wtorek, 13 maja 2014

Od Lucyfera C.D historii Emily

Potrząsnąłem głową, jako źródło mojej nieuwagi. Jakby szukając wymówki na własne, niegodzinne zachowanie. Zniknięcie bez powodu nie jest dobrym wytłumaczeniem. Wilczyca by tego niezrozumiała. Mogłem tylko wyjaśnić to w racjonalny sposób. Powiedzieć prawdę, czy zamilczeć na wieki? Wybrałem opcje drugą. Zamilczałem jak na pogrzebie, wlepiłem wzrok w poniszczoną ziemię, którą mógł zająć mróz. Emily? Emily wpatrywała się we mnie tępo, próbując coś zironizować wzrokiem, lecz nie wiadomo co, gdyż wzrok miałem schowany w gruncie. Tchórzostwo to najgorsza cecha ludzkości i zwierząt, bynajmniej niedopuszczalna. Aczkolwiek cenna ucieczka od rzeczywistości, pogoń za kłamstwami, za nowym, beztroskim życiem. Niewyjaśnienie mogło mnie bardziej wkopać niż nic niemówienie, ale co wybrać? Tchórzostwo jednak wygrywało, ale pojawiła się nadzieja. Nadzieja, która podpowiadała mi z serca, że jeśli ją kocham, to powinienem wszystko jej powiedzieć, choćby miałaby to być najokrutniejsza prawda na świecie. Więc zacząłem swoje pierwsze słowa.
- Zostałem skatowany do nieprzytomności. Oderwali mi ogon i dwie łapy. Zrzekłem się swojego stanowiska, bo prawdziwa Alfa powinna walczyć, a nie zostać ranna. Dlatego właśnie odszedłem, bo nie czułem się na siłach i po prostu poczułem się beznadziejny. Prawdziwa Alfa Klanu Ognia nigdy by nie pozwoliła się katować, a ja właśnie tak uczyniłem, toteż postanowiłem, że będzie lepiej, kiedy odejdę. Ale teraz wróciłem, bo przemyślałem to wszystko. - wyjaśniłem najkrócej, jak było to możliwe.
Wadera wpatrywała się na mnie z głupkowatym uśmiechem, zapewne nie dowierzając w to, co słyszy. Moje słowa były jak najbardziej żywe i realne, więc przyjaciółka mogła urzeczywistnić własną wizję. Dobrze wiedziałem, że mogła pomyśleć, iż nie żyję, ale mogła pomyśleć o tym, że odszedłem – ale pewnie tak nie było. Nie przybliżałem się do niej, ażeby nie narażać jej przestrzeni osobistej. Czekałem tylko na odpowiedź.
- Ty głupku! Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię nienawidzę! Zniknąłeś tak bez słowa! Myślisz, że Ci wybaczę? Mylisz się, idioto! - Krzyknęła gardłowym głosem, podbiegając do mnie najszybciej i wskakując dosłownie w moje ramiona. Szczerze, nie spodziewałem się, że Emily mnie kiedyś przytuli i wypowie takie słowa, ale z drugiej strony, to było całkiem słodkie! Cieszyłem się, iż zrozumiała wszystko, co jej powiedziałem. Jej słowa w moim mniemaniu miały odwrotne znaczenie i chyba się nie myliłem.
<Emily?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz