Przez chwilę wpatrywałam się jeszcze w basiora ze zdziwieniem, jednak po chwili się uśmiechnęłam. Kiedy ponownie spojrzałam w stronę źródełka, one po prostu zniknęło. No cóż, moja wspaniała ''umiejętność'' sama sobie zniknie za jakieś dwa lub trzy dni... Od niechcenia ruszyliśmy z basiorem dalej, zwykły spacerek zamienił się w patrolowanie terenów. Kilka razy na niebie można było dostrzec latającą sylwetkę Uru, ale po jakiejś godzinie nic już nie było. Kiedy zaczęło już zmierzchać a temperatura znacznie spadła, postanowiliśmy wracać. W momencie kiedy coś zimnego dotknęło mojego nosa, wzdrygnęłam się odskakując lekko do tyłu.
-Co jest? -Kiyoteru zatrzymał się a ja z szerokim uśmiechem na twarzy wpatrywałam się w spadający śnieg
Cieszyłam się jak szczeniak, było tak każdego roku kiedy tylko widziałam jak te odłamki chmur spadają na ziemię.
-Faktycznie... to już zaraz będzie zima - zaśmiałam się
-No w sumie to tak.
-Lubisz zimę?
-Czy ja wiem, pora roku jak każda inna, w sumie to nie zastanawiałam się nad tym nigdy - wilk wzruszył ramionami
Uśmiechnęłam się po czym ruszyłam dalej. Od małego uwielbiałam tą porę roku, tak jak zresztą każdą inną ale to zawsze z zimy czerpałam największą radość. Myślałam, że dojdę do jaskini z świetnym humorem, ale tak się nie stało. Do moich nozdrzy dostał się nieprzyjemny, drażniący zapach.
-Czujesz to? - zapytałam basiora
Teraz cicho się już poruszając, podkradłam się w stronę krzaków, żeby zza nich wyjrzeć. To co zobaczyłam, nie przeraziło mnie czy coś w tym stylu, tylko zdziwiło. Kilka metrów dalej stał wilk o ogromnych skrzydłach, po których tańczyły iskierki ognia, zresztą tak jak i po jego długich, czarnych włosach. Wilk po chwili otworzył oczy. Spojrzał w moją stronę kątem, a jego czerwone oczy wręcz przygniatały mnie do ziemi. A co w ogóle chodzi? Od tego wilka emanowała jakaś dziwna aura, chciałam go zaatakować, ale jakoś czułam, że nie mogłam. Nagle poczułam jak coś wpycha się w krzak, odwróciłam się troszkę wystraszona, ale z ulgą zauważyłam, że to Kiyoteru. Wilk stojący przed nami, odwrócił się w naszym kierunku cicho powarkując. Dosyć tego, on nie jest u siebie! Wyskoczyłam z krzaków a obok mnie zaczął szaleć wiatr. Już miałam walnąć wilka powietrznym biczem, kiedy ten machnął skrzydłami. Poczułam jak wibracje roznoszą się po moim ciele a po chwili upadam na ziemię. Po moim futrze krążą cienkie, złote nicie. Uniosłam lekko łeb do góry i ze zdenerwowaniem warknęłam. Spróbowałam zajrzeć do jego umysłu, ale coś mnie odepchnęło. Krzyknęłam łapiąc się za łeb, czemu on mnie tak bolał? Wilk z kamiennym wyrazem twarzy podszedł do mnie, po czym dotknął łapą mojego barku, lekko wbijając pazury w moją skórę.
-Nie dotykaj mnie! - krzyknęłam
Źrenice wilka się zmniejszyły, kiedy odleciał kilka metrów do tyłu. Walnął o drzewo które złamało się na pół, ale jemu nic nie było. Podmuch wiatru o takiej sile powinien go zmiażdżyć... ten wilk naprawdę zaczyna mnie już denerwować i to tak poważnie. Nagle wilk jak gdyby nigdy nic, wstał sobie i zaczął mnie okrążać, kątem przyglądając się Kiyoteru.
(Kiyoteru? Nie wiedziałam co tu napisać, sorki xD)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz