wtorek, 13 maja 2014

Od Lucyfera C.D historii Cris

Właśnie przechadzałem się między stoiskami drzew, okrytymi mrokiem i demonami – chodziło mi o to, iż w cieniach na drzewach zamieszkują diabliki. Kiedy postąpiłem kilka kroków, dostrzegłem śpiącą wilczycę, która nieoczekiwanie podniosła łeb ku górze. Pod swoimi grubymi łapami miała z dwa szczeniaki, wzięły się tutaj przez przypadek? Prawdopodobnie. Nie znałem wilczycy, nawet wcześniej z nią nie rozmawiałem, nie kojarzyłem. Nikogo przecież nie brałem do niewoli.
- Przepraszam, ale kim Ty jesteś? - Spytałem niewinnie, jakby nigdy nic się nie stało- Nie pamiętam Cię. - dodałem jeszcze chropowatym głosem.
- A-Ale przecież wziąłeś mnie do niewoli! Chciałeś zabić moje szczeniaki! - Krzyczała jak nadęta, co szczerze raniło moje biedne uszy. Zachowywała się niczym ze szpitala psychiatrycznego.
- Przykro mi, ale musiało coś Ci się pomylić. Nie znam Cię. - warknąłem cicho, prędzej do siebie niż do wadery, gdyż mogłem obudzić małe wilki.
Wilczyca jedynie przymknęła pysk przez zaskoczenie, które całkowicie ją zawładnęło. Dlaczego jakaś idiotka robi ze mnie złoczyńcę, który bierze do niewoli pierwsze lepsze Wadery? Moim zdaniem ta sytuacja była całkiem komiczna, ponieważ wcześniej nikogo nie porywałem. Mogła czegoś się naćpać, co w tym przypadku było prawdopodobieństwem na sto procent. Nie rozumiem innych istot są jakieś dziwne.
Ruszyłem powoli przed siebie, nawet nie posyłając istocie przelotnego spojrzenia. Miałem gdzieś co się z nią stanie i z jej dziećmi. Chciałem po prostu przygotować się na wojnę, która za parę dni wybuchnie pomiędzy moim klanem, a klanem wody. Nie musiałem niczego robić, ponieważ byłem wystarczająco dobry, ażeby pokonać grupkę pewniaków. Wystarczą mi moje moce i moce chowańca, który siedział schowany w moim śnieżnobiałym futrze.
Obok leżącej wadery zjawiły się dzikie wilki, które nie należały do żadnego klanu, nawet do mojego. Wystarczyły wstrętne krzyki wilczycy, aby wzbudzić w obcych napady wściekłości. Jeden ze stworzeń począwszy rozszarpywać szczeniaki, wlekł się z tym strasznie, ale o dziwo, jego wykonanie na nich mordu okazało się doskonałe. Wnet zabili wszystkie maluchy, jakie posiadała wadera, po czym zabrali się za ich matkę.

Nie zamierzałem pomagać istocie, która niedawno posądziła mnie o porwanie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz