Przypadkowo wpadłem na jakąś nieznaną mi wcześniej waderę. Jej
sierść była delikatnie pomarańczowa z jaśniejszymi i ciemniejszymi elementami.
Jednak to co naprawdę przykuło moją uwagę to jej skrzydła. Kolejny skrzydlaty
wilk w Klanie Ognia? Będzie ciekawie.
- Może... miałbyś ochotę mnie oprowadzić? Oczywiście się nie
narzucam czy coś... - zapytała trochę skrępowana
- Jeżeli moja obecność nie będzie Ci przeszkadzać… -
urwałem, a raczej wadera mi się wtrąciła
- Nie przeszkadza -stwierdziła, po czym od razu zamilkła
- Dobrze. Więc choć za mną. Pokażę Ci główne miejsca w
klanie - powiedziałem i ruszyłem przed siebie
Wadera spokojnym krokiem podążyła za mną. Po jakimś czasie
wyrównała ze mną i próbowała podjąć jakąś rozmowę. Lecz jak to ja jedynie
odpowiadałem jej pojedynczymi zdaniami lub wyrazami z chłodnym i poważnym tonem
głosu. Wadera chyba próbowała się, ze mną „zaprzyjaźnić” chociaż ja wolę
trzymać wszystkich na odległość. Gdy byliśmy już blisko pierwszego celu
wycieczki, jeżeli mogę to tak nazwać, stanąłem i łapą odsunąłem gałęzie
zasłaniające widok.
- To tutaj - powiedziałem i wskazałem na stojący nieopodal
wulkan
Było widać, że przypadł on jej do gustu. Bez większego
namysłu zacząłem iść w jego stronę, gdy nagle za moimi plecami rozległy się
słowa wadery.
- Na pewno możemy tam iść? - zapytała spoglądając na potężny
wulkan
- Oczywiście. Niby co mogłoby się stać? - stwierdziłem, a
wadera zbliżyła się do mnie - Przecież jesteś wilkiem ognia czyż nie? -
zapytałem retorycznie
- No tak. Ale skoro tam idziemy to chyba nie jest aktywny… -
zapytała, a raczej pomyślała na głos
- Jest aktywny, lecz od dłuższego czasu nic się nie działo,
więc jest tam w miarę bezpiecznie.
Wadera lekko uniosła kąciki ust i ruszyła przed siebie. Wydawała
mi się dziwna… Nie to złe słowo.. była inna i taka niezależna. W skrócie
przyjacielska buntowniczka. Przed chwilą miała wątpliwości, a teraz kroczyła
przede mną pewna siebie jak gdyby nigdy nic. Było dosyć upalnie, jak na zimę.
Wadera zaczęła się męczyć z tego co widziałem. Po długim czasie byliśmy już u podnóża
wulkanu.
- To gdzie teraz? - zapytała najwidoczniej zdezorientowana
- W górę - powiedziałem i zacząłem wskakiwać na kamienie,
kiedy zauważyłem, że wadera z niechęcią patrzy na tą drogę - Idziesz?
- Chyba jednak wolę podlecieć na górę - odpowiedziała i
wzbiła się w powietrze
- Nie radzę. Wyżej powietrze jest bardzo gorące i jest dużo
dymu, który utrudnia latanie. - poradziłem, lecz ona jakby mnie nie słyszała
zaczęła lecieć w górę
- Dam sobie radę - stwierdziła pewna siebie
- Zobaczymy - dodałem z lekko wrednym głosem
Nie minęła chwila, a wadera znikła w gęstym pyle
wulkanicznym. Z początku nie było jej widać ani słychać. Tak jakby znikła. Jednak
w pewnym momencie usłyszałem głośne kaszlenie, a potem zauważyłem
zdezorientowaną wilczyce spadającą w dół. Spadła na małą półkę skalną zaraz
pode mną.
- A nie mówiłem? - zacząłem się śmiać, lecz w odpowiedzi
usłyszałem tylko bolesne warczenie wadery
- To nie jest śmieszne… - powiedziała, a raczej wydusiła
przez ból
- Zaczekaj, zaraz tam do ciebie zejdę - powiedziałem, a po kilku susach byłem już obok niej
Myślałem, że od razu oberwie mi się za to „a nie mówiłem”,
lecz ona tylko jęczała z bólu.
- Możesz chodzić lub przynajmniej wstać? - zapytałem chociaż
nie wyglądała na poranioną
- Wstać raczej tak, ale nie sądzę żebym mogła chodzić -
stwierdziła wstając, lecz cały czas chwiała się na łapach
- Chodź, pomogę Ci stąd zejść - powiedziałem i wziąłem ją na
plecy
Muszę przyznać, że jak na waderę była dosyć ciężka. Ale
wydaje mi się że to po prostu wina rozłożystych skrzydeł. Po kilku skokach i
zejściach byliśmy już na ziemi. Postanowiłem znaleźć jakieś miększe miejsce niż
rozgrzane kamienie pod wulkanem dla niej. Udaliśmy się do lasu. Po krótkich
poszukiwaniach znalazłem odpowiednie miejsce. Był tam miękki mech otoczony
krzewami, a niedaleko był mały strumień. Ostrożnie odłożyłem waderę na mech, a
sam poszedłem w stronę strumienia.
- Gdzie idziesz?- zapytała lekko zdezorientowana
- Zaraz przyjdę - odpowiedziałem i zniknąłem za krzewami
Po chwili wróciłem z czystą wodą i usiadłem obok wadery.
- Jak się czujesz? - zapytałem, lecz chyba zrobiłem się
trochę za „troskliwy” dla niej
- Bolą mnie plecy i łapa - powiedziała i wskazała na łapę
Tak jak myślałem. Wilczyca była tylko lekko poobijana i miała
kilka małych siniaków, a łapa było tylko delikatnie zadrapana i zabrudzona
piachem. Przemyłem waderze łapę, gdy nagle zorientowałem się, że zbliża się
noc.
- Może przełożymy dalszą część oprowadzenia na jutro? -
zaproponowałem
- Z chęcią, ale pod jednym warunkiem
- Jakim? - zapytałem zdziwiony
- Jutro nie idziemy na wulkan - odpowiedziała zmieszana i
wstała
- Jak wolisz - odpowiedziałem z lekkim śmiechem w głosie,
ale tym razem wadera natychmiast zawarczała na mnie ze złości
Odprowadziłem waderę pod samą jaskinię i pożegnałem. Umówiliśmy
się pod wulkanem w południe. W nocy jak zwykle nie byłem w stanie zasnąć. Co po
chwilę budziły mnie to nawet najcichsze szmery i odgłosy. Kiedy słońce zaczęło wstawać
ja także wstałem, aby zawczasu rozprostować kości. Przez większość czasu od
rana do chwili przed południem błąkałem się o lesie z nudów. Pod wulkan
przybyłem przed czasem. Wiedziałem, że będę musiał chwilę poczekać za nią, lecz
kiedy było już godzinę i pół po południu zdziwiłem się z powodu jej
spóźnialstwa.
(Jessie?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz