Byłam skrępowana tą sytuacją. W głębi duszy sama się z tego śmiałam ale nie chciałam tego okazywać więc z tłumiłam radość. Wyszliśmy na wysokie wzgórze z kont można było oglądać cały klan
- Pięknie tu co nie ? zapytałam. Acor nie odpowiedział był pogrążony w marzeniach. Wiatr targał jego pięknom sierść. Zachodzące słońce przygrzewało mu twarz. Było tak romantycznie że gdyby nie wycie skoczyła bym na niego. Jednak porzuciłam tę myśl. On zawsze uśmiechnięty miałby pokochać taką ponurą waderę jak ja. W sumie ja też lubiłam się śmiać i najchętniej wskoczyła bym teraz do wody aby się orzeźwić.Lubiłam się bawić i wspinać po drzewach ale ze względu na ojca nie mogłam.
- Dochodzi wieczór, idziemy do jaskiń- zaproponował Acor.
- A no tak zapomniałem,przez cały dzień chodziłem z tobą i zapomniałem że muszę sobie zająć jaskinie- uśmiechnięta dotąd twarz posmutniała.
- Spoko pokarzę ci wolne jaskinie- odpowiedziałam radośnie. Przy okazji pomogę mu się urządzić. Zaprowadziłam go do wolnej jaskini. Przy okazji była najbliżej mojej.
- Ta może być ?
Acor ?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz