Spacerowałem po lesie szukając czegoś na obiad. Jak zwykle miałem pecha. Zawsze, kiedy byłem przejedzony wszędzie biegały zwierzęta, ale wystarczyło, że trochę zgłodniałem, a od razu cały las pustoszał. Bez przerwy nasłuchiwałem, ale nic mi to nie przynosiło. Nagle usłyszałem jakieś szumy. Coś pędziło. Prosto na mnie. Bez zastanowienia zacząłem biec. Gnałem wprost przed siebie wsłuchując się przy tym w hałas. To nie było jedne stworzenie. To brzmiało jakby przeogromne stado. Uciekałem dopóki nie usłyszałem donośnych wyć wilków zaraz za mną i dopiero wtedy odwróciłem się. To były wilki, a raczej całe klany. Pędziły niczym jeden wielki tabun przez Klan Ognia w stronę Klanu Mysterious Thoughts. Najwidoczniej uciekali przed czymś. Zatrzymałem się na jakimś większym głazie. To było jednocześnie niesamowite i dziwne uczucie. Dziesiątki wilków biegły wyjąc i krzycząc jeden przez drugiego pod moimi łapami. W tym niewyobrażalnym chaosie usłyszałem jedno, przerażające słowo. Mgła. Zielona mgła. Wspiąłem się na koronę najbliższego drzewa i ujrzałem jak mgła szybko pochłania klany jeden po drugim. Z odległych krain słyszałem krzyki. Nie wszyscy byli w stanie uciec. Po chwili błyskawicznego namysłu ruszyłem szukać jakiejś kryjówki. Zajmowało mi to mnóstwo czasu. Ciężko było znaleźć cokolwiek do ukrycia się, a co dopiero miejsce odpowiednie do tego. Nagle usłyszałem za sobą trzeszczenie drzew i krzewów. To była mgła i zbliżała się z bardzo niebezpieczną prędkością. Bezmyślnie schowałem się w jakiejś pobliskiej głębokiej jamie, ale sięgała ona tylko na około 1,5 metra pod ziemią. Było pewne, że mgła mnie dopadnie. Jednym plusem tej sytuacji było chyba to, że poza głodem nic mi nie dolegało. Żadnych ran ani chorób, które mogłyby znacząco zmniejszyć moje szanse na przeżycie. Wziąłem ostatni wdech i zamknąłem oczy z nadzieją, że jeszcze je otworze.
~
Powoli zaczynałem się wybudzać jak po kilkuletniej śpiączce, moje łapy zaczynały się poruszać, a serce przyspieszało z każdą sekundą aż uzyskało swoją normalną prędkość. Niespiesznie otworzyłem oczy i wziąłem słabo oddech, a raczej zacząłem krztusić się jak to zawsze po takim przeżyciu. Dopiero po chwili dotarto do mnie co się stało.
Przeżyłem.
Kiedy wreszcie wygramoliłem się z jamy zobaczyłem coś dziwnego. Wszystko wyglądało tak samo. Drzewa były tylko nieznacznie połamane, ale to raczej wina uciekających stworzeń. Przez dłuższy czas rozglądałem się zdezorientowany. Co się tu stało? Może to był tylko sen? - te pytania chodziły mi po głowie przez chwilę. Dochodziłem już do siebie, gdy nagle dopadł mnie ostry ból brzucha i suchość w gardle. Czym prędzej ruszyłem w stronę najbliższej wody. Nie obchodziło mnie nawet czy jest zatruta, chciało mi się tylko pić i zawładnęło to moim umysłem na dłuższy moment. Kiedy już zaspokoiłem pragnienie spojrzałem na swoje odbicie w uspokajającej się wodzie. Pierwsza myśl była bardzo prosta.
Co się do jasnej stało?!
Wyglądałem… po prostu dziwnie. Nie miałem już białych plam, ani czerwonych śladów. Co prawda moje oczy nadal miały krwistą poświatę, a moje futro w większości utrzymało czarną tonację. Czy to przez tą dziwną mgłę? Najwidoczniej miała dużo silniejsze działanie niż mi się wydawało. Moje pazury zrobiły się długie i także biła od nich czerwień. Dopiero po chwili dotarła do mnie najgorsza, a zarazem najdziwniejsza rzecz.
Skrzydła. Z moich pleców wyrastały skrzydła.
Prawdziwe, silne i kruczoczarne. No cóż większość wilków na moim miejscu byłoby zapewne w niebo wzięte, ale nie ja. Nienawidziłem skrzydlatych wilków, no może poza jednym, moim starym przyjacielem. Ciekawiło mnie czy on także zmienił wygląd i po części ubarwienie. Jeżeli tak to na pewno wyglądałby śmieszniej ode mnie. Musiałem z nim pilnie porozmawiać, ale po drodze ból się nasilił i na szybko złapałem jakiegoś królika co kręcił mi się pod nogami. Sam już nie wiem czy to mu odbiło, że kręcił się koło czegoś takiego jak ja, czy mi, że go od razu nie złapałem. No cóż nie tracąc czasu ruszyłem dalej w stronę granicy klanu.
Kiedy dotarłem na miejsce zacząłem go uporczywie szukać. Niestety jak zwykle miałem pecha. Zrezygnowany, włócząc skrzydłami po ziemi udałem się do mojej jaskini. To wielkie coś na moich plecach niemiłosiernie mnie wkurzało. Po drodze nie spotkałem nikogo, a raczej niczego. Kompletna pustka.
~
Dni mijały mi jak sekundy. Pory roku zmieniały się równie szybko, a okolica z pustej stawała się jeszcze pustsza. Od zmiany wyglądu spotkałem co najwyżej kilka wilków, lecz nie rozmawiałem z nimi. Niby nic wielkiego się nie zmieniało w moim życiu, ale jednak coś było inne. Codziennie narastało we mnie pewne uczucie. Odczuwałem, że moje życie niedługo bardzo się zmieni i nie myliłem się.
~
Był środek zimy. Mroźnej, nieprzyjaznej i okutej lodem. Leniwie przetarłem oczy łapą i przeciągając się uniosłem na nogi. Na dworze ucichła śnieżyca, która trwała kilka dni. Nie pamiętałem, kiedy ostatnio widziałem taką zimę, a co dziwniejsze byłem przecież na terenie klanu ognia. Zaburczało mi w brzuchu i gdy już zabierałem się do jedzenia niedawno upolowanej zwierzyny usłyszałem jakieś kroki pod moją jaskinią. To był alfa. Wyciągnął mnie poza ogrzaną ogniem grotę i zaprowadził do swojej jaskini. Nie przypuszczałem, że kiedykolwiek znajdę się w takiej ogromnej jaskini. Najbardziej zastanawiało mnie jedno: Co przeskrobałem, że mnie wezwał? Ostatnio prawie w ogóle nie wychodziłem poza granicę wejścia mojej jaskini, więc nie za wiele mi przychodziło do głowy. Spokojnym głosem zaprosił mnie, żebym usiadł obok ogniska i posłuchał go. Opowiadał mi o klanie. O jego przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Było to dosyć dziwne. Czemu mi o tym mówi? Czy mam coś z tym wspólnego? Nie miałem pojęcia co dzieje się wokół mnie, ale przyjemnie słuchało tych historii. Co jakiś czas przerywał i pytał mnie o jakieś drobnostki. Tak jakby chciał się upewnić w poszczególnych rzeczach. Z czasem rozmowa przetoczyła się na tematy związane z alfami klanu ognia. Właśnie wtedy poznałem ich prawdziwą liczbę, niby już wcześniej znałem wszystkie imiona i charaktery, ale jak widać dopiero cyfra uświadomiła mi jak często tam zmieniają się ważne wilki. Podobno od zawsze w tamtym klanie działy się dziwne rzeczy, po których alfy opuszczały klan w niezwykłych (a raczej dziwnych) okolicznościach. Prawie zawsze wybierały kogoś na swoje miejsce przed odejściem co bardzo podkreślił alfa w swojej wypowiedzi. Do końca mojej wizyty mówił o odeszłych alfach. Kiedy po chyba dwu lub trzech godzinnych rozmowach odprowadził mnie do drzwi i poprosił o jeszcze jedną rzecz.
- Mam do ciebie małą prośbę. Jutro w południe zbierz wszystkie wilki w klanie pod moją jaskinią. Chciałbym im coś przekazać. Kiedy już wszyscy będzie stać pod grotą, ucisz wszystkich, a sam przyjdź po mnie. Będę na ciebie czekał obok ogniska.
Oczywiście zgodziłem się, była to jedna z najdziwniejszych obietnic których składałem. W ten sposób minęło mi pół dnia, które spędziłem z alfą. Po powrocie do już oziębionej jaskini westchnąłem zrezygnowany i szybko zabrałem się do jedzenia. Ogień wygasł chyba chwilę po moim wyjściu, bo woda, którą zawsze kładłem niedaleko mojego posłania zmieniła się w krystalicznie czysty lód. Gdy już byłem najedzony rozpaliłem ogień na nowo i położyłem się myśląc o rozmowie. Nie pamiętam nawet, kiedy zamknąłem oczy i zasnąłem.
Wyrwałem się ze snu coś koło szóstej rano. Poza jaskinią było ciemno jak nigdy. Księżyc całkowicie zniknął z pola widzenia. Westchnąłem i usiadłem przy wejściu. Czułem na sobie czyiś wzrok, ale nie specjalnie mnie to obchodziło. Przyglądałem się gęstwinie chmur sunącej przez czarne niebo, gdy nagle niedaleko mnie usłyszałem jakiś szelest. Powoli i spokojnie wstałam zbliżając się do miejsca skąd dobiegł hałas. W tym samym momencie usłyszałem czyiś oddech, a po chwili nagły zryw i bieg. Normalnie bym się nie ruszył z miejsca, ale coś kazało mi gonić tą osobę. Po krótkim namyśle skierowałem się w tamtą stronę i rozpocząłem gonitwę. Zbliżałem się do tajemniczej postaci dosyć szybko. Jak zwykle zapomniałem o moim nowym asortymencie i nawet nie spostrzegłem się, kiedy unosiłem się kilka centymetrów nad ziemią z rozłożonymi skrzydłami. Co prawda nie umiałem latać, ale taki machanie nimi co jakiś czas sprawiało, że osiągałem niezwykłe prędkości. Gdyby nie to, że byłem bardzo blisko stworzenia zapewne zgubił bym trop na zakręcie w gęstym i mrocznym lesie. Wilk, a jak się potem okazało wilczyca zatrzymała się na polanie obok lasu. Stojąc już stabilnie na łapach zbliżyłem się do niej, a gdy byłem w odległości około kilku metrów chmury na niebie rozstąpiły się i odsłoniły jasny jak słońce księżyc. Dopiero wtedy zauważyłem kogo tak zawzięcie goniłem… Descartes…
(Descartes dokończysz?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz