niedziela, 22 marca 2015

Nowa wadera w Klanie Ognia

zastępy anielskie
Jane
Wojowniczka

Od Maron cd historii Solitaire

Wszedłem do pomieszczenia, w którym Solitaire wracała od zdrowia. Postanowiłem przemilczeć jej nieudolną próbę chodzenia o własnych siłach. To moja wina, że teraz miała z tym problem. Patrzyła się na mnie ostrzegawczo. Nie przywykłem przepraszać, a jestem pewny, że ona mi tego nie ułatwi. Usiadłem koło jej łóżka. Westchnąłem i zmusiłem się do spojrzenia w niebieskie oczy wadery.
-Byłem zły, że zignorowałaś mój pomysł. Chciałem utrzeć nosa Twojej bezczelności- zacząłem mówić, a wilczyca patrzyła się na mnie nieufnie –Dlatego, gdy Ty byłaś skupiona na znalezieniu ofiary, ja nie wywiązywałem się ze swojej roli. „Zamknąłem” nos na wszelkie zapachy. Potrafię wytrzymać bez tlenu, więc dla mnie nie był to żaden problem. Gdybym wypatrywał zagrożenia bądź zwierzyny, tak jak powinienem był to robić, wcześniej wyczułbym tego zmutowanego niedźwiedzia. To moja wina, że zostałaś ranna. Przepraszam.
Mimo że bardzo się starałem, nie potrafiłem wpatrywać się w jej oczy, które z każdym kolejnym wypowiedzianym przeze mnie słowem napełniały się coraz większą furią.
-ŻE CO?!- krótki wrzask wwiercił mi się w mózg -NOGI Z DUPY CI POWYRYWAM!!!
Odsunąłem się od jej łóżka, aby nie mogła mnie dosięgnąć. Spodziewałem się, że będzie zła, ale jej wściekłość trochę mnie zaskoczyła. Nie została kaleką, szybko wróci do zdrowia. Najmocniej na całym zdarzeniu ucierpiała jej duma.
-Szamanka twierdzi, że już za kilka dni będziesz mogła chodzić, a za tydzień będziesz w pełni zdrowa- patrzyłem się na nią, starając się mową ciała okazać jak największą skruchę.
-Ty… Ty…- jeszcze nigdy nie słyszałem aby ktoś zwracał się do mnie z takim jadem. No, może ojciec.
-Mogę ci w czymś pomóc?
-Zejdź mi z oczu- niemalże wysyczała te słowa.
-Przepraszam- powiedziałem i wyszedłem, zanim Solitaire zdążyłaby wyrzucić z siebie obelgi pod moim adresem.
Już na początku nienajlepiej się z nią dogadywałem, lecz teraz… Nienawiść, to chyba odpowiednie określenie uczucia, jakim mnie darzy. Nienawiść i pogarda. Wykazałem się szczenięcą głupotą i totalną ignorancją. Zlekceważyłem zagrożenie, to prawda. Lecz czy zasłużyłem aż na tak negatywną ocenę? Nie potrafiłem zdecydować obiektywnie. Zastanawiałem się, czy Solitaire pociągnie mnie do większej odpowiedzialności. Z Klanu raczej mnie nie wyrzucą, ale dostanę ostrzeżenie. No i na pewno razem już nie zapolujemy.
<Reszta należy do Ciebie>

Od Rachel C.D Darkness'a

Odpowiadała krótko na każde pytanie, choć zawahała się przy medalionie, ale nie chciała, ukrywać tego. Musiała postawić sprawy jasno. Ulżyło jej gdy złożył akta. Zachowywałam się neutralnie. Pierwszy raz, moja warga drgnęła i uniosła się minimalnie ku górze. Dobrze, że nie udawał. Ja też poczułam się trochę spokojniej, ale mimo to byłam ostrożna. Gdybym wybrała jaskinie, to również samotność i prywatność. Jeśli tereny, to byłabym trochę bardziej obeznana. I czułabym się bezpieczniej.
- Obchód. - powiedziałam w dawnym żargonie. Po sekundzie przypominało mi się, że przecież wszystko się zmieniło. - Znaczy wolę żebyś mnie oprowadził.
Poprawiłam. Obchód i rozpoznanie to słowa typowo wojskowe jakich często używałam. Nie w sposób zmienić przyzwyczajeń. Czułam się trochę dziwnie, że przepuszcza mnie w drzwiach. To ja przepuszczałam swoich przywódców w wejściu. Nie byłam przecież nawet damą czy coś. Nie byłam do tego przyzwyczajona. Wyszliśmy ze Sythe i szliśmy żwirową dróżką. O nic nie pytałam, miałam pusto w głowie. Nie chciałam wiedzieć wszystkiego w pięć minut. Nie byłam taka wygadana. Nie pytam o błahe rzeczy i nie rozmawiałam o byle głupotach. Nie byłam wesołą waderą, tylko niezależną wilczycą z określonym w życiu celem do którego uparcie dążyłam. Nie szukałam nigdy nic na siłę. Chyba, że ktoś zaczyna kręcić. Szłam swobodnie obok, mój wzrok padł na basiora, który chyba chciał mnie o coś zapytać. Odwróciłam głowę w jego stronę.
< Darkness? Nie będę już ci truć do soboty xd >

Od Darkness'a cd historii Rachel

Nowa wadera w klanach? Ciekawe. Teraz jako ten cały alfa musiałem być bardziej przyjazny i miły dla nowych. Inaczej wszyscy omijaliby to miejsce szerokim łukiem. Westchnąłem cicho rozglądając się. Nagle poczułem na sobie wzrok. Z jaskini wyszła spokojnym krokiem wadera. Wyglądała dosyć.. interesująco. Jej futro miało karmelowo-biały odcień, a oczy były różowo-fioletowe. Bacznie mi się przyglądała. Lekko się wyprostowała chyląc głowę. Ma dosyć ciekawe zachowanie.. zobaczymy co z tego wyjdzie. Powoli zbliżyłem się do niej wychodząc naprzeciw.
- Czyli to ty jesteś Rachel? - zapytałem z nutą ciekawości w głosie
Potaknęła głową nic nie mówiąc. Usiadłem wyprostowany dalej jej się przyglądając. Zauważyłem kątem oka Marona wyglądającego ze swojej jaskini. Westchnąłem tylko kręcąc łbem. Wstałem i zbliżyłem się do wadery.
- Może pójdziemy do mojej jaskini? Na spokojnie załatwimy wszystkie formalności dołączenia - wymusiłem lekki uśmiech
- Niech będzie - odparła i zrobiła krok do przodu prostując się
Tak naprawdę była ciut niższa ode mnie. Ruszyłem przodem, a ona zaraz za mną. Na szczęście po objęciu wyższego stanowiska (Boże święty jak to brzmi…) nie musiałem zmieniać jaskini. Nadal mieszkałem najdalej od reszty w ciszy, spokoju i jak na razie nikt nie chciał się obok mnie wprowadzać. Kątem oka spoglądnąłem na waderę. Przyglądała się mi, a w większej mierze skrzydłom. On była jakaś… inna. Skrywała tajemnicę. Zapewne o mnie też tak myśleli, gdy tu przybyłem. Po chwili znaleźliśmy się pod grotą. Zaprosiłem ją do środka i pozwoliłem wejść pierwszej. Zamknąłem za sobą drzwi, po czym wyjąłem parę papierów. Papierkowa robota? Ech.. to normalnie jakaś przesada. Rachel wszystkie bacznie się przyglądała.
- Miło mi, że chcesz tu dołączyć - spojrzałem na nią
Wyraz jej twarz był… w sumie nie było go. Idealna pustka. Może przy niej nie będę musiał udawać takiego milusińskiego? Możliwe. Zacząłem wypytywać ją o różne rzeczy typu moce itp. Cały czas ten sam wyraz twarzy.. Coraz bardziej przypomina mi mnie.
~
Po załatwieniu wszystkich spraw odłożyłem te wszystkie zapiski i usiadłem obok niej.
- Wolisz najpierw wybrać jaskinię czy może Cię oprowadzić? - powiedziałem poważnym głosem
Nie chciało mi się przy niej udawać i czułem, że to zrozumie. Tak naprawdę to ciekawie by było spędzić z nią trochę czasu i ją ciut poznać. Przeciągnąłem się lekko prostując skrzydła. Ścierpłem od tej roboty. Czekałem cierpliwie na jej odpowiedź…
(Rachel? Na życzenie, więc krótkie :c)

Od Solitaire cd historii Marona

Obudziłam się w pokoju White- szamanki. Widziałam tylko zarys siedzącego nade mną Marona, inne przedmioty zasłaniały mi czarne plamki. Kręciło mi się w głowie. Chciałam przewrócić się na drugi bok, ale każdy nawet najmniejszy ruch zadawał ból nie do opisania. Po prostu nie dało by się tego przeżyć. Gdy usłyszałam głos Marona i White, od razu stałam się spokojnejsza, a zarazem zdenerwowana. Pamiętałam tylko urywki całej sytuacji. Nie przypominałam sobie szczegółów.
-Chyba się budzi, możesz ją jescze raz obejrzeć?- w głosie Marona zdawało się słyszeć niepokój i troskę, pierwszy raz słyszałam taki strach w jego głosie.
-Jasne, już idę.- White podeszła do mnie i dotknęła mojej rany. Zaczęłam piszczeć. Ból był niesamowity. Wtedy zdołałam podnieść głowę i warknąć. Nie chciałam tego robić ale podświadomość kazała mi się bronić. Skarciłam się w myślach i przyjrzałam się ranie. Była głęboka, cały czas krwawiła.
-Nastawiłam ci już złamane kości, teraz będą musiały się zrosnąć. Zostaniesz u mnie do jutra, kochana. Nie puszczę cię w takim stanie nawet do jaskini obok. Połóż się spać jutro wszystko się wyjaśni.
~
Nazajutrz obudził mnie promień słońca padający na moją twarz. Otorzyłam oczy i rozejrzałam się. Nikogo nie było. Spróbowałam wstać z nadzieją że uda mi się przejść chociaż wokół pomieszczenia. Zeszłam z łoża i przeszłam dwa kroki w ogromnym bólu. Upadłam, ale zaraz wstałam.
-Nie możesz się poddać i leżeć cały dzień w łóżku-pomyślałam -rozchodzę to, będzie lepiej.
Nagle do pomieszczenia wszedł Maron. Wróciłam do łóżka i groźnym wzrokiem patrzyłam się na niego, czekałam aż zacznie mówić.
<Maron?>

Od Kiyoteru C.D. Uru


Schowałem szybko katanę, po czym rozwinąłem skrzydła.
- To w takim razie lećmy - powiedziałem, po czym zacząłem startować i bardzo szybko wznosić się w niebo, zrobiłem pętlę w powietrzu, po czym zwolniłem, aby nie zgubić członków klanu gdzieś daleko. Gdy wszyscy się wznieśli i zaczęli lecieć w stronę jaskini, spojrzałem na ziemię. Już nie było widać większych zniszczeń po wielkiej katastrofie, ale gdyby się bliżej przyjrzeć, to jakieś by się pewnie znalazły mniejsze. Lecieliśmy tak chyba ze dwie minuty, kiedy zauważyłem coś podejrzanego na ziemi.
- Chwila, coś muszę sprawdzić - powiedziałem do nich, po czym zniżyłem się trochę. Wyglądało to miejsce dość podejrzanie. Wylądowałem tam, po czym przyjrzałem się bliżej temu miejscu. Były tu jakieś martwe ciała wilków, różniących się niewiele od tamtych, które żeśmy zabijali. Ale właśnie problem w tym, że tu innych nie widzieliśmy. Skąd więc to może się wziąć?
Wróciłem do członków klanu, po czym opowiedziałem o tym, co zobaczyłem. Dziwiło mnie to dalej, tak samo jak kołkolubne wilki, które się pojawiły znikąd. Musiałyby umieć latać albo szybko pływać, aby się tu dostać, ponieważ na tej wyspie nie nie powinien żyć nikt inny niż cały nasz klan, ewentualnie z wyjątkami dla zwierzyny łownej i innych istot. Ale raczej tych wilków tu nie powinno być.
- Ciekawy przypadek - stwierdziła Izaline.
- To żyją tu jakieś inne wilki niż my? - zdziwiła się Uru.
- Też się dziwię - odpowiedziałem - Poza tym to mogło być coś więcej niż tylko wilki, które są uzależnione od kołków.
- Masz na myśli magię? - zapytała Izaline.
- Zgadza się, jednak to dość ogólne stwierdzenie. Trzeba ustalić, czy to się stało przypadkiem, czy celowo ktoś na nas to nasłał. Ale raczej to pierwsze.
<Uru? Izaline?>