Powód: Śmierć
czwartek, 1 stycznia 2015
Od Juliette CD Kanban'a
Ze smutkiem wpatrywałam się w Kanban'a. Podeszłam do niego i lekko oparłam swoją niewidzialną głowę o niego. Brak reakcji. A więc tak to kończę żywot na tym świecie? Podchodzę do swojego ciała po czym dokładnie mu się przyglądam, chcę siebie zapamiętać. Wywracam jakiś dzban z mąką [Ju taka piekarka] i zaczynam pisać w niej. Od razu zwracam jego uwagę. Wpatruje się w ten napis i wychodzę z jaskini, następnie roztrzaskuje się na milion małych kawałeczków, bo mnie jako duchu i po moim ciele nie zostaje żadnego śladu. Odeszłam.
~~~~~~~~~~
Gdzie ja jestem? Co tu tak biało ... i zimno? I co ja mam na szyi? To jakiś naszyjnik czy coś? Czy na nim pisze moje imię? Shinda. A co ona oznaczało, nie wiem. Nic nie pamiętam, nic nie wiem. Było mi bardzo zimno, a wokół mnie był tylko ... śnieg. Tak to był śnieg, a ja byłam sama na tej śnieżnej pustyni. Pomału zaczęłam iść przed siebie pomimo wichury, która wokół mnie panowała. Znaleźć jakieś schronienie, albo kogoś kto mógł mi jakoś pomóc. Myśląc, że już to mój koniec zauważyłam z daleka sylwetkę. Niemożliwe, aby ktoś tu był. To tylko moja wyobraźnia - wmawiałam sobie. Jednak obraz z każdą chwilą stawał się wyraźniejszy, pomimo, że był bardzo daleko. To jedna z moich umiejętności, widzenie przedmiotów i postaci z daleka. Uratowana! Zaczęłam gwałtownie biec w kierunku tej postaci, a ta jakby zmierzała w moim kierunku.
Kanban? Tak inaczej się będę nazywać
~~~~~~~~~~
Gdzie ja jestem? Co tu tak biało ... i zimno? I co ja mam na szyi? To jakiś naszyjnik czy coś? Czy na nim pisze moje imię? Shinda. A co ona oznaczało, nie wiem. Nic nie pamiętam, nic nie wiem. Było mi bardzo zimno, a wokół mnie był tylko ... śnieg. Tak to był śnieg, a ja byłam sama na tej śnieżnej pustyni. Pomału zaczęłam iść przed siebie pomimo wichury, która wokół mnie panowała. Znaleźć jakieś schronienie, albo kogoś kto mógł mi jakoś pomóc. Myśląc, że już to mój koniec zauważyłam z daleka sylwetkę. Niemożliwe, aby ktoś tu był. To tylko moja wyobraźnia - wmawiałam sobie. Jednak obraz z każdą chwilą stawał się wyraźniejszy, pomimo, że był bardzo daleko. To jedna z moich umiejętności, widzenie przedmiotów i postaci z daleka. Uratowana! Zaczęłam gwałtownie biec w kierunku tej postaci, a ta jakby zmierzała w moim kierunku.
Kanban? Tak inaczej się będę nazywać
Postarzenie!
Wilki we wszystkich Klanach zostały postarzone o rok. Zrobiłam to we wszystkich Klanach ja (przepraszam) aby uniknąć późniejszych komplikacji

Od Kanbana CD Juliette
Poczułem jak coś jakby przelatuje przeze mnie, taki chłód w sercu. Wzdrygnąłem się i złapałem za klatkę piersiową. Słyszałem teraz wyraźne bicie swojego serca, biło strasznie wolno, jakby w zwolnionym tempie. Po chwili biło już jak szalone, wręcz jakby chciało wyrwać się z mojej piersi. Syknąłem lekko zataczając się, przed oczyma mignął mi obraz uśmiechniętej Juliette. To nie jest dobry znak. Zaniepokojony, idąc powoli z powodu bolącego mnie serca, ruszyłem w kierunku jaskini Juliette. Cały czas potykałem się na śniegu lub ślizgałem na lodzie, może to dlatego, że byłem troszkę poddenerwowany i nie patrzyłem pod łapy. Jednak chciałem jak najszybciej już upewnić się, że jej nic nie jest. Kiedy tylko wpadłem do jej jaskini, z początku nic nie zauważyłem. Po chwili zauważyłem Juliette, chyba spała. Uśmiechnąłem się lekko i po cichu podszedłem do niej. Jej pyszczek był taki spokojny... Usiadłem obok niej, wpatrując się w sufit. Dopiero po kilku minutach, zauważyłem, że czegoś brakuje... Coś się nie zgadzało, a tym czymś było to, że Juliette nie oddycha. Przerażony nachyliłem się nad nią, faktycznie nie oddychała. Potrząsnąłem nią lekko, jednak to nic nie dało.
-Juliette... - powiedziałem cicho a łzy zaczęły skapywać na waderę - Czemu mnie zostawiłaś samego?
Już miałem zacząć wyć z rozpaczy, kiedy poczułem na swoich plecach swój wzrok. Odwróciłem się i zauważyłem Akume. Demon wpatrywał się w ten obrazek z szerokim uśmiechem na swoim pysku. Podszedł do wadery i zaczął się cicho śmiać.
-Jej duch tutaj krąży... wyszedł poza ciało, ot tak - nie mógł opanować śmiechu
-Nie wróci już?
-Mnie się nie pytaj, pytaj się samej poszkodowanej - prychnął - Jak jej się będzie chciało, to wróci. No chyba, że nie może - pomachał ogonem w powietrzu po czym zniknął
(Juliette? Jak chcesz to se dednij, pa xD)
-Juliette... - powiedziałem cicho a łzy zaczęły skapywać na waderę - Czemu mnie zostawiłaś samego?
Już miałem zacząć wyć z rozpaczy, kiedy poczułem na swoich plecach swój wzrok. Odwróciłem się i zauważyłem Akume. Demon wpatrywał się w ten obrazek z szerokim uśmiechem na swoim pysku. Podszedł do wadery i zaczął się cicho śmiać.
-Jej duch tutaj krąży... wyszedł poza ciało, ot tak - nie mógł opanować śmiechu
-Nie wróci już?
-Mnie się nie pytaj, pytaj się samej poszkodowanej - prychnął - Jak jej się będzie chciało, to wróci. No chyba, że nie może - pomachał ogonem w powietrzu po czym zniknął
(Juliette? Jak chcesz to se dednij, pa xD)
Szczęśliwego Nowego Roku!
Kolejny rok już za nami! Co prawda post troszkę spóźniony, ponieważ powinnam go napisać jeszcze w 2014 roku. Ale mi się troszkę zapomniało D: Mam nadzieję, że Sylwestra spędziliście niesamowicie, w gronie przyjaciół lub rodziny i ubawiliście się co nie miara ;) Swoją drogą o której wstaliście lenie? Rei taka dziwna wstała po 9 xD
Subskrybuj:
Posty (Atom)