-Po co?- Zapytała się zdziwiona.
-Oj nie podglądaj...nie wprowadzę cię przecież do jakiejś dziury- Zaśmiałem się
-Mam nadzieje- Zaśmiała się cicho pod nosem.
Wadera spełniła moją prośbę. Dla pewności zasłoniłem jej oczy chustą.
Weszliśmy na pagórek. Widać było piękną polanę, było to miejsce idealne. Odsłoniłem oczy Rachel. Jej oczom ukazał się następujący krajobraz:
-To miejsce zaspokaja moją duszę. Piękne czerwone przypominają mi rozżarzone, skaczące kamyczki, a sam zapach oplata wszystkie zmysły- Poezja w moim stylu...perfekt ocena.
<Rachel?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz