Nie wiem ile to trwało. Wiedziałam, że było mi gorąco jak nigdy. Jakbym płonęła żywym ogniem, co zdarzało mi się często, ponieważ byłam wilkiem z żywiołem ognia...
Ani ja, ani Picallo nie chcieliśmy przerywać. W końcu zaczęłam tracić oddech i ostrożnie się odsunęłam, lecz nasze usta dzielił jedynie milimetr. Spojrzałam mu prosto w oczy. Zobaczyłam w nich miłość i szczęście. Sama także czułam się dopełniona.
Ponowne spotkanie naszych ust było już ostrożne i delikatne. Bez żaru, ale z wielką namiętnością. Odsunęłam się na bezpieczną odległość i oblizałam wargi.
Uśmiechnęłam się radośnie.
-To co teraz z nami będzie?- zapytałam.
Picallo?