wtorek, 23 grudnia 2014

Od Kiyoteru C.D. Izaline

Ten wilk był już denerwujący. Nic nie mówił, zjawia się znikąd i jeszcze ma czelność ranić Izaline! Zacząłem wrogo warczeć patrząc na wilka, który ją okrążał i kątem oka zerkał na mnie. Nie zwracałem już nawet uwagi na spadający śnieg. Po chwili znowu do niej podszedł i chciał ją złapać. Już nie wytrzymałem, rzuciłem się na tego wilka nie myśląc o niczym innym, tylko o tym, aby ją uratować od tego wilka. On tylko się szyderczo uśmiechnął, po czym mnie odepchnął, przy czym mnie mocno zadrapał, a następnie zbliżył się do Izaline i ją próbował zranić. Zwiększyłem nagle wiatr do takiej prędkości, aby jego skrzydła pociągnęły go gdzieś daleko. Ten nadal stał w miejscu i nic. W końcu spróbowałem go oślepić.
- Izaline, zasłoń oczy! - krzyknąłem, po czym skierowałem mocną wiązkę światła w stronę oczu tamtego wilka. Oczywiście światło trafiło nie tylko na jego oczy, ale było widać, że wilk się cofa, ale po kilku sekundach się zatrzymał i podszedł do mnie. Przestałem świecić w niego światłem, bo zauważyłem, że to jest bez sensu. Poszedł w moją stronę, po czym się na mnie rzucił. Po około minucie szarpaniny rzucił mną o jakieś drzewo i odleciał z miną, która miała powiedzieć: "Jeszcze się spotkamy". Próbowałem wstać, ale nie mogłem. Na moim ciele było mnóstwo zranień. Izaline podbiegła do mnie i zapytała:
- Nic ci nie jest?
- Nie, nic... A tobie?

<Izaline? Również brak pomysłu, to chyba zaraźliwe>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz