Ciągle zadziwiał mnie ten wilk. Z chwili na chwilę coraz bardziej. Był jednocześnie opiekuńczy, miły i ciekawy. Może i prawie nic nie pamiętam, ale wydaje mi się, że jeszcze nigdy kogoś takiego nie spotkałam. Niby było dosyć dziwnie musieć siedzieć tyle czasu w jego jaskini, ale z nim nie może być nudno. Uśmiechnęłam się na tą myśl, a Ronin spojrzał na mnie trochę zdziwionym wzrokiem.
- Rzeczywiście, pięknie.. - odpowiedziałam zamyślonym głosem
Basior usiadł naprzeciw mnie i spojrzał mi w oczy. Uśmiechnęłam się lekko i delikatnie przekrzywiłam głowę, na co odpowiedział cichym śmiechem.
- Na pewno nic nie pamiętasz? - zapytał niepewnym głosem, tak jakby powiedział to wbrew swojej woli
- Prawie. Pamiętam swoje imię i co jakiś czas mam takie krótkie wizje. Nie mam całkowitej pewności, ale to są chyba urywki z mojej przeszłości. Co prawda są strasznie dziwne, ale nie wiem czym innym mogą być.. - wyznałam dosyć niechętnie, ale gdy zauważyłam jego zawstydzenie wesoło się uśmiechnęłam
- Jakie wizje? - kontynuował rozmowę z zaciekawieniem w oczach
- Skoro chcesz wiedzieć… Pierwszą, i jak na razie jedyną, wizję miałam wtedy jak zemdlałam na śniegu. To było coś na miarę bardzo realistycznego snu. Obudziłam się na lodowym pustkowiu gdzie nie było nic oprócz małego błysku światła w oddali. Nie wiele myśląc udałam się w tamtą stronę, a po drodze spotkałam straszną ilość martwych zwierząt i kości, a w tym wilków. Kiedy zbliżałam się do światła zaczęłam słyszeć jakieś dziwne odgłosy.. Coś jakby krzyki mordowanych wilków. Z każdym krokiem te pomruki nasilały się, a gdy zaczęłam dostrzegać zarysy wielkiego budynku od którego tak połyskiwało światło wrzaski zaczęły mnie ogłuszać. Po chwili byłam już pod budowlą, którą był przewspaniały pałac. Cały połyskiwał jakby zbudowano go z lodu lub szkła. Myślałam, że jest opuszczony, gdy nagle po jego drugiej stronie usłyszałam jakieś ciche rozmowy. Zaciekawiłam się tym, a gdy obeszłam zamek wokół zauważyłam dość sporą gromadę wilków (z czego wszyscy mieli wręcz krystalicznie białą sierść), która stała przed wielkimi schodami i wrotami pałacu tak jakby na coś czekali. - przerwałam na chwilę zastanawiając się, a basior cały czas uważnie mi się przyglądał. Po krótkiej chwili kontynuowałam - Chodziłam między nimi i próbowałam się dopytać gdzie jestem, ale nikt nie odpowiadał. Nawet gdy weszłam na wysokie schody nie zwrócili na mnie uwagi. Zupełnie tak jakby mnie nie widzieli. Wtem wszyscy umilkli, a kryształowe drzwi uchyliły się. Ze środka wyszła idealnie biała para wilków, która najprawdopodobniej była głównymi alfa. Wydawali mi się niezwykle znajomi. Wadera trzymała na łapach małego szczeniaka, a ja korzystając z okazji podeszłam do niej i przyjrzałam się małej. Wyglądała jak mniejsza wersja mnie. Znienacka potężny basior wyszedł na skraj schodów i głośno donośnym tonem oznajmił: „- Nazywa się Kilan. Nowa alfa naszego stada.” Wtedy zakręciło mi się w głowie, tak jak wcześniej gdy wyszłam z jaskini i upadłam na posadzkę czując przeszywający mnie zimny dreszcz… - skończyłam opowieść, a z moich oczu pokapały łzy
Basior niemalże od razu to zauważył i już chciał mnie pocieszyć, gdy odeszłam od niego i usiadłam w wejściu jaskini patrząc w białą dal.
- Boję się… - wyznałam cicho przez łzy
- Kilan ale czego? - zapytał spoglądając w moje zapłakane oczy
- A co jeżeli nie mam żywiołu ziemi tylko na przykład lodu? Nie chciałabym stąd odchodzić.. Nie mam nawet dokąd pójść - rozpłakałam się na dobre nie mogę powstrzymać łez
Sama już nie wiedziałam co zrobić. To wszystko było takie dziwne i zagmatwane. Skoro to mogli być moi rodzice to jakim cudem nie mam całkiem białej sierści i czemu ich nie pamiętam? Z każdym pytaniem, które sobie zadawałam do moich oczu napływało coraz więcej łez. Basior cały czas milczał, a gdy na niego spojrzałam przez łzy podszedł do mnie bliżej i ciepło się uśmiechnął. Wystraszona opuściłam głowę patrząc na moje wychudzone łapy.
- Nie martw się, będzie dobrze. Ja o to zadbam - obiecał mi ciepłym głosem i delikatnie podniósł mój pyszczek, tak żebym mogła na niego spojrzeć
- Przepraszam.. - powiedziałam i zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć wtuliłam się w jego ciepłe futro
Chciałam chociaż przez chwilę poczuć czyjeś ciepło obok siebie i nie czuć już tych wszystkich okropnych uczuć. Byłam niemalże pewna, że basior będzie na mnie wkurzony i zły (a raczej, że już jest), gdy się od niego odsunę, ale nie panowałam nad sobą i nie mogłam nic zrobić. Potrzebowałam czyjejś bliskości w tej chwili oraz kogoś kto będzie moim dobrym przyjacielem. Miałam szczerą nadzieje, że Ronin zgodzi się nim zostać chociażby na te kilka tygodni.
(Ronin dokończysz?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz