Rozmowa nam się z pewnośćią nie kleiła. Może dlatego że nie było o czym rozmawiać. Każde rozwinięcie zdania z mojej strony nie było możliwe, nawet gybym tego chciał to myśli nadal odsuwały mnie od tematu. Chciałem po prostu żeby ta waderka sobie poszła, zostawiając mnie samego z swoimi myślami. Ona jednak chciała czegoś więcej, najwidoczniej oczekiwała czegoś z mojej strony. Chciała podratować konwersację na każdy możliwy sposób, co jej nie wychodziło. Na wzmiankę o jej matce, na chwilę zmieniłem tok myślenia w kierunku jej życiorysu, jednak nie na długo. W chwili kiedy zapytała o moją osobę, miałem nawet ochotę jej coś o sobie opowiedzieć, stosując sprawdzoną metodę blefu. Po chwili namysłu, uświadomiłem sobie że Anuritti nie musi wszystkiego wiedzieć. Znów nastała parząca uszy cisza. Na ziemi przez ten czas zaczął się kreślić niewyraźny kształt czegoś, co miało przypominać smoka. Nigdy nie widziałem smoków. Nieznana mi była ich rozpiętość skrzydeł, ani budowa ciała. Będąc małym szczeniakiem, w sennych marzeniach śniłem o tym, że kiedyś będzie mi dane latać na smoku, albo że mi samemu wyrosną skrzydła. Bardzo chciałem latać i w pewnym sensie nienawidziłem ojca za to, że on był uskrzydlony a ja ten dar zatraciłem. Nagle lewe ucho wychwyciło jakiś dźwięk. Spojrzałem na samicę, była zajęta wypatrywaniem czegoś w koronach drzew które nie straciły jeszcze swojego przybrania. Odwróciłem się samymi oczyma w stronę dźwięku i w kącie jaskini siedziała mały mysz. Poruszyłem nosem, pokręciłem uszami i mimowolnie podsunąłem tylne łapy do pozycji przygotowawczej. Przesunąłem nieznacznie łapą po ziemi i szybko przeturlałem się na lewy bok p czym przycisnąłem mysz łapą. Nie trzeba było wkładać wiele wysiłku w złapanie tej skromnej zdobyczy, wystarczył spryt. Szybko pochłonąłem swoją ofiarę i powróciłem na miejsce. Anuritti zdawała się niczego nie zauważyć. W końcu wstałem z ziemi i do niej podszedłem. Spokojnie spojrzała na mnie wyczekującym wzrokiem.
-Słucham?
-Las. - kiwnąłem głową w kierunku ściany drzew. - Są jelenie? - nie musiałem wypowiedzi rozwijać, żeby wadera zrozumiała o co mi chodzi. Pokręciła łbem i wskazała przeciwny kierunek.
-Teraz lepsza polana. Chodź. - skręciła i poszła powolnym krokiem, czekając na mnie. To dobrze że nie trzeba jej wsyzstkiego tłumaczyć. Ruszyłem za nią, przypominając sobie teraz o łapie. Pierwszy krok zakończył się małym niepowodzeniem, kości poszkodowanej kończyny zastały się i trzeba było je rozruszać. Wstałem z klęczek i już mocniejszym krokiem poszedłem za przeowdniczką. Z uśmiechem ruszyła dalej, a ja za nią. Znów przemierzaliśmy oblodzone kamienie, tym razem dokładnie wiedziałem na którym kamieniu nie warto stawać opuszków łap. Droga była krótka, był to plus położenia mojego nowego mieszkania. Wkrótce znaleźliśmy się na puszyście śnieżnej polanie. Nie było na niej ani jednego drzewka, tylko duży zbiornik wody na środku a wokół niego niespokojne stadko kopytnych. Uśmiechnąłem się do siebie i przywarłem do ziemi, a potem skradałem się do najbliższej kępki kosodrzewiny. Dałem znak samicy żeby zrobiła to samo, miałem nadzieję że zna się na sygnalizacji do polowań. Nie było z tym najmniejszego problemu. Syknąłem cicho, poruszając znacząco prawe ucho. Samica schowała się obok, za dużym kamieniem.
-Jeleń. Ten bez poroża. - mruknąłem cicho. Kiwnęła bez słowa głową. Staliśmy pod wiatr i stado nie mogło nas wyczuć. W chwili gdy zawiał mocniejszy wiatr, zacząłem powoli podchodzić do jelenia, a samica za mną. Zwierz niczego nie świadomy, rozgrzebywał śnieg w poszukiwaniu kępek trawy. Polanę pokrywał świeży puszek który skutecznie tłumił nasze kroki. Było by wszystko wspaniale, i można by rzec że pogoda była po naszej stronie, kiedy wiatr zmienił niespodziewanie swój kierunek. Zwierzęta jak na komendę oderwały głowy od posiłku i rozglądały się niespokojnie. Zastygłem w bezruchu, ale to nic nie dało. Moje futro zbyt bardzo odznaczało się na tle śnieżnobiałego puchu. Anuritti nie została tak szybko zauważona jak ja, jelenie poderwały się do ucieczki. Warknąłem i wyskoczyłem do przodu. Samica szybko mnie dogoniła. Mogłem sam polować, jednak jej towarzystwo mi nie przeszkadzało i przyjemniej się polowało z kimś.
-Właściwie...- szepnąłem do niej. Jej wzrok skierował się na mnie. - Mam trzy lata, urodziłem się na północy ale długo bytowałem na wschodzie. - przez pysk Anuritti przeleciał uśmiech. Znalazłem sobie idealną porę na opowiastki o moim życiu. - Moją matką była lisica, zdechła zaraz po narodzinach. - wyprężyłem się do skoku, przeleciałem nad kłodą i w powietrzu zrobiłem coś na rodzaj śruby, lądując po dugiej stronie wilczycy. Syknąłem, kiedy ciężar ciała przeszedł na chorą łapę. - Ojciec był wilkiem powietrza, niestety nie odziedziczyłem skrzydeł. Idź na prawo. - pośpiesznie wydałem komendę a potem wraz z samicą byliśmy po bokach naszej ofiary. Śnieg spod kopyt rozszalałego zwierza sypał prosto w twarz, co ograniczało widoczność. Lekko wyskoczyłem i szturchnąłem jelenia w bok. Lekko się zatoczył, a Alfa wskoczyła mu pod nogi i to spowodowało że stracił całkowicie równowagę i runął na ziemię. Chciałem zabić jelenia, ale gdy do niego podszedłem miał już roszarpane gardło.
-Chylę czoła. - mruknąłem do samicy z podziwem. Usiadłem obok i przechyliłem łeb – Czyń honory. - skinąłem głową i uśmiechnąłem się lekko. Anuritti zatopiła kły w mięsie jelenia i po chwili ja również poczułem ciepłą krew na języku.
(Anuritti? Weny brak :I )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz