Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klan Ognia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klan Ognia. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 czerwca 2015

Od Sunny do Amary

Popatrzyłam na wilczycę. Ta była smutna. I co z tego? Moi rodzicie też mnie opuścili i nikomu się tym nie chwalę.
 - Współczuje - powiedziałam z grzeczności z obrzydzoną miną.
 - A ty ? jak miałaś w życiu ? - zapytała z radością.
 - Nie interesuj się tym...- odparłam szorstko odchodząc od wadery.
Ta zrobiła smutną minkę, myśli że mi zależy. Spokojnym dumnym krokiem przemieszczałam się w inną stronę, kiedy nagle Amara do mnie podeszła.
 - Ej obraziłaś się ? - zapytała.
 - Jeżeli nawet Cię nie lubię to raczej się nie obraziłam tylko wycofałam się z durnej rozmowy - odparłam ostro nie ważąc na uczucia wilczycy.
Amara ?

środa, 17 czerwca 2015

Od Sunny do Scherlocka

Chwyciłam Liroya i razem z Scherlockiem zaczęliśmy iść w stronę watahy.Udawałam że rana nic mi nie robi i że żaden opatrunek nie jest mi potrzebny.Liroy szedł obok mnie i wpatrywał się w ziemię.
 - Liroy,co ty taki smutny jesteś?-zapytałam się go z uśmiechem.
 - Masz rodziców?Opiekunów? - zapytałscherlock.
 - Ja..... - zląkł się.
 Popatrzyłam na niego pogodnym wzrokiem.
 - Mój tata.....był tam - odparł i popatrzył mi w oczy.
Jego tata był.....tym czymś ?!Zdrętwiałam a moją twarz pokrył wzrok zdumienia.
Musimy mu pomóc,musimy pomóc ojcu tego szczeniaka.Ja nie mogę się nim opiekować,Scherlock pewnie też nie.Popatrzyłam przelotnie na Scherlocka i na Liroya.
 - A chciałbyś wrócić do ojca?
 - Chciałbym,ale on jest wilkołakiem i nie chce na mnie spojrzeć - popatrzył w ziemię smutny.
 - Pomożemy twojemu tacie,obiecuje - posłałam młodemu uśmiech i popatrzyłam na Sherlocka.
,,I co teraz? " - to przesłałam basiorowi patrząc na niego,i domyślił się o co chodzi.
 - Liroy.....eeee - popatrzył na mnie jakbym była ostatnią deską ratunku.
 - Liroy zostaniesz na jakiś czas u mnie.... - sapłam ciężko i odwróciłam wzrok.
Sherlock zdziwiony ale zadowolony szedł dalej,ja natomiast patrzyłam na niego wzrokiem ,,udało Ci się".
Scherlock ?







Od Scherlocka do Sunny

- Idźcie!- rozkazałem Sunny i Liroyowi. - Ja się nim zajmę.
Upewniłem się, że wadera i szczenię zaczęli uciekać, obróciłem się i stanąłem twarzą w twarz z jakimś wielkim stworzeniem. Przypominało trochę wilka, ale było z jakieś 3 razy większe ode mnie. Stało i wpatrywało się we mnie wielkimi, groźnymi czerwonymi oczami, a ja cały czasu nie schodziłem mu z drogi. Po chwili przyglądania się mi rzucił się na mnie. Udało mi się w porę odskoczyć w bok i po chwili ugryzłem go w łapę. Zwierzę zawyło, ale najwyraźniej nie udało mi się go zbytnio zranić, gdyż stał dalej w tym samym miejscu gotowy do ponownego ataku. Wiedziałem, że nie mam z nim szans, ale musiałem go przetrzymać jeszcze chwilę. Zakamuflowałem się i wcisnąłem w jakąś wnękę. Wilkor z wściekłością zaczął mnie szukać. "Jeszcze chwilę" myślałem. Kiedy bestia już miała mnie znaleźć, wyskoczyłem z wnęki i ruszyłem w stronę wyjścia. Trasa była oświetlona przez latarnie, więc wiedziałem którędy biec, ale w ostatniej chwili kręciłem jeszcze w bok. Wilkor wciąż biegł za mną, a wszędzie było słychać echo uderzeń jego gigantycznych łap. Miałem zamiar zgubić go w korytarzach. Liczyłem zakręty, żeby potem móc wrócić. Biegłem nie zatrzymując się, a po drodze obijałem się o ściany. Po czasie ja zacząłem tracić siłę, bestia - nie. W końcu obrałem sobie za cel wyjście z jaskini i ostatkami sił pędziłem w jego stronę. Zdyszany wypadłem na zewnątrz. A kiedy miałem się obrucić by sprawdzić czy dalej to coś mnie goni, usłyszałem głośny huk tuż za mną. Kiedy się obejrzałem zobaczyłem, że wejście do jaskini jest zasypane kamieniami, a na półce nad jaskinią stoi Sunny i Liroy, którzy z zadowoleniem wpatrywali się w stertę kamieni pod nimi. Od razu domyśliłem się, że to sprawka Sunny. Podszedłem do nich.
- Dzięki. - powiedziałem z ulgą.
- A co myślałeś, że cię tu tak zostawimy? - zażartowała Sunny. Po chwili zobaczyłem, że jej rana wciąż krwawi.
- Chodź. Szybko potrzebujesz pomocy, bo inaczej możesz się jeszcze wykrwawić.
Spojrzałem na nią, a potem na Liroya. "Co z nim zrobimy?" pomyślałem. Osobiście nie przepadam za dziećmi, ani nawet nie wiem jak się nimi zajmować.
<Sunny?>

niedziela, 14 czerwca 2015

Od Sunny do Scherlocka

Usłyszałam znajomy głos. Myślałam że to tylko jakieś głosy w mojej głowie,w końcu już pare dni tu siedzę.
Jednak wołanie było coraz bliżej. Gwałtownie się poruszyłam i wstałam.
 - Scherlock! - krzyknęłam i kulejąc szukałam go w mroku
 - Sunny! - wołanie powtarzało się.
Szukałam basiora w ciemnościach,próbując przynajmniej go wyczuć.
Nagle poczułam znajomy zapach. Swoim ciałem uderzyłam o jakieś inne.
 - O jesteś! - zaśmiałam się z uśmiechem.
Ten odetchnął z ulgą.
 - Jak się tu znalazłaś? - zapytał.
 - A jakiś coś mnie porwał - odparłam i nagle syknęłam z bólu.
 - Co jest? - zapytał.
 - Coś....mnie boli - odparłam mrużąc oczy z bólu.
,,Najmniejszy ruch i rana zacznie krwawić" i właśnie się to stało.Z mojego boku zaczęła wypływać brunatna krew.
 - Chodźmy - powiedział patrząc na moją ranę.
 - Nie....a on ? - zapytałam podchodząc do szczeniaka w kącie.
Scherlock popatrzył na niego ze zdziwieniem. Liroy zmierzył go wzrokiem.Podeszłam do niego i podniosłam malucha.
 - Chodź Liroy! - zawołałam.
Szczeniak posłusznie wstał i podbiegł blisko mnie.
 - Ale co my z nim zrobimy? - zapytałam, ,,ja jako.....opiekunka ?! Nie umiem sobie tego wyobrazić ! " pomyślałam.Nagle coś poruszyło się za nami.Byłam gotowa do walki...ale ta cholerna rana i kulawizna !
Kij z tym !
Scherlock ?









Od Scherlocka do Sunny

Zagłębiłem się w jaskinię. Wędrowałem po niej chyba przez jakieś parę godzin. To był jeden wielki labirynt. Nie dość, że było ciemno jak w grobie to jeszcze strasznie wilgotno. Musiałem więc chodzić na oślep i uważać, żeby nie wpaść w jakieś podziemne jeziorko. Już dawno straciłem orientację i zgubiłem ślady, które były widoczne na początku groty, i które wskazywały na istnienie tu jakiegoś życia. Kiedy chciałem sobie zrobić przerwę żeby odpocząć usłyszałem jakiś dziwny dźwięk dochodzący z boku. Było to jakby ciche szmeranie. Od razu udałem się w tamtą stronę, uważnie nasłuchując. Coś poruszało się w tamtym miejscu, ale wyraźnie się nie ukrywało, bo po chwili usłyszałem cichą rozmowę. Od razu poznałem ten głos.
- Sunny! - krzyknąłem i pobiegłem w tamtą stronę.
Sunny ? 

Od Aithne do Scherlocka

– Jesteśmy na terenie Klanu Ognia, niedaleko Jeziora – odpowiedziałam, w międzyczasie zaciskając opatrunek. – Z którego klanu jesteś?
– Mysterious Thoughts... – odpowiedział, przecierając pot z pyszczka.
Nie wiem, co basior robił, ale mocno się otarł. W zasadzie nie musiałam się nawet pytać o pochodzenie; strasznie się pocił i śmiałam twierdzić, że to nie ze zmęczenia, a z gorącego powietrza, które nadpłynęło na brzegi od Jeziora Magmy.
Przyjrzałam się mu dokładnie. Przymykał co chwilę powieki, raz po raz ukazując zielonoszare tęczówki. Oddychał nierównomiernie, drżąc przy każdej próbie oddechu. Nie wyglądało to za dobrze, a sama nie dałabym rady go udźwignąć do szamanki. Nie widziałam innego sposobu, jak tylko zawołać i poprosić kogoś o pomoc. Rozglądnęłam się dookoła, ale nie zauważyłam żadnej żywej duszy obok nas, nie wliczając w to owadów i innych mniejszych form życia.
– Poczekaj tu, przyniosę wody – stwierdziłam głośno, by Sherlock mógł mnie usłyszeć.
Przebiegłam się po polance, szukając jakiegoś źródła, ale nie mogłam niczego znaleźć. Westchnęłam cicho, po czym wróciłam się do wilka. Nadal leżał w tej samej pozycji, jednak przysnął, pomrukując cicho pod nosem. Nie chcąc pozostawiać basiora na pastę losu, zarzuciłam go sobie na grzbiet, chwiejąc się przy tym na łapach. Do lekkich na pewno nie należał, ale miałam nadzieję, że mi się uda zanieść go do miejsca, gdzie ktoś będzie mógł nam pomóc.
Podchodząc coraz bliżej Jeziora Magmy dostrzegłam kątem oka dwóch kolegów, którzy leżeli i relaksowali się wolną chwilą. Położyłam delikatnie Sherlocka na podłoże, a następnie podbiegłam do, jak się okazało, Shadowmakera i Dreada.
Moją prośbę o pomoc zignorowali, wpatrując się na mnie jak na idiotkę. Dobrze wiedziałam, że nie wszyscy są życzliwi wobec innych wilków, ale, choxera!, przecież Sherlock nie jest tu z własnej woli, a przynajmniej tak to rozumowałam.
Warknęłam na nich, trącając ich łapą. Dread spojrzał na mnie spod oka, mając najwyraźniej dość. Walnęłam go jeszcze raz. Nie wytrzymał. Wstał i zapalił się, mierząc mnie gniewnym wzrokiem. Shadowmaker nie wyglądał na zaskoczonego, ale próbował uspokoić kolegę. Po chwili zagasł, oddychając ciężko.
– Gdzie jest ten wilk? – zapytał ze zrezygnowaniem w głosie. Uśmiechnięta wskazałam miejsce, ruszając w tamtym kierunku.
– Musimy zaprowadzić go do Szamanki. Znalazłam go na plaży. Wydaje mi się, że wyrzuciło go z morza aż tutaj.
Przytaknęli jedynie i zarzucili go sobie na plecy, maszerując wolno w stronę Sythe. Szłam za nimi, przyglądając się twarzy Sherlocka. Z decydowanie nie zasnął, a stracił przytomność. Na pewno ktoś, kto jest noszony przez innych, poczułby to. Basior jednak nie ruszał się, tylko leżał bez ruchu.
Opuściłam głowę, rozmyślając, co mu się mogło stać. Może coś go zaatakowało? Może stracił siły i o coś się zranił? A może po prostu zasnął na plaży, a duże fale zabrały go w morze? Ostatnia wersja raczej nie była możliwa, bo wilk wyglądał na rozważnego.
– Gdzie... idziemy?
Podniosłam gwałtownie głowę, patrząc w oczy Sherlockowi, który próbował przyzwyczaić się do światła.


Sherlock?

środa, 10 czerwca 2015

od Sunny do Deus'a

- Nie jestem przyzwyczajona do gadania z kimś....o swoich życiwych sprawach-odparłam,nie chciałam być niemiła.Może i niekiedy przesadzał ale nie był wcale zły.
- Mi możesz powiedzieć -odparł zachecająco.
- Nie....lubię Cię, ale nie mam narazie zaufania do nikogo.....przepraszam - posmutniałam,właśnie ukazała się moja słaba strona.
- Rozumiem - odparł z uśmiechem.
Poczułam,że mogę mu zaufać....ale moim rodzicom też ufałam i co z tego wyszło?
Siedziałam przed wejściem do jaskini i spoglądałam na spadające krople deszczu.Byłam przygnębiona.
- Co tak siedzisz? - zapytał.
- A nic,myślę sobie - odparłam delikatnie unosząc kąciki ust.
Po paru godzinach,burza szalała nadal i nastał zmrok.Ja jak głupia,nadal siedziałam przy wejściu i patrzyłam,jak uderzają o ziemię błyskawice.Deus znowu podszedł do mnie.
- Idziesz spać? -zapytał.
- Niewiem.... - patrzyłam w mrok.
Ten popatrzył na mnie niewinnie i lekko się przysunął.
Deus ?

od Deus'a cd Sunny

Sunny chyba się trochę zdenerwowała. Może nawet tak bardzo trochę.
- Nie. - szepnąłem. Złapałem ją delikatnie zębami za kark przewracają na ziemię. - Na pierwszej randce od razu ze sztyletem? Oj nieładnie, nieładnie.- wytrąciłem jej z łapy sztylet, który poleciał kilka metrów dalej. Na niebie zebrały się ciemne chmury.
- Złaź. - powiedziała poirytowana. Grzecznie odszedłem i spojrzałem w niebo.
- Lepiej się schowajmy, bo zaraz będzie nieźle lać. - powiedziałem odwracając łeb w jej stronę. Wadera zaprowadziła nas do najbliższej jaskini. Była dość mała, ale bardzo przyjemna. Położyłem się w kącie bacznie obserwując Sunny. Samica usiadła tuż przy wejściu, patrzyła przed siebie.
- Co tam takiego ciekawego widzisz? - spytałem układając głowę wygodnie na łapach. Wadera szybko odwróciła głowę w moją stronę.
- Co mówiłeś? - powiedziała patrząc na mnie zaciekawiona. Wstałem i podszedłem do niej. Zaczęło już padać.
- Nie widać ani centymetra jasnego nieba, chyba długo popada. Być może będziemy musieli zostać tu na noc. - spojrzałem na nią wymownym wzrokiem.
- Chciałbyś! - krzyknęła i wstała, machnęła mi ogonem przed nosem i poszła w głąb jaskini. Spojrzałem na nią pogodnym wzrokiem.
- Nie jesteś głodna? - spytałem podchodząc.
- Nie bardzo. - położyłem się obok niej. Zaczęło się już ściemniać.
- Właściwie to z jakiego klanu jesteś, bo nie spytałem. - patrzyłem na krople deszczu obijające się o liście drzew.
- Ognia, na którego właśnie terenie jesteś. - bardzo delikatnie się uśmiechnęła.
- Masz tu jakiś przyjaciół? - spytałem zaciekawiony. - Bo ja w sumie u siebie nikogo nie znam. - Sunny spojrzała smętnie w dal. Szybko zauważyłem to, że posmutniała. Usiadłem.
- Eh... sama nie wiem. - odpowiedziała wzdychając.
- Oj o co chodzi? - trąciłem ją głową patrząc zaciekawiony w jej błękitne ślepia.

<Sunny?>

od Sunny cd Sherlock'a

Siedziałam razem ze szczeniakiem w objęciach. Mały cały czas płakał i był strasznie wychudzony. Powoli wstałam i powiedziałam.
- Nie bój się, zaraz coś wymyślę.
Kulejąc, podeszłam do wiszącej sarny na sznurze. Była oblana trucizną,czułam to. Węszyłam, aby znaleźć dla młodego choć jeden kawałek nadający się do zjedzenia. Na lewym boku sarny zwisało mięso, może już nie świeże ale trucizna się jeszcze do niego nie dostała. Wyrwałam go szybko i podbiegłam do szczeniaka.
- Proszę, jedz - odparłam podsuwając mu kawał mięsa.
- A ty? - zapytał przerażony.
- O mnie się nie martw, poradzę sobie - uśmiechnęłam się do niego.
Chciałam koniecznie uratować szczeniaka, wiedziałam, że na to zasługuje.
- Tak siedzimy tu dwa dni, a ty mi nie powiedziałeś, jak się nazywasz? - zapytałam.
- Nazywam.... - szczeniak zawahał się. -  Nazywam się Liroy - odparł, próbując się uśmiechnąć.
- Ja jestem Sunny - wstałam i chciałam coś zrobić,by wyrwać się z tego miejsca. Rana na boku delikatnie się zasklepiła, ale jeden gwałtowny ruch i znowu zacznie krwawić.
Siedzieliśmy w jakby wielkiej misce, przed nami piętrzyły się 3 metrowe, gołe skały.
Nie było najmniejszej gałęzi,nawet korzenia by można było się jakoś wydostać.Próbowałam nawet podkładać kamienie pod ściany ale nic z tego.
Szczeniak siedział w przerażeniu, nie umiejąc się pozbierać.Nie dziwię mu się, sam jeden siedział tu dość długo.
Nagle spadły szczątki dzika.Ktoś je zrzucił w góry i poszedł.Na dziku znajdowały się ogromne ślady zębów jakiegoś chyba 2 metrowego stwora.Zwłoki pokrywały ''X'' zrobione pazurami, a głowa leżała niedaleko.
- Co to do cholery jest ! - zawarczałam zdziwiona i popatrzyłam na szczeniaka który patrzył na mnie osłupiałym wzrokiem.
,, Jeżeli takie coś nas zaatakowało, to mamy kłopoty"

Scherlock ?

od Sherlock'a cd Sunny

Zbliżał się już wieczór, a po Sunny nie było śladu. Przeszukałem już chyba każde miejsce w klanie. Jednak nie poddałem się i moje poszukiwania dalej trwały.

Od razu po zniknięciu Sunny zacząłem szukać jakichś śladów w okolicy. Po chwili natknąłem się na jakieś dziwne ślady łap. Nie należały one do tygrysów, bo były w całkowicie innym miejscu. Szedłem za nimi, a kawałek dalej zobaczyłem na ziemi trochę krwi. Nie musiałem długo szukać, żeby mieć już pewność, że krew należała do niej. Kawałek dalej znalazłem strzępek futra Sunny. Teraz podekscytowany szedłem wzdłuż śladów. Może nie powinienem się tak zachowywać? Przecież jej mogło się coś stać. Ale martwienie się nie było jakoś moją mocną stroną, a to, że natrafiła mi się jakaś sprawa kryminalna tylko mnie ucieszyło. Nie, to z pewnością nie było normalne. Ale czy w ogóle istnieje na świecie ktoś "normalny"? Ale teraz wracam do tematu i nie robię tu wywodów filozoficznych. Po pewnym czasie wędrówki dotarłem na jakieś osuwisko. Tu ślady się urwały i mimo moich wysiłków nie znalazłem dalszego tropu. Spędziłem tu dosyć dużo czasu i zrezygnowany wróciłem na miejsce porwania Sunny. Tam jeszcze raz dokładnie zbadałem te dziwne ślady. Były duże. O wiele większe od tych tygrysich. Niestety dużo z nich nie wywnioskowałem, bo zanim cokolwiek zdążyłem zrobić zaczął padać deszcz. Nie zareagowałem w porę i woda zmyła wszystkie poszlaki. Z wściekłością rozgoniłem chmury i próbowałem jakoś połączyć fakty i coś zrobić. Udało mi się dojść do jednego. Jeśli to coś dużego, a jest wielkie, to musi gdzieś mieszkać. Jedynym prawdopodobnym schronieniem wydała mi się jaskinia. Ale jak tu teraz znaleźć tą jedną jaskinie wśród tych parudziesięciu a może i nawet paruset na terenie klanu? Powziąłem jednak poszukiwania. I szukałem aż do wieczora.

Stwierdziłem, że będę przeszukiwał te jaskinie dopóki albo nie padnę ze zmęczenia albo nie znajdę Sunny. Właśnie zbliżałem się do kolejnego możliwego miejsca zamieszkania porywacza. W końcu po wdrapaniu się na niewysoką półkę skalną stanąłem w wejściu do jaskini. "To tu!" pomyślałem i mój mózg zaczął działać na najwyższych obrotach. Już od wejścia poczułem, że ktoś jest w środku. Mimo iż jaskinia skręcała kawałek dalej to ze środka dało się poczuć niewielkie ciepło i usłyszeć jakieś ciche odgłosy. Jaskinia z pewnością nie była pusta od przynajmniej jednego dnia.
<Sunny?>

wtorek, 9 czerwca 2015

od Sunny cd Sherlock'a

Nic nie widziałam,czułam tylko straszny ból w prawym boku.Starałam się zranić napastnika sztyletem ale on trzymał mnie coraz mocniej.Kiedy mgła opadła, zobaczyłam strasznie,czerwone oczy przeciwnika i zakrwawione kły.Miał czarne futro i biegł przed siebie.
- Zostaw mnie! - krzyknęłam cicho opadając z sił.Ten popatrzył na mnie i wielkim pazurem rozciął mi łapę.Syknęłam z bólu i opadłam na jego łapy nieprzytomna.Czekałam tylko na śmierć.Nie wiem co to było,duże,czarne i ohydne, jakby wilkołak lub coś takiego. Kiedy się obudziłam ujrzałam ciemność.Ku moim oczom ukazała się wielka jaskini z wymalowanymi na ścianie obrazami.Z sufitu zwisały skóry saren i .....wilków.Obejrzałam się za siebie. Na sznurze wisiała zabita sarna.Wstałam i kulejąc podeszłam do zaciemnionego rogu z którego usłyszałam ciche jęknięcie.Przyjrzałam się bliżej i zobaczyłam szczeniaka.Płakał,był poraniony i wychudzony. Pewnie czekał na śmierć jak ja.
- Nie bój się maluchu, nic ci nie zrobię - usiadłam obok niego i uśmiechnęłam się.Szczenię popatrzyło na mnie i z jego oczu popłynęły łzy. Wtulił się w moje futro i płakał.
Przytuliłam go, jak nie ja.
To właśnie ta moja inna strona.
- Wszystko będzie dobrze,poradzimy sobie - uśmiechnęłam się do niego i przytuliłam go.
Nie miałam sił by nawet wstać,z rany nadal ciekła mi krew. Już nie wiem co robić.
Scherlock ?

od Sherlock'a cd Sunny

- Nie. Poczekaj. - powstrzymałem ją.
- Nie zbiję jej.
- Wiem. Mam lepszy pomysł niż ranienie jej. - odpowiedziałem spokojnie.
Miałem już w głowie cały plan. W sumie nie był on zbytnio skomplikowany. Zacząłem zwoływać mgłę, a Sunny cały czas przyglądała się tygrysicy gotowa do ataku dopóki jeszcze mogła coś widzieć. Po krótkim czasie otaczała nas już tak gęsta mgła, że ledwo co mogłem dojrzeć mój własny nos.
- Chodź. - szepnąłem w stronę Sunny, a przynajmniej tam gdzie wydawało mi się, że stała.
Zacząłem powoli cofać się do tyłu. Kiedy w końcu wyszedłem z mgły rozejrzałem się wokoło w poszukiwaniu Sunny. Nie dostrzegłem jej. Obszedłem dookoła obszar zasłonięty mgłą, ale po Sunny nie było śladu.
- Sunny! - krzyknąłem, ale nikt mi nie odpowiedział.
Powoli zacząłem usuwać mgłę i moim oczom ukazała się tygrysy zajadające naszą sarnę. Na szczęście nie zwrócili na mnie uwagi. Ale Sunny nie było i tu. "Może gdzieś sobie poszła?" pomyślałem. Ale mimo to postanowiłem poszukać jej albo chciaż znaleźć jakieś ślady, które mogłyby mnie doprowadzić do niej.
- Sunny! - krzyknąłem jeszcze raz, ale trochę głośniej, w nadzieji, że może mnie usłyszy. Tym razem jednak też nie uzyskałem odpowiedzi.
<Sunny?>

od Sherlock'a do Aithne

- Jak tu pusto... - westchnąłem i kontynuowałem moją wędrówkę po terenach klanu. Może osiedlenie się w jednym miejscu było jednak złą decyzją? Może i wędrówki były dosyć męczące, ale przynajmniej miałem zapewnione jakieś sprawy albo zagadki do rozwiązywania. Mój mózg potrzebował czegoś co by go pobudziło, czegoś ciekawego, czegoś ekscytującego. A tu nic... Tylko jakieś zwykłe, spokojne życie. Nie dość tego to było tu tak pusto, że od paru dni praktycznie nikogo nie spotkałem. Po jakimś czasie włóczenia się w tą i z powrotem stwierdziłem, jeśli nie chcę umrzeć z nudów muszę coś wymyślić. Po chwili namysłu stwierdziłem, że udam się do jakiegoś innego klanu zobaczyć jak wygląda sytuacja u nich. Niestety był jeden problem. Żeby dostać się do jakiegoś klanu musiałbym albo przelecieć albo przepłynąć przez morze, które dzieliło klan mysterious thoughts od klanu ognia. I co tu teraz zrobić? Myślałem. W końcu zrezygnowany udałem się z powrotem w stronę mojego legowiska. Po drodze usłyszałem z prawej strony jakiś cichy szmer. Od razu zatrzymałem się i zacząłem nasłuchiwać. Coś jakby oddalało się ode mnie. Słyszałem ciche kroki. To było dziwne. Bez namysłu zacząłem podążać za tymi cichymi odgłosami. W końcu las się skończył i zaczęła się polana. To coś wyszło z krzaków i stanęło po środku polanki. Ten widok zdziwił mnie jeszcze bardziej. To był wielki melanistyczny kot! Skąd on się tu wziął?! Siedziałem dalej zamaskowany w krzakach i obserwowałem z zaciekawieniem czarne zwierzę. Po chwili obróciło się i spojrzało prosto na mnie. Mimo iż byłem dla niego niewidoczny to poczułem na sobie jego spojrzenie. Błękitne, głębokie oczy wpatrywały się we mnie jakby dobrze wiedziały o moim istnieniu. Ale jak? Przecież szedłem praktycznie bezszelestnie i niewidocznie za tym wielkim kotem, a on i tak wiedział, że tu jestem. "Raz kozie śmierć" westchnąłem "A właściwie wilkowi" dodałem po chwili "Albo się na mnie żuci i rozszarpie albo sam nie wiem co" pomyślałem i wyszedłem z krzaków. Kot nie zareagował tylko dalej stał i wpatrywał się we mnie. Po chwili ruszył w moją stronę wolnym krokiem. "Jeśli chciałaby mnie zjeść to raczej skoczyłaby na mnie, a nie szedł sobie do mnie spacerkiem" pomyślałem "A zresztą i tak nie miałbym gdzie uciec". Stałem tak i czekałem na to co ma nastąpić. Ona podszedł do mnie i stanął przede mną tak, że jego łeb prawie dotykał mojego. Nie bałem się. Strach nie ma sensu, jeśli dobrze wiesz, że nic ci si nie stanie. Ja miałem tą pewność. Jeśli ten kot chciałby mnie zaatakować już by to zrobił. Skorzystałem z okazji i przyjrzałem się mu dokładnie. To była puma. Dosyć duża, ale nie większa ode mnie. Nie była masywna ani umięśniona, więc ona. Spojrzała mi prosto w oczy i znowu poczułem to dziwne uczucie. Jakby te oczy dostrzegały wszystko, jakby wkradały się do mojego umysły. Nagle jej oczy rozbłysły jaskrawym niebieskim światłem, które mnie oślepiło i...

Otworzyłem oczy. Leżałem na piasku. Uniosłem lekko łeb i zauważyłem także może. Szybko skoczyłem na cztery łapy. "Czy to był sen? Gdzie ja jestem? To nie wygląda na Klan Mysterious Thoughts." myśli chaotycznie krążyły mi po głowie. Od razu kiedy wstałem. Zaczęło mi się kręcić w głowie i przewróciłem się na ziemię. Poczułem przeraźliwy ból głowy i lewej łapy. Spojrzałem na nią i zobaczyłem, że mam na niej dosyć dużą ranę. "Czyżby to nie był sen? Może ta puma mnie zaatakowała? Nie to nie możliwe." wywnioskowałem z kształtu mojej rany. Wyglądała bardziej na dosyć mocne otarcie niż na szarpnięcie pazurami. Znowu spróbowałem się podnieść.
- Nie! Poczekaj! - usłyszałem jakiś głos.
Kontynuowałem jednak wstawanie. Po chwili znowu poczułem ból i przewróciłem się na ziemię.
- Nie. Proszę cię. Nie wstawaj. - powiedziała jakaś wadera, która podbiegła do mnie.
Tym razem posłuchałem i nie próbowałem już wstać.
- Co? Co się stało? - wymamrotałem ze zmęczeniem.
- Szybko się obudziłeś. Dopiero co cię znalazłam. - odparła i zauważyłem, że przyniosła ze sobą jakieś duże liście. - Znalazłam cię na tamtych skałach. - powiedziała i wskazała gdzieś bok. - Wyrzuciło cię morze i byłeś nieźle poobijany.
- Aha - wymruczałem cicho, bo głowa strasznie mnie bolała i czułem okropne zmęczenie.
Wadera zaczęła bandażować mi łapę tymi liśćmi, a potem też głowę.
- Tak w ogóle jestem Aithne.
- Ja Sherlock. A gdzie właściwie jesteśmy?
<Aithne?>

od Sherlock'a cd Sunny

Wadera dalej stała i przyglądała się mi przy moim zajęciu. Szukałem miejsca, w którym założyłem pułapkę w nadziei, że uda mi się złapać coś do jedzenia. Nie zapowiadało się na to, żeby nieznajoma wilczyca sobie poszła. A czułem się dziwnie, bo przez cały czas obserwowała każdy mój ruch.
- Chyba jesteś głodna? - w końcu się odezwałem.
Wadera lekko się uśmiechnęła usatysfakcjonowana tym, że udało jej się mnie złamać.
- Może... - nie chciała żebym za szybko ją przejrzał. - A może jednak zaczniemy od początku. W normalnej rozmowie powinno się zacząć od przedstawienia się sobie nawzajem. - zażartowała i roześmiała się.
- Normalne rozmowy są nudne. - burknąłem i tylko jeszcze bardziej rozbawiłem waderę.
- To ja może zacznę. Jestem Sunny, a ty?
- Sherlock.
- To co robisz?
- Szukam czegoś.
- Czego?
- Zobaczysz - powiedziałem i uśmiechnąłem się.
Wadera umilkła i z zaciekawieniem śledziła moje poczynania. "To musiało być tu" myślałem, a jednak nie mogłem znaleźć tego co sam zbudowałem. Jeszcze przez chwilę kręciłem się w miejscu próbując sobie przypomnieć czy to na pewno to miejsce. Po chwili zauważyłem na ziemi jakieś dziwne ślady. Jakiegoś dużego zwierzęcia, ale z pewnością nie były to ślady wilka. Podążyłem za nimi i już po chwili ujrzałem "moją" upolowaną sarnę leżącą na skraju polanki. Sarna leżała zaplątana w sznurki mojej pułapki. Ale było w niej coś dziwnego. Oprócz ran zadanych przez moją pułapkę miała na sobie jeszcze jakieś inne ślady. Widać było na niej ślady zębów i pazurów. Od razu poznałem, że żadne z nich nie należały do wilka ani niedźwiedzia. Ponadto ofiara została jakby przeciągnięta parę metrów, w ogóle nie nadgryziona. "Jaki był cel w przeciągnięciu tej sarny i nie zjedzeniu jej?".
- Przyznaję się, jestem głodna. - powiedziała Sunny.
Dopiero tera przypomniałem sobie o jej istnieniu.
- To zapraszam do uczty. Ale zanim zaczniemy poczekaj jeszcze chwilkę.
Obszedłem sarnę jeszcze raz dookoła i dokładnie się jej przyjrzałem. Układ ran po zębach i zadrapania pazurami wskazywały na jakiegoś dużego kota. "Ale jak to możliwe? Zostawię sobie to pytanie na później. Teraz czas na jedzenie" pomyślałem.
- Możemy jeść. - obróciłem się do Sunny i ją zawołałem.
Mięso było świeże i smaczne. Podczas jedzenia zauważyłem coś jeszcze. Gdzieś z boku przemknęło się jakieś duże czarne zwierzę. Sunny najwyraźniej nic nie zuważyła, więc postanowiłem, że nie będę jej niepokoić.
<Sunny?>

od Sunny do Sherlock'a

Jadłam spokojnie powoli żując każdy kęs.
Wydawało mi się, że coś za mną przemknęło,jednak nie zwracałam na to specjalnie uwagi.Bacznie patrzyłam na Scherlocka który wydawał się lekko zdenerwowany.Popatrzył na mnie i delikatnie się uśmiechnął ukrywając burzące się w nim uczucia.
Udawałam że nie widzę, i spuściłam wzrok na sarnę. Nagle usłyszałam szelest. Błyskawicznie się podniosłam i popatrzyłam za siebie.Stała za mną wielka tygrysica.
Zawarczałam groźnie i szeptem powiedziałam.
- Scherlock, widzisz to?
- Tak, młoda tygrysica....i coś jeszcze? - przypatrzyłam się uważnie na te słowa.
Za nią stało małe,głodne tygrysiątko.
- Może damy im pojeść? - zapytałam i delikatnie,powoli odsunęłam się od zdobyczy.
Jednak tygrysica nie chciała jeść,warknęła i szeroko otwarła pysk ukazując przed nami swoje wielkie zęby.
- Nie możemy jej zabić, ma młode bez niej nie przeżyje - odparłam patrząc na tygrysa.
Ucieczka nie wchodzi w grę, może i jesteśmy szybcy ale rozdrażniona tygrysica zaatakuje nas bez zastanowienia.
Wyciągnęłam sztylet i trzymałam go mocno w łapie.Planowałam ruchy które nie zadadzą śmiertelnych ciosów.

Scherlock?

od Sunny cd Deus'a

Poczułam się nieswojo.Obcy basior leżał na mnie jak jakiś pedałek...
Użyłam całej swojej siły aby go zepchnąć...co prawda zleciał ze mnie, ale zanim zdążyłam wstać, znów widziałam jego pysk na moim ramieniu.
- Masz zamiar tak leżeć? - zapytałam zdenerwowana.
- A mam, nie wygodnie Ci? - zapytał rozbawiony wtulając się w moje futro.
- Wiesz co możesz się odwrócić, niewygodnie mi - odparłam z chytrym uśmieszkiem.
Basior popatrzył na mnie jakby czegoś oczekiwał. Kiedy był na jednym boku, ja odepchnęłam się od ziemi i szybko stanęłam na nogi.
- Koniec tego przytulania - odparłam z drwiącym uśmiechem.
- Nie podobało Ci się? - zapytał rozśmieszony.
- Haha, podobało mi się, nie powiem, ale sorki, jeszcze za wcześnie - odparłam pierwszy raz się śmiejąc.
Ten popatrzył na mnie pogodnymi oczami. Podszedł do mnie i był coraz bliżej aż podszedł za blisko. Wyciągnęłam łapę i delikatnie odsunęłam go kładąc łapę na jego torsie.
- Takie zabawy nie ze mną koleżko.
Ten nie dawał za wygraną. W końcu nie wytrzymałam i wyciągnęłam sztylet.
Podłożyłam mu go pod gardło.
- Koniec ? Nie rozumiesz ? - szepnęłam do jego ucha.
Deus ?

od Deus'a cd Sunny

W sumie to nie znam za dobrze tych terenów, nawet nie wiem gdzie zalazłem. Wadera szła ze dwa metry ode mnie.
- A co ty taka dzika? - spojrzałem w jej stronę. Błękitne ślepia samicy spojrzały na mnie dość obojętnym wzrokiem. Odwróciłem głowę. Szliśmy w ciszy dobre 20 minut. Sunny rozglądała się, zahaczając o mnie wzrokiem.
- Jeśli masz zamiar tak zaczynać każdą znajomość to życzę powodzenia. - stanąłem. Wadera spojrzała na mnie dość zdziwiona. Chyba oczekiwała spaceru spędzonego w tej irytującej ciszy. Stanęła naprzeciwko mnie wciąż nic nie mówiąc. Wiatr zawiał mocniej. Usiadłem i przekrzywiłem głowę w prawą stronę. - Haluu? - mruknąłem patrząc na Sunny.
- Z jakiego jesteś klanu? - spytała już trochę luźniej.
- Eee... ziemi? Ta, Klan Ziemi. - odpowiedziałem przyglądając się uważnie samicy. Mruknęła coś pod nosem i odwróciła głowę w drugą stronę.
- Ładna dzisiaj pogoda, co? - spojrzała z powrotem na mnie. Wstałem.
- O pogodzie chcesz teraz rozmawiać? Wiesz, jesteśmy tu sami... - podszedłem do niej. Nachyliłem się delikatnie i dotknąłem swoim nosem jej. Sunny odsunęła się i spojrzała na mnie zakłopotana. Popchnąłem ją tak, że upadła plecami na ziemię. Stanąłem nad nią. atrzyła tylko na mnie przerażona. Nachyliłem się do jej szyi.
- Zostaw mnie! - krzyknęła zamykając oczy. Westchnąłem i położyłem się na niej. Ułożyłem się wygodnie przygniatając ją całą c=swoim ciałem.
- Dobranoc. - mruknąłem i zamknąłem oczy.
- Jakie dobranoc?! Poza tym jest środek dnia! - krzyknęła poddenerwowana próbując mnie zrzucić. Na marne.

<Sunny?>

poniedziałek, 8 czerwca 2015

od Sunny do Deus'a

Biegłam przed siebie. Słońce strasznie grzało, sapałam. Nie mam znajomych, nie mam przyjaciół.
Nikt nie chciał nawiązać przyjaźni ze mną. Tak wiem, jestem szorstka i niemiła no ale taki mój charakter.
Upadłam na kamień, w takim słońcu nie da się biegać. Zamknęłam oczy....nagle obudził mnie szelest. Natychmiast wstałam i popatrzyłam w stronę odgłosów. Naprzeciwko mnie stał basior. Patrzył zdziwionymi oczami, jakby ducha zobaczył.
- Co? Nigdy wadery nie widziałeś? - zapytałam.
Ten delikatnie się zmieszał ale odpowiedział.
- Widziałem, i to nieraz.
Haha, jakby to było jakieś wytłumaczenie. Patrzyłam na niego obojętnym wzrokiem, jak to ja. Jednak ten nie zwracał na oczy uwagi.
- Nazywam się Deus a ty? - zapytał.
- Sunny - odparłam.
- Chcesz się przejść? - popatrzył na mnie.
- Mogę - stanęłam obok niego z odpowiednią odległością.

<Deus ?>

niedziela, 7 czerwca 2015

od Sunny do Sherlock'a

Leżałam na kamieniu.
Wstałam i energicznym krokiem poszłam do lasu.
Postanowiłam coś upolować.
Szukałam jakiś saren, cokolwiek.
A tu nic.
Chciałam już wracać, ale zobaczyłam jakiś cień.
Był to cień smukłego, wyniosłego wilka.
Zza drzewa wyłonił się basior.
Szukał czegoś.
Zauważył mnie, popatrzył w moją stronę i jakby nigdy nic wznowił poszukiwania.
Podeszłam do niego.
Ten zobaczywszy że jestem obok, odsunął się delikatnie do tyłu.
- Czego tak szukasz ? Jedzenia ? - zapytałam z sarkazmem.
Wilk milczał.
- Dobra rozumiem - odparłam z lekkim zamyśleniem.
Popatrzył na mnie spod oka.
Scherlock ?

od Sunny do Marona

Chodziłam po klanie.
Nie śpieszyło mi się, nie miałam nawet jednego znajomego wilka w moim klanie.
Słońce grzało tak mocno, że każdy wilk leżał w cieniu.
Ja chodziłam leniwie spoglądając na każdego wilka wzrokiem jakiegoś zabójcy.
Usiadłam, po co mam gapić się na każdego bezsensownie.
Moją uwagę przykuł pewien basior.
Jako jeden z nielicznych, szedł energicznym krokiem jakby się gdzieś śpieszył.
Nagle przystanął i popatrzył na mnie.
Posłałam mu spojrzenie obojętności.
Podszedł i przywitał się.
- Jestem Maron. A ty może powiesz mi jak się nazywasz?
- Sunny - odparłam odwracając wzrok.
- Z którego jesteś klanu? - zapytał z ciekawości.
- Klan Ognia - odparłam patrząc jak siada.
Zaczyna się. Będzie mnie wypytywać o wszystko.
- Masz tu zamiar tak siedzieć ? - odparłam pełna rozgoryczenia.
- Jeżeli mogę to tak - odparł z lekkim uśmieszkiem.
Nie odpowiedziałam.
- Strasznie ciepło nie ? - zapytał jakby chcąc przerwać ciszę.
- Jak chcemy gadać to porozmawiajmy o czymś innym a nie o pogodzie - odparłam z lekkim uśmiechem.
Maron ?