No jasne, zagrodzić to, ale czum? Wszystko zacznie płonąć, gnić albo nie wiadomo co jeszcze. Chociaż... nie, nie miałam pomysłów w tej kwestii, jak widać Kiyoteru także. No to utknęliśmy w martwym punkcie. Nie wiem czemu ale jakoś nigdy nie miałam łba do pomysłów, cieszę się, że to Kiyoteru został Alfą a nie ja, jestem strasznie bezmyślna i nieodpowiedzialna. Z zaciekawieniem zaczęłam okrążać to drzewo, przypatrując mu się tajemniczo. Co to w ogóle było? To dziwne coś, niszczy drzewa i wytępiło większość wilków z Klanów, zaczyna mnie to denerwować. Zastanowiłam się chwilę, po czym wykreowałam coś w rodzaju niewidzialnej tarczy którą chciałam jakby okryć drzewo. Jednak kiedy znalazła się w odległości dwóch metrów od drzewa, pękła a jej kawałki stały się materialne. Teraz przypominały odłamki szkła, do tego szkła który leciał w moim kierunku. Zdążyłam zrobić unik, jednak kilka odłamków i tak przecięło moją skórę. Rozdrażniona podniosłam się, po czym zbliżyłam się niebezpiecznie blisko do drzewa.
-Odejdź od tego - Kiyoteru upomniał mnie surowym głosem
-Wywalę to razem z korzeniami - warknęłam
Przywołując wiatr który odgarniał moje włosy na wszystkie strony, spróbowałam wyrwać drzewo, jednak było niesamowicie uparte. Wręcz ryknęłam, tak byłam zdenerwowana. Miałam już wszystkiego dosyć tego, że wszyscy wokół mnie umierają oraz tego, że ja sama mogę zaraz zginąć. Może było to poniekąd samolubne, ale taka była prawda, nie zamierzałam umierać. Po chwili jednak poddałam się, nie dało się tego wyrwać. Ostatecznie postawiliśmy w pobliżu kilka prowizorycznych tabliczek i w ciszy ruszyliśmy dalej.
-To wszystko jest nienormalne - westchnęłam
-No trochę...
-Nie wiem jak Ty, Panie Alfo ale ja idę zobaczyć czy Świątynie jakoś przetrwały - uśmiechnęłam się delikatnie - idziesz ze mną?
(Kiyoteru?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz