poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Od Karen [DO CARLOSA XD]

Siedziałam przed jaskinią. Śmiałam się, byłam już nieźle podpita. Impreza trwała w najlepsze. Para Alfa musiała wyjechać. Mój chłopak- Młody Samiec Alfa- zorganizował fajną domówkę. Tak naprawdę nic do niego nie czułam. Astor- bo tak się nazywał- był miły i romantyczny. Był moim przyjacielem, ale nie wiem dlaczego jeszcze się w nim nie zakochałam. Chyba odpowiedź była prosta: nie umiałam kochać. Przez całe życie byłam pozbawiona miłości. Mój ojciec umarł zanim jeszcze się urodziłam, a matka, honorowa Samica Beta, nie miała dla mnie czasu.
-Nad czym myślisz, Karen?- usłyszałam głos mojej przyjaciółki, Sidney.
-Nad niczym ważnym- uśmiechnęłam się lekko.- Podejrzewam u siebie brak trzeźwości.
Zaśmiała się perliście.
-Znam ta to dobry lek.
-Tak? Jaki?
Pokazała łapą na Astora. Zmarszczyłam brwi, nie wiedząc o co chodzi.
-Mogłabyś przeżyć z nim swój pierwszy raz- wyjaśniła mało poważnie.
-Sidney!- oburzyłam się.
-No, co? Każdy wie, że w przyszłości będziecie małżeństwem.
-Tyle, że ja go nie kocham...
-Nie musisz.
Bez dalszych wyjaśnień, odwróciła się i odeszła w kierunku naszych koleżanek. Ku mojemu nieszczęściu, podeszła do mnie Fria- największa suka we wszechświecie. Zawsze uważała się za lepszą. Trzymała się z bogatymi wilkami, choć sama nie miała dużych dochodów. Chciała mi ukraść Astora. A do tego była wredną dziwką.
-Czego tutaj szukasz, Fria?- warknęłam na przywitanie.- Kto wpuścił cię na posiadłość Alf?
-Astor- uśmiechnęła się złośliwie.- Chyba mnie lubi. Nie trudno będzie mi go w sobie rozkochać.
-Chciałabyś.
-Co ty mówiłaś Sidney?- zarechotała.- 'Tyle, że ja go nie kocham'? Astor, chyba się nie ucieszy...
-Nie uwierzy ci- nie dawałam jej wygrać, choć nie byłam tego taka pewna.- Jest we mnie ślepo zakochany.
-Do czasu- burknęła i zaczęła iść w kierunku Astora.
Zostawiłam ją w spokoju i udawałam, że zajmuję się moim drinkiem. Miałam nadzieję, że nie uwierzy tej dziwce...
Po minucie podszedł do mnie.
-Hę?- udawałam głupią.
-Proszę, powiedz mi, że to co ona wygaduje jest nieprawdą- spojrzał na mnie z bólem w oczach.- Zresztą- otrząsną się- nie ważne. Zostaniesz moją żoną i będziemy mieli dwójkę cudownych dzieci. Pokochasz mnie, zobaczysz.
Fria otworzyła szeroko usta.
-Nie, nie, nie- powtarzała.- Ale Astor! Nie możesz!
-Bez wątpienia cię pokocham- udałam, że nie słyszę Frii i pocałowałam Astora w policzek.- Będziemy tworzyć szczęśliwą rodzinę.
Uśmiechnął się szeroko. Szczęśliwy wrócił do swoich przyjaciół.
-Przegrałaś- mruknęłam do Frii, odwracając się na pięcie.
Krzyknęła coś w odpowiedzi, ale ja jej już nie słyszałam. Ruszyłam przed siebie. W końcu głośne rozmowy i muzyka przestały już do mnie dochodzić. Szłam na przód. Ogarnął mnie mrok i cisza. W powietrzu wisiało niebezpieczeństwo. Jednak chwila bólu i wszystko przeminęło.
* * *
Byłam prawie pewna, że straciłam przytomność dwa razy. Gdy pierwszy raz się ocknęłam, byłam... nigdzie. Wszystko było białe, bez żadnych skaz. Nie było ścian, ani podłogi. Nie czułam nic pod stopami, a jednak mogłam iść. Jakiś cichy, ledwo słyszalny, głos w mojej głowie kazał mi brnąć do przodu. Tak też zrobiłam. Nie wiedziałam ile szłam. Zaczęłam jednak słyszeć głosy. Głosy męskie, mówione basem. Były jednak radosne, spokojne. Nie było w nich nic złego. Mój wzrok nie dostrzegał jednak nic prócz bieli i własnych łap.
-Nie!- usłyszałam spokojny, lecz poddenerwowany głos.- Nie ona! To nie miała być ona! Odeślijcie ją z powrotem!
-Ale panie, ona nie żyje...
-Bez dyskusji!
-Dobrze, panie...
To pamiętałam jak przez mgłę. Potem znowu się obudziłam. Tym razem byłam w lesie. Ale to nie był mój las. Było jasno, radośnie. W oddali było słychać śpiew ptaków i szum drzew. Nigdy nie słyszałam takich ptaków. Nie w mojej watasze. To nie była moja wataha.
Zginęłam. Uświadomiłam sobie. Zginęłam, ale wróciłam. Ale nie tam, gdzie powinnam... Zresztą, nie chcę tam wracać, pomyślałam. Może tu spotka mnie wiele lepszych rzeczy?
Nagle zza krzaków wyszedł wilk. Spojrzał mi prosto w oczy. Inna wadera pewnie z nieśmiałości odwróciłaby wzrok. Ja jednak taka nie byłam. Byłam silna i pewna siebie. Nie bałam się zabić. Nie bałam się niczego.
-Kim jesteś?- przemówił basior.
-Czemu niby miałabym ci odpowiadać?- zmrużyłam oczy, jak zawsze czujna i gotowa  do walki.
-Nie chcę być wrogiem.
-Skąd mam wiedzieć?
-Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie. Kim jesteś?- powtórzył.
-Nazywam się Karen- powiedziałam, nie chcąc udzielić więcej informacji.- A ty?
-Carlos.
Obeszłam go, nie spuszczając z niego wzroku.
-Cóż, Carlosie...- mruknęłam.- Jak widzisz nie mam ochotę tu długo zabawić. Powiesz mi, proszę, jak mam się udać do najbliższej watahy?
Uśmiechnął się pod nosem.
-Choć za mną.
Na początku niepewnie patrzyłam jak obraca się do mnie tyłem i idzie w swoją stronę. Potem uznałam, że najwyżej użyję mocy by go obezwładnić. Teraz rzadko jakiś wilk ma moce. Może on jest bez mocy? Ruszyłam za nim.

Carlos? :3

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz