Przez kilka dni byłam w jakiejś jaskini, do której często przychodziły wadery i mnie oglądały. Nie było to przyjemne uczucie, a głównie dlatego że wadera która mnie tutaj przyniosła zostawiła mnie tutaj... A miałam nadzieję że ktoś się mną zaaopiekuje, weźmie mnie do siebie. Przeliczyłam się. Denerwowało mnie to, że te samice tak tutaj przychodziły. Wadera, o której wiem że nazywa się Etolie - to była wadera której jedynej ufałam. Dawała mi króliki i się ze mną bawiła. Lubiałam ją.
Ale kiedy wyczułam przy wejściu jaskini mym niewyskzolonym jeszcze węchem zapach tamtej wadery, chciałam iść do niej. Jaka była moja uciecha gdy złapała mnie zębami za kark i gdzieś zaniosła. Ta podróż nie była jednak wygodna. Chciałam się wyrwać, ona jednak mi na to nie pozwalała. w końcu mnie puściła i wylądowałam w jakiejś dużej, ładnej jaskini. Nie było tam tak dużo wilków jak w tamtej, podobało mi się tutaj. Od razu zaczęłam wędrować między polanami drewna, skakać po posłaniu i włazić na skalne półki. Badałam dokładnie każdy kąt, obwąchiwałam wszystko i bawiłam się wszystkim co wpadło mi pod łapki. W końcu, zmęczona ułożyłam się w ciasnym kącie i próbowałam zasnąć. Było tam jednak zimno, więc przeniosłam się w łapy wadery w kolorze słońca. Spojrzałam jej głęboko w oczy.
-Jesteś moją mamą? - zapytałam niepewnie, mrugając oczami i przechylając łebek w lewo.
(Primose? Wybacz że tak zwlekałam...)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz