piątek, 25 kwietnia 2014

od Seber

Ja Betą ogromnego klanu? Śmieszne.
 A jednak.
- Tak więc, ja już się zbieram – mówi Aria, wstając od niskiego stołu. – dalej twierdzisz, że to kpiny?
Nic nie odpowiadam, tylko potrząsam głową.
- Idź, idź – pośpieszam, macham jej na pożegnanie i zamykam drzwi.
Dopijam herbatkę przy ognisku, po czym zawijam się w szaliczek i wychodzę na dwór. Zimny już, wietrzny, jesienny dwór.
Szybkim krokiem idę w stronę jeziorka, mojego ulubionego miejsca.
Na brzegu dostrzegam kaczki, więc zaczajam się w zaroślach i już po chwili mam obiad.
Gdy tylko pomyślę o tych wszystkich obowiązkach, robi mi się niedobrze. Bo co się stanie jak nawalą Alfy? To ja będę musiała zaradzić, powiedzieć, wymyślić.
Szybko jem kaczkę i siadam na dużym głazie. Pochylając się, wpatruję się beznamiętnie w swoje odbicie. Właściwie po co ja tu jestem?
Marszczę czoło. Woda rozstępuje się, a mój wodny wizerunek znika. Pośrodku zauważam żółte światełko. Bez namysłu wskakuję do lodowatej wody, a świetlik przemieszcza się w inną stronę. Szybko płynę za nim. Nurkuję i zwinnie pochwytuję złotą kulkę. Wypływam na powierzchnię, a okrągły kształt w mojej łapie zmienia się w piękny, złocisty kwiat. Mimowolnie uśmiecham się do siebie.
Spoglądam na brzeg, gdzie stoi jakiś basior.
- To twoja sprawka? – pytam podejrzliwie, podnosząc brew i wychodzę na powierzchnię.
<Ktokolwiek z panów?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz