- Nie trafiliśmy tu przypadkiem. – zwróciłem się ku niej – ktoś wyraźnie chciał, żebyśmy się tu znaleźli.
Pokiwała tylko głową.
Przypomniałem sobie całą historię z kwiatem.
- Ten kwiat. To relikt. – mówiłem sam do siebie, jednocześnie podnosząc wzrok na waderę.
- Jeden z nich po mojej babce. Jest ich więcej. – wadera rozejrzała się wokół.
Wbiłem wzrok w ciemną czeluść tunelu, próbując spojrzeć dalej. Nadaremno jednak.
- Chodźmy po prostu przed siebie… - rzekłem niepewnie, ale postawiłem kilka kroków w przód.
- Spójrz… - Ness podeszła do wgłębienia w ścianie. Przetarła łapą osad, spod którego wyłoniła się zdobna strzałka. Pozłacana widać, ale woda zrobiła już swoje. Tu i ówdzie kształt był skruszony, a cieniutka warstwa złota popękała. – stara jak świat…
Znak wskazywał kierunek przeciwny, z którego przyszliśmy, to znaczy głębszą część korytarza.
- Idziemy. – zdecydowała Ness i pociągnęła mnie za łapę.
Weszliśmy w ciemny mrok.
- Tu nic nie widać. – syknąłem i zatrzymałem się w miejscu. Poczułem coś miękkiego pod łapą i z odrazą odskoczyłem, gdy zobaczyłem, że to był szczur.
- To miejsce musi być regularnie zalewane wodą… - domyśliła się Ness.
Poszedłem kilka kroków dalej, gdy nagle w oddali tunelu zabłysło światło.
- Szybko! – razem z waderą pobiegliśmy w tamtą stronę. Dobiegliśmy i ujrzeliśmy pochodnię postawioną na ziemi. Dawała ona mocny, ciepły blask, jednocześnie ujawniając zniszczoną i popękaną posadzkę. Ness pochyliła się nad pochodnią, obok której widniała tabliczka. Była jednak pusta. Obejrzałem to miejsce i zauważyłem spory kamień na ziemi, w którym była odciśnięta czyjaś łapa.
Wziąłem łapę Ness i szybko przyłożyłem w to miejsce.
Na tabliczce powoli pojawiały się znaki.
- A to przeczytasz? – spojrzałem na waderę.
- „Dużo jeszcze przed tobą szukania, nie zniechęcaj się, niczym płochliwa łania. Postępuj zgodnie z tymi wskazówkami, a nie okaleczysz duszy swej bolesnymi ranami. Zanim wszystkich reliktów kilka znajdzie się w łapach poczciwego wilka, przejść musisz przez cztery komnaty, niczym bogini Mizuri sukni płaty. Podążaj w stronę, w którą pokazują strzałki złociste, tam gdzie mienią się wodne jeziora mgliste. Szukaj wytrwale pamiątek po boginii, a moc swą tajemną wkrótce ci uchyli.”
Wsłuchałem się w te słowa, jednak nic nie układało mi się w głowie.
- O co tu chodzi? – spytałem zbity z tropu.
- Wychodzi na to, że musimy znaleźć te relikty. – odpowiedziała i przyjrzała się jeszcze raz tabliczce.
- Tutaj? Teraz?
<Ness?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz