Potrząsnąłem
głową, jako źródło mojej nieuwagi. Jakby szukając wymówki
na własne, niegodzinne zachowanie. Zniknięcie bez powodu nie jest
dobrym wytłumaczeniem. Wilczyca by tego niezrozumiała. Mogłem
tylko wyjaśnić to w racjonalny sposób. Powiedzieć prawdę,
czy zamilczeć na wieki? Wybrałem opcje drugą. Zamilczałem jak na
pogrzebie, wlepiłem wzrok w poniszczoną ziemię, którą mógł
zająć mróz. Emily? Emily wpatrywała się we mnie tępo,
próbując coś zironizować wzrokiem, lecz nie wiadomo co,
gdyż wzrok miałem schowany w gruncie. Tchórzostwo to
najgorsza cecha ludzkości i zwierząt, bynajmniej niedopuszczalna.
Aczkolwiek cenna ucieczka od rzeczywistości, pogoń za kłamstwami,
za nowym, beztroskim życiem. Niewyjaśnienie mogło mnie bardziej
wkopać niż nic niemówienie, ale co wybrać? Tchórzostwo
jednak wygrywało, ale pojawiła się nadzieja. Nadzieja, która
podpowiadała mi z serca, że jeśli ją kocham, to powinienem
wszystko jej powiedzieć, choćby miałaby to być najokrutniejsza
prawda na świecie. Więc zacząłem swoje pierwsze słowa.
-
Zostałem skatowany do nieprzytomności. Oderwali mi ogon i dwie
łapy. Zrzekłem się swojego stanowiska, bo prawdziwa Alfa powinna
walczyć, a nie zostać ranna. Dlatego właśnie odszedłem, bo nie
czułem się na siłach i po prostu poczułem się beznadziejny.
Prawdziwa Alfa Klanu Ognia nigdy by nie pozwoliła się katować, a
ja właśnie tak uczyniłem, toteż postanowiłem, że będzie
lepiej, kiedy odejdę. Ale teraz wróciłem, bo przemyślałem
to wszystko. - wyjaśniłem najkrócej, jak było to możliwe.
Wadera
wpatrywała się na mnie z głupkowatym uśmiechem, zapewne nie
dowierzając w to, co słyszy. Moje słowa były jak najbardziej
żywe i realne, więc przyjaciółka mogła urzeczywistnić
własną wizję. Dobrze wiedziałem, że mogła pomyśleć, iż nie
żyję, ale mogła pomyśleć o tym, że odszedłem – ale pewnie
tak nie było. Nie przybliżałem się do niej, ażeby nie narażać
jej przestrzeni osobistej. Czekałem tylko na odpowiedź.
- Ty
głupku! Nawet nie wiesz, jak bardzo Cię nienawidzę! Zniknąłeś
tak bez słowa! Myślisz, że Ci wybaczę? Mylisz się, idioto! -
Krzyknęła gardłowym głosem, podbiegając do mnie najszybciej i
wskakując dosłownie w moje ramiona. Szczerze,
nie spodziewałem się, że Emily mnie kiedyś przytuli i wypowie
takie słowa, ale z drugiej strony, to było całkiem słodkie!
Cieszyłem się, iż zrozumiała wszystko, co jej powiedziałem. Jej
słowa w moim mniemaniu miały odwrotne znaczenie i chyba się nie
myliłem.
<Emily?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz