Uśmiechnąłem się lekko do wadery, naprawdę się przeraziłem kiedy ją znalazłem taką na zewnątrz. Ja, wilk dosyć spory przyzwyczajony do takich klimatów miałem problemy, żeby nie zamarznąć. A co dopiero taka drobna waderka. W dodatku ten tajemniczy wilk, doskonale wiem o co jej chodziło. Z Descartes sam miałem przypadłość się z nimi spotkać, tak samo jak spotkał je mój brat Hitachi. To już powoli staje się denerwujące. Już nawet nieważne co ja sobie myślę na ten temat, każdy wilk w moim Klanie nie może się teraz czuć bezpiecznie. Wszyscy w pewnym momencie możemy zginąć, zacisnąłem mocniej szczęki pazury wbijając dosyć mocno w ziemię. Musiałem teraz wyglądać, jakbym miał zaraz wpaść w furię. Wadera lekko zaniepokojona tym moim stanem, dotknęła mojego ramienia. Otrząsnąłem się i teraz już normalnie spojrzałem na waderę, tymi swoimi zwykłymi oczyma.
-Przepraszam Cię, lekko mnie poniosło - przyznałem - Dokąd nie poczujesz się dobrze i nie będziesz w pełni sił, czyli przez jakieś dwa tygodnie nie pozwalam Ci wychodzić z jaskini samej. To nie to, że Cię więżę czy coś... ale te wilki są niebezpieczne. A w jaskiniach jesteś bezpieczna, naprawdę.
Kilan jakby przez chwilę się zastanawiała, najprawdopodobniej czy nie oszalałem, jednak po chwili przytaknęła. Ulżyło mi trochę, naprawdę zależało mi na tym, żeby każdy podopieczny mojego Klanu był bezpieczny. A jako Alfa, bezpieczeństwo to muszę im zapewnić ja. Krycie wadery przed innymi to też moje zadanie, mam na myśli brak jej żywiołu. Ciekawiło mnie to, że wadera nie wie o tym jakie ma, no cóż, miała podejrzenia. I prawdopodobnie były one trafne, ale jakoś nie potrafiłem wyczuć nic. A miałem nosa do takich spraw, oczywiście w kwestii żywiołów.
-Właściwie, to co chcesz teraz robić? - zapytałem po chwili ponieważ zrobiło się dosyć cicho - może opowiesz mi coś o sobie?
-Przecież nic nie pamiętam... - powiedziała cicho
Faktycznie, ale ze mnie idiota. Zarumieniłem się lekko a wadera widząc moje zakłopotanie, zaśmiała się cichutko. Spojrzałem na nią zdziwiony, czemu jest taka wesoła? Przecież powiedziałem coś niestosownego i teraz było mi przez to głupio. Jak mogłem jej na każdym kroku wręcz przypominać o tym, że wadera straciła pamięć. Nie chciałem, żeby przeze mnie, było jej smutno.
-To może ty powiesz coś o sobie? - Kilan spojrzała na mnie wyczekując mojej odpowiedzi
Ja o sobie? To nic interesującego, ale to i tak lepsze niż siedzenie w kompletnej ciszy. Uśmiechnąłem się do niej, po chwili zastanawiając się od czego by tu zacząć.
-Mam brata i siostrę, jesteśmy z jednego miotu, jednak ja jestem najstarszy. Podejrzewam, że mój brat jest taki niedorozwinięty, ponieważ kisił się najdłużej - zachichotałem wyobrażając sobie minę Hitachi`ego jakby to usłyszał, próbowałbym mnie zabić - wychowałem się tutaj, bez matki... Ale mam tatę, więc jakoś nie rozpaczam.
-A mamą co? Jeśli mogę spytać?
-Zniknęła - powiedziałem prosto z mostu, bez jakichkolwiek wykrętów - Pewnie prowadzi sobie nowe, lepsze życie. Nie mam jej tego z złe, była młoda kiedy nas urodziła, to zrozumiałe.
-Ale jednak okropne - wadera się obruszyła
Uśmiechnąłem się do niej i po chwili spojrzałem na zimowy krajobraz za jaskinią. Kiedy w oddali zobaczyłem dzika który szukał pożywienia, pokazałem go waderze. Zwierzę wyglądało niesamowicie na tym zimowym krajobrazie, nie chciałem go zabijać, dopiero co jadłem, chciałem mu się tylko przyjrzeć.
-Pięknie to wygląda... nie wiem jak ty, ale ja uwielbiam zimę. Szczególnie dlatego, że mogę się ogrzać ciepłem otaczających mnie wilków. Każdy z was jest częścią mojej rodziny, ty również - uśmiechnąłem się
(Kilan?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz