Poszłam obok niego.
- Ja też jestem sobą - odparłam.
- Właśnie dlatego możesz mnie uznać za jakąś wariatkę, wadere psychiczną czy coś takiego - odparłam z lekkim smutkiem.
- I się nie zmienie - odparłam trochę oschle.
Lubiłam siebie. Mimo że według wszystkich byłam nienormalna, mi to nie przeszkadzało.
- I nie musze cię znać nawet w połowie, by powiedzieć że jesteś zajebisty - popatrzyłam na basiora podnosząc lekko kąciki ust.
Nie wiedziałam co on o mnie myśli.
Ja go mimo wszystko lubiłam. Od wielu lekarzy słyszałam że mam także coś podobnego do raka.
Ale na razie nic nie wiadomo.
Mam 80 % że dożyje starości i 20 % że moje życie skończy się za rok lub dwa.
Twilight?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz