Właśnie
przechadzałem się między stoiskami drzew, okrytymi mrokiem i
demonami – chodziło mi o to, iż w cieniach na drzewach
zamieszkują diabliki. Kiedy postąpiłem kilka kroków,
dostrzegłem śpiącą wilczycę, która nieoczekiwanie
podniosła łeb ku górze. Pod swoimi grubymi łapami miała z
dwa szczeniaki, wzięły się tutaj przez przypadek? Prawdopodobnie.
Nie znałem wilczycy, nawet wcześniej z nią nie rozmawiałem, nie
kojarzyłem. Nikogo przecież nie brałem do niewoli.
-
Przepraszam, ale kim Ty jesteś? - Spytałem niewinnie, jakby nigdy
nic się nie stało- Nie pamiętam Cię. - dodałem jeszcze
chropowatym głosem.
-
A-Ale przecież wziąłeś mnie do niewoli! Chciałeś zabić moje
szczeniaki! - Krzyczała jak nadęta, co szczerze raniło moje biedne
uszy. Zachowywała się niczym ze szpitala psychiatrycznego.
-
Przykro mi, ale musiało coś Ci się pomylić. Nie znam Cię. -
warknąłem cicho, prędzej do siebie niż do wadery, gdyż mogłem
obudzić małe wilki.
Wilczyca
jedynie przymknęła pysk przez zaskoczenie, które całkowicie
ją zawładnęło. Dlaczego jakaś idiotka robi ze mnie złoczyńcę,
który bierze do niewoli pierwsze lepsze Wadery? Moim zdaniem
ta sytuacja była całkiem komiczna, ponieważ wcześniej nikogo nie
porywałem. Mogła czegoś się naćpać, co w tym przypadku było
prawdopodobieństwem na sto procent. Nie rozumiem innych istot są
jakieś dziwne.
Ruszyłem
powoli przed siebie, nawet nie posyłając istocie przelotnego
spojrzenia. Miałem gdzieś co się z nią stanie i z jej dziećmi.
Chciałem po prostu przygotować się na wojnę, która za parę
dni wybuchnie pomiędzy moim klanem, a klanem wody. Nie musiałem
niczego robić, ponieważ byłem wystarczająco dobry, ażeby pokonać
grupkę pewniaków. Wystarczą mi moje moce i moce chowańca,
który siedział schowany w moim śnieżnobiałym futrze.
Obok
leżącej wadery zjawiły się dzikie wilki, które nie
należały do żadnego klanu, nawet do mojego. Wystarczyły wstrętne
krzyki wilczycy, aby wzbudzić w obcych napady wściekłości. Jeden
ze stworzeń począwszy rozszarpywać szczeniaki, wlekł się z tym
strasznie, ale o dziwo, jego wykonanie na nich mordu okazało się
doskonałe. Wnet zabili wszystkie maluchy, jakie posiadała wadera,
po czym zabrali się za ich matkę.
Nie
zamierzałem pomagać istocie, która niedawno posądziła mnie
o porwanie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz