sobota, 13 grudnia 2014

Od Descartes CD Ronin`a

-Możesz gdzie indziej spać. - prychnęłam, odgarniając niesoforne kosmki włosów wpadające do oczu. Wychyliłam się przez otwór jaskini, a po chwili cały pyszczek miałam oblepiony śniegiem. Wsunęłam się z powrotem do w miarę utrzymującą ciepło jaskini i otrzepałam się z mokrego śniegu. Rozejrzałam się tępo po pomieszczeniu, próbując odnaleźć jakieś przyzwoite miejsce do regeneracji sił. Szkoda tylko że nie mieliśmy pożywienia. Byłam bardzo zmęczona i jakoś szczególnie nie zwracałam uwagi na to, że aktualnie leżę na środku jaskini przez którą wieją przeciągi. Po niedługiej chwili od ulokowania się w tym niewyszukanym miejscu, zamknęłam oczy i mimo przenikającego przez kości zimna zasnęłam.
O dziwo, wstałam dziwnie wypoczęta. Śnieg w dużej mierze przysypał wejście do groty, wsypując się do środka. Rozejrzałam się za Roninem, spał w kącie jaskini odwrócony do mnie tyłem. Mimowolnie uśmiechnęłam się pod nosem, widząc ten widok. Poranne słońce wpadało do jaskini, oślepiając blaskiem odbijającym się od kryształków wszechobecnego śniegu. W powietrzu wirowały drobinki mikroskopijnego lodu, a światło rozpraszało się przez gałęzie ogołoconych drzew. Ziewnęłam szeroko i wygięłam grzbiet, pozwalając aby zimowe słońce objęło moje ciało w całości. Panował przyjemny chłód, nie taki dokuczliwy jak w nocy, lecz również nie było ciepło. Było przyjemnie, choć za zimą szczególnie nie przepadam. Przypomniało mi się o moim wczorajszym narzekaniu o głodzie, więc wskoczyłam na śnieżną zaspę i próbowałam ją przeskoczyć. Sypki śnieg kleił mi się do poduszek łap i utrudniał wspinaczkę, ale po niedługim czasie znalazłam się na szczycie „lodowej góry”. Zeskoczyłam z zaspy i ślizgając się z niej na łapach, zjechałam w dół. Zastała mnie dziwna zmiana w tym krajobrazie. Drzewa jakby się pomniejszyły, a i teren uległ zmianie. Okazało się, że wczorajsza zamieć była tak mocna że zasypała drzewa do połowy. Ostrożnie położyłam łapę na warstwie śniegu, potem przeszłam na niego całym ciężarem a po chwili znalazłam się cała pod śniegiem. Nie było to dla mnie zaskoczeniem, spodziewałam się że biały puch mnie pochłonie więc w odpowiednim czasie wybiłam się i wyskoczyłam z dziury, na trochę twardszą powierzchnię. Mimo tego że śnieg był tutaj bardziej ubity, i tak zapadałam się pod niego co najmniej do szyi. To zapewne przez mój niski wzrost. Korony drzew były stosunkowo nisko, więc postanowiłam że bezpieczniej będzie wspinać się po nich. Podeszłam do jednego drzewa i napotkałam całkowicie oblodzoną korę. Wbiłam pazury w grubą pokrywę lodową, ale mimo tego nadal zsuwałam się z drzewa. Obchodząc drzewostan dookoła, w poszukiwaniu lepszego zaczepu odkryłam że druga strona drzewa jest również pokryta lodem, ale tylko po brzegach, gdzie lód był bardzo „postrzępiony”. Wydłużał się na długie sople, przyczepione poziomo do kory. Wyglądało na to, że wiatr wiał od południa, przez co nie zasypał całkowicie jaskini w której ja i Ronin nocowaliśmy. Cały krajobraz wydawał m się dziwnie nieprawdziwy. Nagle, wychwyciłam zapach jakiegoś zabłąkanego królika, nieopodal mnie. Wystarczyło kilka susów aby pochwycić zdobycz. Lecz po chwili, znalazłam jeszcze jeden zapach, tym razem czegoś dużego, jednocześnie kuszącego zapachem mięsa ale i odurzającego...zgnilizną? Tak, to był zapach gnicia. Po kilku sekundach pojawiło się więcej zapachów, które powoli się zbliżały. Trochę się tego przestraszyłam, więc doskoczyłam do królika i zatrzasnęłam na nim szczęki. Puch wokół nas po chwili skropliło kilka czerwonych kropel życiodajnego płynu. Odwróciłam się w stronę, z której przyszłam i zamarłam. Łapy mi zdrętwiały, nie tyle z zimna od śniegu ale z szoku. Przede mną, kilkanaście metrów przede mną biegło ogromne stado różnorodnych gatunków zwierząt. Niedźwiedzie nie rzucały się do gardzieli jeleniom, a lisy nie goniły za królikami. Niektóre zwierzęta miały częściowo zdeformowane, gnijące ciało. Aż dziw że te zwierzęta z taki ożywieniem biegły, powinny zapaść w hibernacje. Najwidoczniej coś je zbudziło...I wtedy to zobaczyłam. Tuż za nimi, zaledwie kilka małych metrów od ich kopyt rozpościerała się mgła. Nie zwykła, poranna ale okropnie zielona mgła, która rosła z każdą sekundą. Tak samo jak z każdą sekundą biegło na mnie ogromne stado zwierząt, jak i zbliżała się mordercza substancja. Byłam spanikowana. Panika to nie tyle co strach, ale okropny paraliż, czułam się wtedy tak jakby mi kto przykleił łapy do gruntu. Bezmyślnie wlepiłam wzrok w szaleńczo biegnącego prosto na mnie jelenia, a martwy królik wypadł mi z rozdziawionej szczęki. Dziesięć metrów. Sześć. Zrób coś, no dalej! Ruszaj się! Coś mi cały czas w głowie brzęczało, że muszę się ruszyć. Lecz kiedy oprzytomniałam, było już za późno. Jedne co zdążyłam zrobić to skulić się w sobie na tyle ile mogłam. Tutaj mój wzrost mi się przydał, byłam na tyle mała że mogłam wtulić się w zagłębienie w śniegu i uniknąć poważniejszych uderzeń. Ale i tak gwałtowniejsze kroki zwierząt dały o sobie znać, w postaci dziur od kończyn wokół mnie. Parę razy dostałam, czy to z kopyta jelenia czy to z pazura niedźwiedzia. Wpatrzona w niebo, które przysłaniały mi setki par odnóży, zauważyłam że zwierzęta zaczynają biec rzadziej. W tym samym czasie poczułam obezwładniającą, mdlącą woń okrutnej mgły i coś niezwykłego wypchało mnie na powierzchnie w absolutnie doskonałej chwili. Zielona mgła znajdowała się zaledwie kilkanaście centymetrów przede mną. Zebrałam w sobie całe siły i puściłam się biegiem za zwierzętami. W tej szaleńczej ucieczce przed rychłą śmiercią, przypomniałam sobie o czymś strasznym. Ronin. Mignął mi przed oczami obraz, jak gęsta mgła pochłania ciało...przyjaciela. Zagryzłam wargi, aż puściła mi się krew i zawróciłam w stronę jaskini. Mgła zdawała się nadchodzić takim półkolem, dlatego też nie było jej tak dużo przy jaskini. Zapomniałam o świeżym śniegu przy wejściu do niej i ponownie wpadłam do dziury. Z niedbałością się z niej wygramoliłam i wpadłam do jaskini,
-Ronin!! - krzyknęłam na tyle mocno na ile pozwalały mi płuca. Leżał sobie jak gdyby nic w koncie, tak jak go zostawiłam. -Ronin, proszę chodź! - podbiegłam do niego i szturchnęłam stanowczo za mocno w bark. Nie czułam zazwyczaj miękkiego futra i ciepła jego ciała, najwidoczniej temperatura robiła swoje. Wbiegłam ponownie na zaspę i ku mojemu przerażeniu zobaczyłam że mgła znajduję się kilka drzew dalej od jaskini. Do moich oczu zaczęły napływać łzy, nie tylko z powodu uczucia okropnej bezradności, ale też z powodu zabójczych oparów z mgły które piekły moje oczy. Jęknęłam i skoczyłam w głąb jaskini. Teraz w nosie poczułam okropne swędzenia, a gardło zaczęło mnie okropnie drapać.
-Ronin! Nie wygłupiaj się, proszę chodź ze mną, błagam! Nie rób mi tego, obudź się! - warknęłam zalewając się łzami, aż w końcu odwróciłam wilka w moją stronę. Wcześniej nic nie podejrzewałam...
Z jego oczodołów wypływała ciemnobrązowa, częściowo zastygnięta krew, a obok jego łap leżała para, smutnych, załzawionych oczu. Wilk był martwy.
„Martwy. Martwy. Martwy.” to słowo okrutnie wypisywało się na korze mózgowej, ogromnymi, wściekło-czerwonymi literami przysłaniając cały widok na rzeczywistość. Ale rzeczywistość była taka sama, przede mną leżał martwy wilk. Straciłam najlepszego przyjaciela, matkę i teraz niego... Zaczęłam okropnie kaszleć, a za każdym razem przy wykonywaniu tej okrutnej czynności, czułam jak od gardła odrywa mi się płachta skóry. Z mojego pyska zaczęła wylatywać krew, widziałam coraz gorzej. Spojrzałam błagalnie w stronę wyjścia, które było już zasnute gęstą jak zielone mleko mgłą...Było za późno. Morderczy gaz przedostał się do jaskini, wsiąkając w każdą komórkę, każdy kamień i pozbawiając oddechu każdej istoty. Zaczęłam się dusić. Krzyknęłam w agonii i doskoczyłam od zakrwawionego wilka, uderzając się tym samym o przeciwległą ścianę w tył głowy. Gaz już dostał się do mojego organizmu i nie pozwolił nabrać powietrza. Ciało zaczęło pokrywać się wypalonymi miejscami. Nie mogłam krzyczeć, brakowało mi powietrza, ani nie mogłam nic zrobić. Po chwili wpół przytomna runęłam na ziemię. Moim ciałem zaczęły wstrząsać okropne drgawki, a resztki tlenu już dawno opuściły mój układ oddechowy. Zmysły powoli przestawały funkcjonować. Nie widziałam już kompletnie nic, nie słyszałam okropnego syczenia wydawanego przez mgłę, ani nawet nie czułam bólu. Dziwne, było to nawet przyjemne uczucie...Zamknęłam oczu, rozluźniłam zacisk łap i zagłębiłam się w cudownym uczuciu lekkości...

Coś delikatnie musnęło moją sierść, budząc przy tym lekko każdą część ciała. Mimo tej przyjemnej pobudki, wyrwałam się z pozycji leżącej jak oparzona i rozejrzałam się po jaskini nieprzytomnym wzrokiem. Ronin leżał pod ścianą. Wzdrygnęłam się i nie wiedzieć czemu w kącikach oczu zebrały mi się łzy. Przełknęłam ciężko ślinę i ostrożnym krokiem podeszłam do wilka. Dotknęłam drżącą łapą jego grzbietu.
-Ronin? - zapytałam cicho. Jakoś nie zwróciłam uwagi na to, czy wilk oddycha, czy nie. Poruszył się lekko, a po chwili napotkałam spojrzenie dużych, modrych oczu. Uśmiechnęłam się lekko, a łza zaznaczyła swoją drogę na jasnym futrze. Szybko ją otarłam wierzchem łapy.
-Czy coś się stało? - zapytał zaspanym tonem.
-Nie, wszystko jest w porządku. Najlepszym porządku. - spojrzałam za siebie, w poszukiwaniu śladu po zielonej substancji. Na dworze było szarawo, za niedługo będzie świtać. Nic nie zostało po mgle. Położyłam uszy po sobie i położyłam się obok Ronina, nie na tyle blisko by móc uznać to za przejaw zauroczenia, czy coś. Po prostu, oparłam się o jego plecy i wpatrywałam w przestrzeń. Samiec podniósł się na jednej łapie.
-Na pewno wszystko w porządku? - zapytał, trochę poważniejszym tonem.
-Jasne. - uśmiechałam się przez łzy, które z niewiadomego mi powodu rozbijały się o suchą ziemię. Otarłam łapą pysk i cicho zachichotałam. Myślałam, że basior potraktuje mnie jak wariatkę.
Wpatrując się tak w jaśniejące powoli niebo, uświadomiłam sobie że to kolejny poranek poza rodzinnym klanem. Westchnęłam ciężko i z zachwytem patrzałam jak młode słońce przebijało się przez rozgałęzienia drzew. Ciekawe, czy matka za mną tęskni...Może powinnam ją odwiedzić? Nie, uciekłam, bez sensu jest wracać. Z rozmyślenia wyrwał mnie oddech, który poczułam na karku. Odwróciłam się gwałtownie, za mną stał Ronin.
Nie miałam zwyczaju uśmiechać się bez powodu, ale widok jego pyska wywołał ból w policzkach. Odruchowo, przytuliłam basiora ale szybko się otrząsnęłam, nie byłam typem samicy która lubi się obściskiwać...Chociaż, zależy z kim.
-Pokaż mi jakieś tereny. - rzuciłam, niemalże rozkazująco. - Zaprowadź mnie w jakieś klimatyczne miejsce. - spojrzałam na niego samymi oczyma. - Bez zwierzątek i słodkości. - basior przymknął oczy i i ze zgodą pokiwał głową. Chciałam jak najprędzej opuścić tą jaskinię. Szliśmy, znów w ciszy. Myślę, że spacer w zagłębieniu własnych myśli będzie już naszą tradycją. Jakoś nigdy nie zdarzyło się, że znalazł się jakiś temat do obgadania. W ogóle, mało rozmawialiśmy. Nie mieliśmy za bardzo o czym. Fakt był taki, że pewnego dnia powiedział mi coś o sobie, jednak to też było nie wiele. Czułam się jakoś zobowiązania, do zdradzenia kilku słów o mnie, jednak moje życie nie jest szczególnie ciekawe, a poza tym fakt że uciekłam, powinien mu na razie wystarczyć. Nasze kroki tłumił puchaty śnieg, który jednak zaczął powoli zanikać, z każdym krokiem, a z oddali było coraz wyraźniej słychać dziwny szum.
-Zbliżamy się. - odparł tajemniczo Ronin, na wyraz mojego zakłopotania. Dokąd się zbliżamy? Nie miałam pojęcia gdzie ten wilk mnie prowadził. Dla mnie to były nieznane tereny, trochę się obawiałam. Kiedy byliśmy w nieznacznej odległości od celu, szum było już słychać wyraźnie, a tam gdzie stałam nie było prawie w ogóle śniegu. Tylko kilka krzaków pokrytych cierniami, które przysłaniały nam widok. Zręcznie je ominęłam i zostałam przytłoczona przez dziwny widok. Przede mną, nie było nic. Tylko tafla nieskończenie wielkiej wody, a nad nią jakby zaraz niebo. Czy woda miała bezpośrednie dojście do nieba? Czy istoty morskie mogą kontaktować się z samymi bogami?
Do głowy przyszły mi miliony pytań, które od razu chciałam zadać basiorowi. Znajdowałam się na niewysokim klifie, pod którym woda z hukiem rozbijała się o skały. Kiedy haust wody wzleciał w powietrze, odepchany przez ostre kamienie, przestraszyłam się. Nigdy nie widziałam czegoś takiego. Mama mi kiedyś opowiadała, że to się nazywa „ocean”.
Samo słowo „ocean” brzmi już złowrogo, obco. Jakby ktoś płomień chciał nazwać kroplą wody. Niebo odbijało się od doskonale równej tafli wody, tworząc coś na rodzaj lustra. A niebo było idealnie błękitne.
-Po co mnie tu przyprowadziłeś? - zagadnęłam, bezmyślnie wpatrując się w kraniec świata.
-Przecież chciałaś żebym ci pokazał tereny...-zmieszał się basior.
-Tak, ale czemu to?
-Wydawało mi się, że ci się tutaj spodoba... - kiwnęłam tylko głową.
-Ale nic o mnie nie wiesz, nie wiesz jaki mam gust. - burknęłam złowrogo. Trudno jest mi dogodzić.
-To możesz mi o sobie coś opowiedzieć. - przysiadł obok mnie i wlepił swoje wielkie oczy w rozbryzgującą się wodę.
-Nie. Najpierw musimy stworzyć więzy. - Ronin przechylił łeb na lewo.
-Stworzyć więzy?
-Oczywiście. - spojrzałam na niego zadumanym wzrokiem. - Teraz jesteś dla mnie tylko zwykłym wilkiem, podobnym do stu tysięcy innych zwykłych wilków. Nie potrzebuję ciebie, ani ty nie potrzebujesz mnie. - wzruszyłam ramionami. - Jestem dla ciebie zwykłą samicą, podobną do stu tysięcy innych, ładniejszych samic. Lecz jeżeli stworzymy więzy, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. Nie obojętny, jak sto tysięcy innych samców. Wyjątkowy. - oczy mi zalśniły. - Tak samo ja będę dla ciebie jedyna na świecie. - Nie, to nie były zaloty. W życiu. On do mnie nie pasował, zupełnie.
-Powoli zaczynam rozumieć...-odparł zaciekawiony samiec.
-Jeślibyś stworzył więzy ze mną, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawać twoje stąpania, czy na śniegu, na piasku, czy w błocie – będą inne od wielu. Spójrz. - podrzuciłam głowę do góry. - Widzisz te niebo? Nie potrzebuje nieba. Tak samo jak nie potrzebuje wody. Nie mam skrzydeł, by szybować między chmurami, ani nie jestem doskonałym pływakiem by podziwiać odległe zakamarki tajemniczych wód. Dla mnie niebo jest bezużyteczne. Lecz ty masz błękitne oczy, jeśli mnie poznasz, a ja ciebie to jak i niebo, jak i woda będzie mi przypominały o tobie. I będę kochać każde zmącenie równej tafli wody, będę kochać każdą chmurkę na błękitnym niebie. Rozumiesz?
Przyjaźń to coś więcej niż przebywanie ze sobą. - wstałam z ziemi, otrzepałam się z wilgotnego piasku zmieszanego z resztkami śniegu i szeroko ziewnęłam. Spojrzałam za siebie, potem na Ronina.
-Teraz zaprowadź mnie do centrum watahy. - kolejny raz rozkaz, nie prośba. - Mam ochotę poznać twojego ojca. - dziwiło mnie, że wilk wytrzymuje te wszystkie moje zachcianki.
(Ronin?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz