Śmialiśmy się niesamowicie.
Czułam ogromne uczucie do Dhirena, ale był jeszcze Twil.
Nie wiem, mimo że bardziej lubiłam Dhirena ale nie chciałam zranić Twila.
- O ty bałwanie ! - krzyknęłam śmiejąc się i rzuciłam w niego śnieżką.
Przewróciliśmy się na biały puch, i zaczeliśmy się w nim zakopywać po uszy.
- A wogóle jak tam u dzieciaków ? - zapytałam leżąc w śniegu.
- A dobrze, już dorosłe są - zaśmiał się pogodnie.
- Czas tak szybko leci, pamiętam jak się wzajemnie ratowaliśmy - uśmeichnęłam się i popatzryłam nan iebo.
Dhiren ?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz