środa, 19 listopada 2014

Od Navilatmisy do Valerii

Kroczyłam przez ośnieżoną dolinę. Trwała rhîw.Zima Kolejny dzień spędzony na długiej wędrówce. Cieszyłam się pięknem natury. I spokojem. Tęskniłam natomiast do garaf. Do wilków. Powoli zapadał zmrok. Rozglądnęłam się. Nieopodal był mały, górzysty lasek. Dobre miejsce na obóz. Szybko zebrałam trochę jagód z krzaka.
-Naur!- krzyknęłam
Kupka gałęzi zapłonęła. Przyjrzałam się ogniowi. Nie zgaśnie do rana. Odmówiłam wszystkie modlitwy i ułożyłam się wśród loss (śniegu). Zasnęłam...
Nad ranem poczułam czyjąś obecność. Przebudziłam się. Zobaczyłam dziwną wilczycę.
- Co rob...
- lhûg. Cicho.- przerwałam jej. W pobliżu był smok. Skłonna byłabym stwierdzić, że jest ich więcej. I jak zwykle się nie myliłam. Grupka smoków. Moja towarzyszka słyszała tylko ryki. Ale ja rozumiałam każde słowo. Smoki rozmawiały o nas. Co z nami zrobią. Zanim coś pomyślałam, uderzyły. Zrobiłam zwinny unik, złapałam waderę i zaczęłam biec. Po chwili zauważyłam, że jestem w ślepym zaułku.
- Naur an edraith ammen! Naur dan i ngaurhoth! - krzyknęłam
W huku i trzasku najbliższe drzewo stanęło w płomieniach. Smoki przeraziły się i uciekły. Ogień zgasł. Wadera podeszła do mnie...
<Valeria?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz