzięła w pysk glinianą misę. Podeszła do wyjścia i przez chwilę stała z głową wystawioną na zewnątrz. Gdy wróciła do mnie, miskę pełną po brzegi śniegiem wystawiła przy ogniu. Sama nie miała siły, żeby się otrzepać. Zrobiło mi się jej żal, wstałam, i delikatnie otarłam jej pysk.
-Nawet teraz, używasz ciała, a nie wiatru- mruknęła –Siłą woli mogłabyś mnie osuszyć.
-Przeczuwam tylko pogodę i wszelkie zapachy i fale dźwiękowe. Nic więcej.
-I tu się mylisz! Sądzisz, że moc przychodzi ot tak? Trzeba na nią zapracować, ciężko zapracować!- głośno wysmarkała nos we własną łapę po czym wytarła ją o ziemię –No, to kiedy skończy się burza?
-Ja nie…
-Nie mów mi, że nie umiesz! Mów mi, kiedy skończy się zawierucha! Zapomniałaś wszystko, czego cię uczyłam?
Zamyśliłam się. Przypomniałam sobie wszystkie ćwiczenia na koncentracje. Wsłuchiwanie się we własne ciało, które w pewien sposób powiązane jest ze światem. Z powietrzem. Wzięłam głęboki wdech. Wsłuchałam się w uderzenia płatek śniegu. Na szum wiatru. Na delikatne szemranie kropelek wody tworzące chmury. I POCZUŁAM TO.
-Myślę, że powinnyśmy się położyć. Jutro o świcie znów będzie przyświecało nam słońce- odparłam rozradowana tym, co sobie uświadomiłam. Wiedzą, którą pozyskałam z siebie. Z magii, która we mnie drzemie.
-Rajcuje cie przeczuwanie zmian pogody. Ciekawe jak zareagujesz, kiedy w pełni pojmiesz, co potrafisz. No, a teraz spać. Ty jesteś odporna na mrozy, ja nie. Dlatego dorzucę do ognia, i dopiero potem się położę.
~
Gdy rano się obudziłam, w ognisku ledwie tlił się żar. Szamanka nadal spała, cicho pochrapując. Jej oddech był świszczący, nierówny. Cicho wstałam i zajrzałam do spiżarni. Zjadłam małą porcję mięsa, aby nie uszczuplać i tak skromnych zapasów. Wyjrzałam na zewnątrz. Oślepiła mnie biel. Przymrużyłam oczy, lecz i tak nic to nie pomogło. Wszędzie śnieg. Biel, biel, biel. Jedynie w oddali dostrzegłam szary zarys gór. To tam muszę się kierować. Wróciłam do środka, by pożegnać się z szamanką, lecz gdy ujrzałam jej kruche ciało, nie mogłam znieść myśli, by ją tu zostawić samą.
-Może wrócisz ze mną do Klanu Powietrza? Na pewno zrobią dla ciebie wyjątek i cie przyjmą. Widać, że jesteś chora…
-Nie wygaduj głupstw! To nie choroba, a śmierć trawi moje ciało. Nie jestem nieśmiertelna, a i tak chodziłam po tym świecie dłużej niż większość wilków. Cieszę się, że mogłam cię zobaczyć. Durna i leniwa jesteś jak nie powiem co, ale masz jeszcze dużo czasu, aby to naprawić. No chodź, uściskaj mnie i idź, zanim się rozbeczę- powiedziała ostro, lecz wiedziałam, że robi to tylko po to, aby się nie rozpaść.
-Może zostanę z tobą?- zaproponowałam, delikatnie ją przytulając.
-Nie zamierzam czekać w nieskończoność, aż uleci ze mnie życie. Na zapleczu mam garść jagód krwawnika. Umrę szybko i w miarę bezboleśnie. Wyjdę śmierci naprzeciw. A teraz zmykaj, szczęśliwej drogi- bezceremonialnie wypchnęła mnie ze swojej nory.
Szłam po białym puchu, czując jeszcze jej ciepło przy sobie. Świadoma, że właśnie teraz, jej serce przestaje bić, a jej dusza wędruje do świata cieni. I biada tym, którzy staną jej na drodze. Bo trzeba to jej przyznać, że nieugięta była do ostatniej chwili. Czułam się dumna, że mnie wychowała i szczęśliwa, że ją ponownie spotkałam.
~
Czekałam w miejscu, gdzie jak sądziłam rozstałam się z Predi’m. Nie upłynęła godzina, jak ujrzałam jego sylwetkę na horyzoncie.
<Predi?>
-Wszystko przez to, że jestem nielotem- warknęłam bardziej do siebie, niż do Predi’ego- Jak mam normalnie funkcjonować w Klanie Powietrza, jeśli nie potrafię latać? Jestem jak przyziemny ptak kiwi wśród jastrzębi, orłów i sokołów. Szary, gruby, niezdarny kiwi.
Predizion próbował stłumić uśmiech słysząc moje porównanie, ale w końcu parskną śmiechem.
-Nie ma w tym nic śmiesznego!- westchnęłam rozżalona.
-Ej, nie smuć się. Przecież to nie latanie jest najważniejsze- Predi usiadł koło mnie i lekko naparł barkiem tak, że się zachwiałam.
-Dla mnie jest, a teraz bardzo by nam to ułatwiło podróż. Sądzę, że powinieneś zabrać tego tu szaleńca- wskazałam na nieprzytomnego i skrępowanego wilka- do kliniki jak najszybciej. Ja sobie jakoś poradzę. Jestem dużą dziewczynką.
-Nie wątpię, ale…
-Mamy inne wyjście? Nie mamy. Raz dwa się uwiniesz, złapiesz siły i wrócisz tu po mnie, prawda? Co złego może się stać?- nie chciałam go zamartwiać informacją, że wyczuwam zbliżającą się burzę –Chciałabym jednak, żebyś po dotarciu do klanu i pozbyciu się balastu odnalazł Ro. Powinna być niedaleko kliniki, lub biblioteki. Zawołaj ją po imieniu i powiedz, że nic mi nie jest i niedługo wrócę. Nie chcę, żeby się martwiła.
Mój przyjaciel kiwną niepewnie głową, choć widać było po nim, że nie do końca mu ten pomysł odpowiada.
-Wrócę najszybciej jak się da- obiecał, krótko mnie uściskał, po czym pochwycił naszego porywacza i odleciał siną w dal. Role się odwróciły, teraz to ten wariat był zdany na naszą łaskę. Ciekawość i cała masa pytań zżerały mnie od środka, odkąd pojawił się na brzegu polany. Kim jest, co doprowadziło go do takiego stanu, czy byliśmy przypadkowymi ofiarami, a jeśli nie, to dlaczego zaatakował właśnie nas?
Obserwowałam Prediziona póki ten nie zmienił się w malutką kropkę na jasnym niebie. Dzień dopiero się zaczął, miałam dużo czasu na przygotowanie się do konfrontacji z niepogodą. Przy takiej bliskości gór, prawdopodobnie to nie deszcz, lecz śnieg spadnie z nieba.
Ruszyłam na poszukiwanie jakiejś nory, bądź jamy, w której będę mogła się ukryć, bacząc na to, aby nie oddalić się zbytnio od miejsca w którym się rozstaliśmy. Znalazłam słodkie jagody, sycące korzenie, a po południu udało mi się upolować pardwę, ale po jakiejkolwiek kryjówce śladu nie było. A czasu coraz mniej. Teraz nie tylko czułam, ale również widziałam ołowiane chmury leniwie, kawałek za kawałkiem zajmujące całe niebo. Obudził się wiatr, który targał moim futrem i spychał mnie ze ścieżki. Mimo że do zachodu sporo miałam czasu, wszędzie zapadł mrok. Z minuty na minutę pogoda pogarszała się, a ja nadal nie znalazłam chociaż namiastki schronienia. Karłowate drzewa czy przykurczone krzaki nie stanowiły żadnej osłony, a gdy zacznie padać, to prawdopodobnie wszystko to zniknie pod pierzyną z białego puchu. Przypomniałam sobie swoje szczenięce lata na północy, gdzie klimat jest o wiele surowszy od tego. Nabyłam tam odporności, z pewnością nieco magicznej, dzięki której nie czułam chłodu, ale znałam historie wilków, które utonęły w śniegu, zasypane, bez tlenu. Nie chciałam podzielić ich losu. Mam nadzieję, że Predi zdążył dotrzeć do kliniki, oraz nie wpadnie na wariacki pomysł lecenia w takiej wichurze. Kiedy zaczął sypać śnieg, podupadłam mocno na duchu. Za chwilę nastąpi istne oberwanie chmury. Jeśli przestanę się ruszać, przysypie mnie, a błądzenie po omacku stanowczo nie jest dobrym pomysłem.
Wtem, dostrzegłam światło. Ciepłą poświatę ogniska. Bez namysłu ruszyłam w tamtą stronę. Porywiste podmuchy plątały moją kryzę i ciskały we mnie małymi kamyczkami, lecz ja szłam dalej. Ogień znajdował się dalej niż myślałam, ale był moja jedyna nadzieją. Doszłam wreszcie do wyschniętego koryta rzeki. Zapewne wiosną i latem, kiedy słońce topi śnieg w górach, płynie tu wartki potok, lecz teraz wszystko było suche. Po drugiej stronie dostrzegłam otwór, z którego wydobywało się światło. W ciepłych miesiącach woda musiała się tam dostawać, lecz teraz wyglądało to na suchą i przytulną kryjówkę.
Która ma właściciela.
Wcześniej nie zastanawiałam się, co pocznę gdy spotkam się pyskiem w pysk z lokatorem tego lokum. W głowie nadal nie miałam pomysłu, a śnieg sypał tak gęsto, że ledwie dostrzegałam cel swojej wędrówki. Zsunęłam się na dno koryta rzecznego i szybko pokonałam dystans dzielący mnie do drugiego brzegu. Ku swojej uldze odkryłam, że do nory prowadzą wykute w brzegu wąskie schodki. Szybko pokonałam tę ostatnią przeszkodę i ku ogromnej uldze weszłam do środka, zostawiając za sobą zamieć i zawieruchę.
-No proszę, proszę, kogo my tu mamy- usłyszałam zachrypnięty głos dobiegający z głębi. Rozejrzałam się uważnie, lecz nie znalazłam właściciela tych słów. Zdumiałam się, jak przestronna i wygodna jest ta jaskinia. Początkowo wejście było wąskie, ale dzięki temu wiatr nie wpadał do środka. Tunel rozszerzał się, tworząc małe pomieszczenie, gdzie ogień płoną wesoło, a dym ulatywał do wąskiej szczeliny w sklepieniu. Z obu stron odchodziły odnogi i to właśnie z lewego korytarza wyłoniła się…
-Witaj Nita.
-Witaj, Szamanko- odparłam machinalnie. To on mnie wychowała, kiedy rodzice nie dali sobie ze mną rady. To ona jako jedyna w watasze miała szczątkową wiedzę na temat magii. To ona poradziła mi udać się w te tereny.
-Ależ ty wyrosłaś- mruknęła i uśmiechnęła się lekko. Wokół jej oczu pojawiła się sieć zmarszczek. W zasadzie, cała była pomarszczona, jak zasuszona śliwka. Dziw, ze jeszcze żyła.
-Co tu robisz?- spytałam dość obcesowo.
-Wysoka z ciebie pannica, dobrze ci się wiedzie, co?- poklepała mnie po moim brzuchu. Kiedyś widać mi było żebra, a teraz był lekko zaokrąglony. Powinnam nad nim popracować.
-To dzięki twoim radom…
-No oczywiście, że dzięki mnie- żachnęła się Szamanka –Żyjesz, dzięki mnie. Uratowałam ci życie tam i być może tutaj.
Usiadła naprzeciwko mnie, chwyciła łapami za pysk i poczęła przyglądać się moim oczom, nosie, uzębieniu…
-Hmm…- mruczała –Hmm…
-Mozes jusf mne puscic?- warknęłam niewyraźnie, gdy wsadziła mi patyk do ust, aby obejrzeć moje gardło- Zdrowa jestem.
-To widzę- odburknęła i ruszyła do prawego korytarza –Masz ochotę na wędzonego zająca?
-Mam ochotę na wyjaśnienia. Co Ty tu robisz?
-A ja chętnie zjem co nieco- odparła swoim zwyczajem całkowicie mnie ignorując.
Westchnęłam poirytowana. Z doświadczenia wiedziałam, że teraz jedyne co mogę zrobić, to czekać. Leżałam ciesząc się ciepłem ogniska i obserwując wejście do nory. Na zewnątrz śnieg padał tak gęsto, że widać było jedynie białą ścianę.
-Nie zasypie nas?
-No coś ty *mlask*, wiatr wieje z drugiej strony *mlask* od 9 lat *mlask*, nie sądzę a by w tym czasie *mlask* coś się zmieniło- odparła nie przerywając jedzenia. Gdy zjadła całą porcję oblizała się ze smakiem.
-Przychodzę tu co rok na dwa miesiące. Mam czas, aby zebrać unikalne rośliny lecznicze rosnące w cieniu tych gór i nieco odpocząć od tych prymitywnych głupców- wychrypiała pogardliwie.
-Przecież ty też jesteś „prymitywnym głupcem” jak to wdzięcznie określiłaś nie magiczne wilki.
-No patrzcie, myślałam że wlałam ci nieco oleju do głowy, ale inteligencją dorównujesz swoim rodzicom. Oczywiście, że nie jestem! W moich żyłach też płynie magiczna krew. Jak myślisz, gwiazdy cię wybrały i dlatego masz moc? Oczywiście, że nie. Dokarmiając cie własnym mlekiem przekazałam ci dar- Szamanka dumnie wypięła chuderlawą pierś.
-Ale to nie ma sensu, przecież od chwili narodzin różniłam się od innych- mruknęłam nieprzekonana, niedowierzając słowom nieco walniętej staruszki.
-Ten, tego… Bo młodzież to zawsze wie lepiej!- wybuchnęła złością –Mniejsza zresztą o to, skąd masz moc, ważne jest, że z niej prawie nie korzystasz.
-Nie pra...
-I mi tu nawet nie zaprzeczaj. Wyczułaś burzę, zgoda…
-Skąd wiesz, ze przeczułam śnieżycę?!
-Ja dużo wiem, ot co! Wyczułaś burzę, ale nie zapobiegłaś jej!
-Ja nie mam takiej mocy!
-A spróbowałaś?
-Yyyy…
-To też właśnie. Jestem pewna, że gdybyś ćwiczyła, to potrafiłabyś ujarzmić największy huragan!- Szamanka zaśmiała się skrzekliwie, lecz po chwili śmiech przeszedł w kaszel –Zamiast cieszyć się, tym co masz, ty gonisz za skrzydłami. Daj sobie z tym spokój, mówię! To źle się skończy, słyszysz?!
Milczałam, czekając aż minie kolejny atak kaszlu. Szamanka była wymizerniała, jej skóra cienka, a futro wypłowiałe, lecz z oka nie zniknął zadziorny błysk.
-Opowiesz starej waderze, czemu poświęcasz tak wiele czasu?
Już otwarłam pysk, żeby powiedzieć jej o klinice i bibliotece, kiedy zrozumiałam, że chodzi jej o coś innego. O moją małą obsesję.
-Tak też myślałam. Jak chcesz osiągnąć nowe umiejętności, skoro nie rozwinęłaś i w pełni nie zapanowałaś nad tym, co masz?
Szamanka podniosła się i wzięła w pysk glinianą misę. Podeszła do wyjścia i przez chwilę stała z głową wystawioną na zewnątrz. Gdy wróciła do mnie, miskę pełną po brzegi śniegiem wystawiła przy ogniu. Sama nie miała siły, żeby się otrzepać. Zrobiło mi się jej żal, wstałam, i delikatnie otarłam jej pysk.
-Nawet teraz, używasz ciała, a nie wiatru- mruknęła –Siłą woli mogłabyś mnie osuszyć.
-Przeczuwam tylko pogodę i wszelkie zapachy i fale dźwiękowe. Nic więcej.
-I tu się mylisz! Sądzisz, że moc przychodzi ot tak? Trzeba na nią zapracować, ciężko zapracować!- głośno wysmarkała nos we własną łapę po czym wytarła ją o ziemię –No, to kiedy skończy się burza?
-Ja nie…
-Nie mów mi, że nie umiesz! Mów mi, kiedy skończy się zawierucha! Zapomniałaś wszystko, czego cię uczyłam?
Zamyśliłam się. Przypomniałam sobie wszystkie ćwiczenia na koncentracje. Wsłuchiwanie się we własne ciało, które w pewien sposób powiązane jest ze światem. Z powietrzem. Wzięłam głęboki wdech. Wsłuchałam się w uderzenia płatek śniegu. Na szum wiatru. Na delikatne szemranie kropelek wody tworzące chmury. I POCZUŁAM TO.
-Myślę, że powinnyśmy się położyć. Jutro o świcie znów będzie przyświecało nam słońce- odparłam rozradowana tym, co sobie uświadomiłam. Wiedzą, którą pozyskałam z siebie. Z magii, która we mnie drzemie.
-Rajcuje cie przeczuwanie zmian pogody. Ciekawe jak zareagujesz, kiedy w pełni pojmiesz, co potrafisz. No, a teraz spać. Ty jesteś odporna na mrozy, ja nie. Dlatego dorzucę do ognia, i dopiero potem się położę.
~
Gdy rano się obudziłam, w ognisku ledwie tlił się żar. Szamanka nadal spała, cicho pochrapując. Jej oddech był świszczący, nierówny. Cicho wstałam i zajrzałam do spiżarni. Zjadłam małą porcję mięsa, aby nie uszczuplać i tak skromnych zapasów. Wyjrzałam na zewnątrz. Oślepiła mnie biel. Przymrużyłam oczy, lecz i tak nic to nie pomogło. Wszędzie śnieg. Biel, biel, biel. Jedynie w oddali dostrzegłam szary zarys gór. To tam muszę się kierować. Wróciłam do środka, by pożegnać się z szamanką, lecz gdy ujrzałam jej kruche ciało, nie mogłam znieść myśli, by ją tu zostawić samą.
-Może wrócisz ze mną do Klanu Powietrza? Na pewno zrobią dla ciebie wyjątek i cie przyjmą. Widać, że jesteś chora…
-Nie wygaduj głupstw! To nie choroba, a śmierć trawi moje ciało. Nie jestem nieśmiertelna, a i tak chodziłam po tym świecie dłużej niż większość wilków. Cieszę się, że mogłam cię zobaczyć. Durna i leniwa jesteś jak nie powiem co, ale masz jeszcze dużo czasu, aby to naprawić. No chodź, uściskaj mnie i idź, zanim się rozbeczę- powiedziała ostro, lecz wiedziałam, że robi to tylko po to, aby się nie rozpaść.
-Może zostanę z tobą?- zaproponowałam, delikatnie ją przytulając.
-Nie zamierzam czekać w nieskończoność, aż uleci ze mnie życie. Na zapleczu mam garść jagód krwawnika. Umrę szybko i w miarę bezboleśnie. Wyjdę śmierci naprzeciw. A teraz zmykaj, szczęśliwej drogi- bezceremonialnie wypchnęła mnie ze swojej nory.
Szłam po białym puchu, czując jeszcze jej ciepło przy sobie. Świadoma, że właśnie teraz, jej serce przestaje bić, a jej dusza wędruje do świata cieni. I biada tym, którzy staną jej na drodze. Bo trzeba to jej przyznać, że nieugięta była do ostatniej chwili. Czułam się dumna, że mnie wychowała i szczęśliwa, że ją ponownie spotkałam.
~
Czekałam w miejscu, gdzie jak sądziłam rozstałam się z Predi’m. Nie upłynęła godzina, jak ujrzałam jego sylwetkę na horyzoncie.
<Predi?>
piątek, 1 maja 2015
Od Predizione C.D. Nity
Obudziłem się. Nita nadal spała, a moja łapa służyła jej za poduszkę. Było to przyjemne. Przypomniałem sobie o basiorze. Popatrzyłem na niego. Chyba nadal się nie ocknął. Nita się poruszyła. Lepiej będzie jeśli ją spokojnie obudzę. Pochyliłem się nad jej uchem i zacząłem szeptać
-Nita. Chyba pora wstawać.- poruszyła powiekami, lecz ich nie otworzyła
-Nita.- powtórzyłem-Czas pobudki.
-Już ranek?- Mówiła równie cicho jak ja -Co teraz zrobimy?
-Ja bym poszukał jedzenia.- Otworzyła oczy i z trudem podniosła swój łeb
-Dobry pomysł.-przesunęła się do tyłu i oparła się o drzewo. Postąpiłem tak samo -A jak tam nasz zniewolony porywaczy?
-Jeszcze się nie zbudził.- powoli wstałem -To chyba dobrze?-spytałem się z ironicznym uśmieszkiem, a ona odpowiedziała tylko uśmiechem. Szybko się ogarneliśmy. Postanowiliśmy się rozdzielić dla bezpieczeństwa. Nita została przy basiorze, a ja poszedłem upolować sporą sarnę. Kiedy już dokonała swojego żywota zarzuciłem ją na plecy i zaniósłem do naszego miejsca zatrzymania się . Moja towarzyszka oczywiście przygotowała przeróżne zioła. Szybko spałaszowaliśmy zwierzynę, aż zostały tylko kości i ostatki mięsa które zostawiliśmy. Pomożemy tak padlinorzercom. Stanęliśmy oboje nad wilkiem który jeszcze się nie przebudził
-I co z nim? -spytała się
-A co innego nam pozostaje niż zabranie go do kliniki?-spytałem retorycznie -Wiesz może gdzie jesteśmy?
-Kojarzę te tereny i nie jest to na pewno inna wyspa. Może kiedy wyjdziemy z tego lasu to odnajdziemy drogę.- w jej słowach nie było przekonania
-Dobrze. Ruszajmy!- zarzuciłem na plecy związanego wilka i poszliśmy. Po godzinie spokojnego marszu ujrzeliśmy koniec lasu. Nita odrazu z niego wybiegła. Ja musiałem jednak do niej dojść. Położyłem na ziemi balast.
-Spójrz!- wadera podniosła łapę -To są bramy do naszego klanu.- Sytuacja nie wyglądała za dobrze. Dookoła bramy lewitowały skały, a tam gdzie nich nie było, były góry.
-Chodźmy. Może szybciej tam się dostaniemy.- Z początku marsz był przyjemny. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Niestety trwało to tylko pół godziny. Nasz porywacz-więzień się ocknął i zaczął się szarpać, majaczyć i co jakiś czas wybuchać psychopatycznym śmiechem. Czasem milkł. Robiliśmy sobie co około godzinę przystanek. Na pierwszym przystanku Nita podała mu jakieś zioła na uspokojenie. Na szczęście zadziałały. Potem było już tylko przyjemnie. Podróż mi się nie dłużyła. Przy latających skałach znaleźliśmy się dosyć późno w nocy. Położyliśmy się obok siebie i ogarnął nas sen.
Nastał ranek. Kiedy do końca się przebudziliśmy Nita spytała się patrząc na naszą przeszkodę
-I co teraz?
-W sumie mógłbym z tobą tam polecieć, a jego- popatrzyłem na basiora -podniósł przez lewitacje i sam by leciał, ale to nie wypali.
-Czemu niby miałoby nie wyjść?- nasze wzroki się spotkały
-Ponieważ tracę wtedy bardzo dużo energii i nie zawsze mi to wychodzi. Chcesz ryzykować?
<Nita?>
-Nita. Chyba pora wstawać.- poruszyła powiekami, lecz ich nie otworzyła
-Nita.- powtórzyłem-Czas pobudki.
-Już ranek?- Mówiła równie cicho jak ja -Co teraz zrobimy?
-Ja bym poszukał jedzenia.- Otworzyła oczy i z trudem podniosła swój łeb
-Dobry pomysł.-przesunęła się do tyłu i oparła się o drzewo. Postąpiłem tak samo -A jak tam nasz zniewolony porywaczy?
-Jeszcze się nie zbudził.- powoli wstałem -To chyba dobrze?-spytałem się z ironicznym uśmieszkiem, a ona odpowiedziała tylko uśmiechem. Szybko się ogarneliśmy. Postanowiliśmy się rozdzielić dla bezpieczeństwa. Nita została przy basiorze, a ja poszedłem upolować sporą sarnę. Kiedy już dokonała swojego żywota zarzuciłem ją na plecy i zaniósłem do naszego miejsca zatrzymania się . Moja towarzyszka oczywiście przygotowała przeróżne zioła. Szybko spałaszowaliśmy zwierzynę, aż zostały tylko kości i ostatki mięsa które zostawiliśmy. Pomożemy tak padlinorzercom. Stanęliśmy oboje nad wilkiem który jeszcze się nie przebudził
-I co z nim? -spytała się
-A co innego nam pozostaje niż zabranie go do kliniki?-spytałem retorycznie -Wiesz może gdzie jesteśmy?
-Kojarzę te tereny i nie jest to na pewno inna wyspa. Może kiedy wyjdziemy z tego lasu to odnajdziemy drogę.- w jej słowach nie było przekonania
-Dobrze. Ruszajmy!- zarzuciłem na plecy związanego wilka i poszliśmy. Po godzinie spokojnego marszu ujrzeliśmy koniec lasu. Nita odrazu z niego wybiegła. Ja musiałem jednak do niej dojść. Położyłem na ziemi balast.
-Spójrz!- wadera podniosła łapę -To są bramy do naszego klanu.- Sytuacja nie wyglądała za dobrze. Dookoła bramy lewitowały skały, a tam gdzie nich nie było, były góry.
-Chodźmy. Może szybciej tam się dostaniemy.- Z początku marsz był przyjemny. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Niestety trwało to tylko pół godziny. Nasz porywacz-więzień się ocknął i zaczął się szarpać, majaczyć i co jakiś czas wybuchać psychopatycznym śmiechem. Czasem milkł. Robiliśmy sobie co około godzinę przystanek. Na pierwszym przystanku Nita podała mu jakieś zioła na uspokojenie. Na szczęście zadziałały. Potem było już tylko przyjemnie. Podróż mi się nie dłużyła. Przy latających skałach znaleźliśmy się dosyć późno w nocy. Położyliśmy się obok siebie i ogarnął nas sen.
Nastał ranek. Kiedy do końca się przebudziliśmy Nita spytała się patrząc na naszą przeszkodę
-I co teraz?
-W sumie mógłbym z tobą tam polecieć, a jego- popatrzyłem na basiora -podniósł przez lewitacje i sam by leciał, ale to nie wypali.
-Czemu niby miałoby nie wyjść?- nasze wzroki się spotkały
-Ponieważ tracę wtedy bardzo dużo energii i nie zawsze mi to wychodzi. Chcesz ryzykować?
<Nita?>
środa, 29 kwietnia 2015
Jesień!
Z drzew powoli zaczynają opadać liście, temperatura powoli spada a dnie stają się coraz krótsze. Deszcz pada niemal nieustannie, raz na czas sobie odpuszczając.
Dodatkowo wilki postarzają się teraz o rok [proszę Alf o nie postarzanie wilków ze swoich Klanów, zajmę się tym sama]
Dodatkowo wilki postarzają się teraz o rok [proszę Alf o nie postarzanie wilków ze swoich Klanów, zajmę się tym sama]
~Reita.
sobota, 25 kwietnia 2015
Od Nity C.D. Predizione
Roztarłam łapami miejsca, w których przez wiele godzin wrzynały się sznury.
-Nic poważnego- odparłam na pytanie Predi’ego, czy nic mi nie jest –A Tobie?
-Też się jakoś trzymam- odparł ospale.
-Oho, właśnie widzę. Jad w jego pazurach już się rozchodzi, chodź większość twój organizm już zwalczył- odparłam przyglądając mu się troskliwie- Poczekaj chwilę.
Predizione oparł się barkiem o drzewo, kiedy ja zanurkowałam w zarośla. Po chwili odnalazłam to, czego szukałam. Malutką roślinę, rosnącą tuż nad ziemią o intensywnie niebieskim kwiatku. Sprawnie wykopałam bulwę i oderwałam niepotrzebną łodyżkę.
-Masz, pożuj to. Powinno ci się rozjaśnić w głowie- podałam mu rozbójnika zapomnianego i odwróciłam się w stronę naszego porywacza.
Po chwili Predi stanął obok mnie i przez chwilę oboje się na niego gapiliśmy. Przygnieciony przez drzewo, nieprzytomny, a mimo to nadal przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy go na początek związać. Delikatnie dmuchnęłam mu w pysk pyłkiem sennika wielobarwnego, aby przypadkiem się nie obudził, kiedy Predi wyciągał go spod pnia, a następnie krępował mu łapy i pysk. Zużyliśmy obydwie liny, przez co ten szaleniec wyglądał jak baleron.
-A co teraz?- rzucił w powietrze mój przyjaciel, kiedy zawiązał ostatni węzeł.
Ziewnęłam przeciągle, mało elegancko. Rozważałam kilka opcji, zanim się odezwałam.
-Powinniśmy się dowiedzieć co nie co. Ale nie teraz, ani nie tutaj. Zdrzemnijmy się, a rano zabierzemy go do kliniki, gdzie wydusimy z niego prawdę.
-Przemocą raczej nic nie zdziałamy- powątpiewał.
-Nie miałam na myśli przemocy, lecz serum prawdy. A jeśli po jego zażyciu nic nie wyśpiewa, to wtedy wkroczysz ty- wilk sztywno kiwnął głową –Nie sądzę, żeby pełnienie warty było konieczne, wiec oboje możemy iść już spać.
Predizione ułożył się wygodnie w korzeniach potężnego dębu. Po chwili wahania zapytałam, czy mogę się koło niego położyć. Przytaknął. Z westchnieniem ułożyłam się przy jego boku, kładąc głowę na przednich łapach. Czując przez futro bijące od niego ciepło, przypomniałam sobie o Rowan. Ciekawe, czy mnie szuka. Czy się o mnie martwi. Ostatnio była jakby nieobecna. Do snu ukołysało mnie ciche pochrapywanie Predi’ego, i świszczący oddech porywacza.
<Predi? Sorki że tak króciutko>
-Nic poważnego- odparłam na pytanie Predi’ego, czy nic mi nie jest –A Tobie?
-Też się jakoś trzymam- odparł ospale.
-Oho, właśnie widzę. Jad w jego pazurach już się rozchodzi, chodź większość twój organizm już zwalczył- odparłam przyglądając mu się troskliwie- Poczekaj chwilę.
Predizione oparł się barkiem o drzewo, kiedy ja zanurkowałam w zarośla. Po chwili odnalazłam to, czego szukałam. Malutką roślinę, rosnącą tuż nad ziemią o intensywnie niebieskim kwiatku. Sprawnie wykopałam bulwę i oderwałam niepotrzebną łodyżkę.
-Masz, pożuj to. Powinno ci się rozjaśnić w głowie- podałam mu rozbójnika zapomnianego i odwróciłam się w stronę naszego porywacza.
Po chwili Predi stanął obok mnie i przez chwilę oboje się na niego gapiliśmy. Przygnieciony przez drzewo, nieprzytomny, a mimo to nadal przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Po krótkiej naradzie postanowiliśmy go na początek związać. Delikatnie dmuchnęłam mu w pysk pyłkiem sennika wielobarwnego, aby przypadkiem się nie obudził, kiedy Predi wyciągał go spod pnia, a następnie krępował mu łapy i pysk. Zużyliśmy obydwie liny, przez co ten szaleniec wyglądał jak baleron.
-A co teraz?- rzucił w powietrze mój przyjaciel, kiedy zawiązał ostatni węzeł.
Ziewnęłam przeciągle, mało elegancko. Rozważałam kilka opcji, zanim się odezwałam.
-Powinniśmy się dowiedzieć co nie co. Ale nie teraz, ani nie tutaj. Zdrzemnijmy się, a rano zabierzemy go do kliniki, gdzie wydusimy z niego prawdę.
-Przemocą raczej nic nie zdziałamy- powątpiewał.
-Nie miałam na myśli przemocy, lecz serum prawdy. A jeśli po jego zażyciu nic nie wyśpiewa, to wtedy wkroczysz ty- wilk sztywno kiwnął głową –Nie sądzę, żeby pełnienie warty było konieczne, wiec oboje możemy iść już spać.
Predizione ułożył się wygodnie w korzeniach potężnego dębu. Po chwili wahania zapytałam, czy mogę się koło niego położyć. Przytaknął. Z westchnieniem ułożyłam się przy jego boku, kładąc głowę na przednich łapach. Czując przez futro bijące od niego ciepło, przypomniałam sobie o Rowan. Ciekawe, czy mnie szuka. Czy się o mnie martwi. Ostatnio była jakby nieobecna. Do snu ukołysało mnie ciche pochrapywanie Predi’ego, i świszczący oddech porywacza.
<Predi? Sorki że tak króciutko>
środa, 22 kwietnia 2015
Od Predizione C.D. Nity
Szczerze mówiąc nigdy nie rozmawiałem z nikim w myślach. Kiwnęłem głową, że może zaczynać.
-Dobra. Dalej nie pojmuje tego, że rozmawiam teraz z tobą w myślach, ale ok.
-Mówi basior który widzi przyszłość innych.- Podobało mi się to przekomarzanie, ale nie była na to pora
-Masz jakieś inne moce o których mi jeszcze nie powiedziałaś?
-W sumie... tak. Umiem przewidywać pogodę.
-Dobrze. No to jaka będzie za chwile?- Poczułem na swoim pysku pierwszą krople wody.
-Będzie wichura i burza.- W tej chwili spojrzałem na basiora który ani drogą od kiedy się zatrzymaliśmy
-Tak i to bardzo. -odpowiedziałem sarkasycznie. Zacząłem się wiercić szukając jakiś reakcji u psychopatycznego wilka. Na razie nic, jednak nie ustawałem.
-Co ty robisz? I tak Cie nie wypuścić.- Odpowiedziała smutno.
-Nawet na to nie liczę. Chcę go do siebie zwabić. Pamiętasz jak cię uderzył łapą. Liczę, że na moje zachowanie też zareaguje.- Nita zaczęła na mnie patrzeć jakby z podziwem, ale również ze zdziwieniem. Poczułem kolejne krople wody na pysku i reszcie ciała.
-I co dalej.
-Sam nie wiem.-Zacząłem jeszcze bardziej wywijać swoim ciałem, ale tylko tak jak pozwalały mi na to sznury dookoła łap. Zero reakcji. Zacząłem wystawiać kły i warczeć, ale sznur okalający moją szczękę nie dokońca mi na to pozwalał. Basior zaczął się mną interesować. Przybliżał się do mnie powoli. Kiedy dzieliła nas odległość kroku spojrzałem na Nitę i powiedziałem do niej w myślach
-Uważaj na siebie!- Zauważyłem już tylko jej pytając spojrzenie. Basior podniósł łapę aby zadać mi cios, lecz ja podniosłem całe ciało i on zamiast trafić w mój pysk przeciął sznur obezwładniający moje łapy. Odepchnąłem go i szybkim ruchem przerwałem ostatnią z linek która akurat była obwiązana na moim pysku. Rzucił się na mnie, a ja poległym na plecach. Złapałem jego pysk, który był nienaturalnie zimny i przejechałem nim pazurami. Przez kilka sekund zostawił one cztery ślady, ale po chwili zaczęły się goić. Walczyłem dalej. Byliśmy na pagórku. Przewróciłem go na plecy i chciałem go z niego sturlać, lecz usłyszałem krzyk w myślach
-Uważaj!- Należał on do Nity. Basior wykorzystał chwilę mojej nieuwagi i wbił mi pazury w łopatki. Bolało straszliwie. Zaczęliśmy się sturlać. Nagle usłyszałem krzyk przerażenia w mojej głowie. Nie muszę chyba mówić do kogo należał. Chciałem jak najszybciej załączyć tą walkę. Ponownie zepchnąłem go na bok i użyłem swoich mocy, aby spadła na niego największa gałąź. Gdy on upadł pod ciężarem drewna, ledwo zipiał, ale żył. Podbiegłem do Nity.
-Nic ci nie jest?-Spytałem się przecinają kłami sznury.
<Nita?>
Od Octavia C.D. Neytiri
- Na pewno nie jestem tu w złych zamiarach. Mogę już wracać do siebie,
jeżeli przeszkadzam. - wadera stuliła uszy i zaczęła się cofać.
- Nie, poczekaj wcale nie przeszkadzasz. - zatrzymałem Neytiri, która stanęła w miejscu. Widać było że się waha.
- Ale przecież jestem z innego klanu, nie przeszkadza ci to? - zapytała zdziwiona.
- Nie, po za tym klan powietrza ma sojusz z klanem wody. - odpowiedziałem. Złożyłem skrzydła, by wiatr ich nie targał i nie próbował wznieść mnie w powietrze. Przyjrzałem się uważniej Neytiri, była biała z brązową grzywką i zielonymi oczami. Wadera chyba uspokoiła się tą informacją, bo już nie próbowała uciekać a uszy wróciły do normalnej pozycji.
- To co właściwie tu robiłaś? - zapytałem, może w końcu mi odpowie skoro przekonała się że nie mam zamiaru jej zabić ani nic w tym stylu?
- No ... ja zwiedzałam. - odpowiedziała trochę niepewnie. Spojrzałem na nią czekając na dalszy ciąg.
- Lubię góry a w klanie wody nie ma ich za wiele, więc przyszłam tu. - odpowiedziała.
- Jeśli chcesz możemy się przejść po górach, ale pokarzę ci te bezpieczniejsze zakątki bo tym razem nie mam cię zamiaru łapać. Jasne? - zapytałem. Wadera uśmiechnęła i się i przytaknęła. Zaczęliśmy iść. Po drodze zaczęliśmy rozmawiać, a ja się w końcu przedstawiłem bo zapomniałem zrobić to wcześniej. Drzewa dawały miły cień, bo słońce dawało z siebie wszystko by nas usmażyć, mimo że jest wiosna i to na dodatek w górach. W końcu dotarliśmy do niewielkiej rzeki. Wskoczyłem do niej bez namysłu i zacząłem płynąć w kierunku drugiego brzegu. Neytiri popatrzyła na mnie ze zdziwieniem i poszła w moje ślady. Poczekałem na nią na drugim brzegu.
- Octavio, skoro masz skrzydła to po co płynąłeś? - zapytała. Tym razem to ja spojrzałem na nią ze zdziwieniem.
- Bo lubię, a latać to ja mogę wszędzie i zawsze. - odpowiedziałem. Ruszyliśmy dalej lasem, aż drzew zaczęło być coraz mniej. W końcu las się skończył. Przed nami widniała kamienista ścieżka prowadząca na wielką górę. Zdawało się że jej szczyt sięga samych chmur, a z tej odległości błyszczał się jakby pokrywały go diamenty. Wiedziałem jednak że to śnieg, który nigdy nie topnieje.
- To ma być to bezpieczne miejsce? Przecież ta góra jest ogromna! - krzyknęła moja towarzyszka. Zaśmiałem się.
- Ale tam tak nie wieje! - uśmiechnąłem się i rozpocząłem wspinaczkę.
<Neytiri?>
- Nie, poczekaj wcale nie przeszkadzasz. - zatrzymałem Neytiri, która stanęła w miejscu. Widać było że się waha.
- Ale przecież jestem z innego klanu, nie przeszkadza ci to? - zapytała zdziwiona.
- Nie, po za tym klan powietrza ma sojusz z klanem wody. - odpowiedziałem. Złożyłem skrzydła, by wiatr ich nie targał i nie próbował wznieść mnie w powietrze. Przyjrzałem się uważniej Neytiri, była biała z brązową grzywką i zielonymi oczami. Wadera chyba uspokoiła się tą informacją, bo już nie próbowała uciekać a uszy wróciły do normalnej pozycji.
- To co właściwie tu robiłaś? - zapytałem, może w końcu mi odpowie skoro przekonała się że nie mam zamiaru jej zabić ani nic w tym stylu?
- No ... ja zwiedzałam. - odpowiedziała trochę niepewnie. Spojrzałem na nią czekając na dalszy ciąg.
- Lubię góry a w klanie wody nie ma ich za wiele, więc przyszłam tu. - odpowiedziała.
- Jeśli chcesz możemy się przejść po górach, ale pokarzę ci te bezpieczniejsze zakątki bo tym razem nie mam cię zamiaru łapać. Jasne? - zapytałem. Wadera uśmiechnęła i się i przytaknęła. Zaczęliśmy iść. Po drodze zaczęliśmy rozmawiać, a ja się w końcu przedstawiłem bo zapomniałem zrobić to wcześniej. Drzewa dawały miły cień, bo słońce dawało z siebie wszystko by nas usmażyć, mimo że jest wiosna i to na dodatek w górach. W końcu dotarliśmy do niewielkiej rzeki. Wskoczyłem do niej bez namysłu i zacząłem płynąć w kierunku drugiego brzegu. Neytiri popatrzyła na mnie ze zdziwieniem i poszła w moje ślady. Poczekałem na nią na drugim brzegu.
- Octavio, skoro masz skrzydła to po co płynąłeś? - zapytała. Tym razem to ja spojrzałem na nią ze zdziwieniem.
- Bo lubię, a latać to ja mogę wszędzie i zawsze. - odpowiedziałem. Ruszyliśmy dalej lasem, aż drzew zaczęło być coraz mniej. W końcu las się skończył. Przed nami widniała kamienista ścieżka prowadząca na wielką górę. Zdawało się że jej szczyt sięga samych chmur, a z tej odległości błyszczał się jakby pokrywały go diamenty. Wiedziałem jednak że to śnieg, który nigdy nie topnieje.
- To ma być to bezpieczne miejsce? Przecież ta góra jest ogromna! - krzyknęła moja towarzyszka. Zaśmiałem się.
- Ale tam tak nie wieje! - uśmiechnąłem się i rozpocząłem wspinaczkę.
<Neytiri?>
wtorek, 21 kwietnia 2015
Od Octavia
Od Octavia
Leciałem nad górami w moim klanie. Wiał silny wiatr, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Pode mną fruwały różne gatunki ptaków, a nawet jakiś smok do którego wolałem się nie zbliżać. Nagle zauważyłem że jakiś wilk wdrapuje się na jeden z najwyższych szczytów. Podleciałem bliżej tak by mnie nie widział. Zobaczyłem że to jakaś wadera ... Co ona tu robi? Ledwo trzymała się skały, a silny wiatr targał jej ciałem tak że mogła zlecieć ze skały w każdej chwili. Wylądowałem obok niej.
- Kim jesteś i co tu robisz? - zapytałem, przekrzykując wiatr świszczący mi w uszach. Na skale o wiele trudniej było utrzymać równowagę - nawet mnie. Wadera rzuciła mi wściekłe spojrzenie.
- A co cię to?! Mam swoje powody by tu być! - warknęła i przywarła mocniej do skały, bo nagły podmuch wiatru był o wiele silniejszy niż wcześniej.
- Chcesz się zabić? Bycie tu o tej pogodzie to samobójstwo! - powiedziałem, lecz wilczyca nie odezwała się już ani słowem. Spróbowałem inaczej.
- Jak się nazywasz? - wadera nawet na mnie nie spojrzała.
- Tajemnica państwowa! - warknęła przed siebie.
- Jestem Octavio, mogę cię z tond zabrać w bezpieczne miejsce. - zaoferowałem się.
- Myślisz że przyszłam tu by spotkać jakiegoś upierdliwego basiora?! Zostaję! - warknęła, tym razem posłała mi wściekłe spojrzenie.
- A po co chcesz tu zostać? - zapytałem najuprzejmiej jak potrafiłem. Ta wadera powoli zaczęła mnie denerwować. Odpowiedziało mi milczenie. Przewróciłem oczami i wzbiłem się w powietrze. Wiatr zniósł mnie trochę na zachód, ale po kilku machnięciach skrzydłami znów byłem w dawnym miejscu. Przyglądałem się z góry waderze, miałem bardzo złe przeczucie. Ona mnie nie widziała. Wiatr wzmagał się coraz bardziej, a ona rozpaczliwie trzymała się skały. Nagle usłyszałem potworne chrupnięcie i zobaczyłem że fragment skały, na którym wadera zaciskała łapy oderwał się od góry. Wadera krzyknęła i w rozpaczliwej próbie ratowania życia, machnęła łapami z nadzieją że się czegoś złapie. Nie było jednak czego się złapać. Wiatr uniósł waderę nad przepaść, ta w przestworzach zrobiła fikołka i zaczęła spadać. Zapikowałem ku niej, wiatr świszczał mi w uszach i szarpał pióra na skrzydłach. Przyśpieszyłem jak tylko mogłem, coraz bardziej zbliżałem się do spadającej wadery. W końcu jakieś dwa metry nad ziemią udało mi się ją złapać! Rozłożyłem skrzydła, by nie uderzyć w ziemię i nie zmienić się w naleśnika. Nie udało się to do końca, bo i tak uderzyliśmy w ziemię. Na szczęście nic nam się nie stało. Podniosłem się z ziemi, miałem kilka siniaków i nic poza tym.
- No dobra, kim do jasnej jesteś?! - zapytałem waderę. Miałem serdecznie dość jej milczenia i głupich wymówek.
<Jakaś nieskrzydlata wadera?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)

