piątek, 14 listopada 2014

od Alcirii do An

(…)
-Więc próbujesz mi wmówić że to są „Twoje” tereny? - prychnąłem, odwracając z pogardą głowę od waderki.
-Tak, więc albo je łaskawie opuscisz, albo zdecydujesz się na dołączenia. To jak? - mruknęła, przestępując na jedną łapę. Spojrzałem niepewnym wzrokiem w jej stronę. Miała białe futro, oraz kremową grzywę. Nos i początek pyska zdobił się na czarno, tak jak wąskie paski na łapach. Była ciekawego umaszczenia, jednak to nie wprowadzało żadnych zmian odnośnie moje postępowania wobec niej. Równie dobrze mógłbym po prostu ją zabić, ale zważywszy na moje okoliczności – byłem postawiony wprost przed ogromnym dryblasem o tępym wyrazie wzroku. Był jednak silny, co mogło być problematyczne z powiązaniem z skręconą łapą. Oczywiście, nie dawałem po sobie tego poznać, twardo stąpając po ośnieżonej ziemi, żeby dryblas nie myślał sobie o czymś, o czym nie powinien.
-Obie opcje wyjdą ci na dobre. - mrugnęła porozumiewawczo do mnie waderka, uchodząca za Alfę tego miejsca. Po raz kolejny prychnąłem, przewracając oczyma.
-Założmy, że się zgodzę. - wilczyca wyprostowała się dumnie, dopięwszy swego.
-Znakomicie. Więc za mną! - zawołała ochoczo i odwróciła się na pięcie w przeciwnym kierunku do którego była obrócona. Potęzny basior nadal patrzył na mnie spode łba i kwinął wrogo łbem w stronę oddalającej się samicy. Nadal uparcie stałem, wyrażajac swój upór, ale kiedy ten do mnie podszedł, postanowiłem dla bezpieczeństwa iść naprzód. W drodzę ku mi nieznanemu, waderka o nadal zatajonym imieniu opowiadała z ożywieniem, pokazując różne do rzeczy o tym, jak mają tu wspaniale i jak się tutaj żyję. Wspominała coś o dawnych latach, jakiejś katastrofie, ale ja byłem pochłonięty własnymi myślami. Cały czas umysł mącił mi ojciec, już od ponad półtorej roku nie mogę wyrzucić go z pamięci. Ciągle jego wyraz pyska wyrażajacy głębokie zażenowanie nawiedzał mnie w każdym momencie życia i niszczył każdą chwilę „szczęścia” jeżeli taka się w ogóle pojawiała. Pochłonięty własnymi myślami, nawet nie zauważyłem kiedy wątła samiczka się zatrzymała a ja na nią niezdarnie wpadłem. Przy tej czynności dryblas podskoczył do mnie jak poparzony i natychmiast zasłonił swoim ogromnym ciałem „Alfę”, czy jakkolwiek się ona nazwała. Twardo stanąłem na ziemi, wbijając wzrok w jego pulsującą masę mięśniową która wprawiała mnie w obrzydzenie. Wilk zmarszczył czoło, podszedł z lekka do tej paniusi i o czymś z nią pomówił i odszedł ociężałym krokiem, ledwo poruszając się na króciutkich łapkach. Zastanawiało mnie, czy dogonił by chociaż starą, kulawą sarnę. Potrząsnąłem z lekka głową i spojrzałem na samicę, która wbiła we mnie swój oliwkowy wzrok [swoją drogą, ładne miała oczy] Przecięłem powietrze uszami, wyrażajac zaniepokojenie.
-Jak się nazywasz? - zapytała przymilnym głosem nadal wpatrujac się we mnie jak sokół w mysz.
-Sasha. - odparłem bez zastanowienia, wzruszajac ramionami. Nie musi wiedzieć.
-Ja Anuritti. - odparła.
-Nie pytałem... - na tym nasza krótka wymiana zdań się zakończyła. Trwaliśmy w niezręcznej ciszy, ja wodząc wzrokiem po okolicy, a ona wpatrując się w ziemię.
-Może...- błyskawicznie postawiła uszy i podniosła głowę. - Może pokażesz mi jaskinie, czy coś? - Anuritti jakby się uśmiechnęła i bez słowa skręciła w lewo, a ja jak jakiś jej pupilek, z zwieszoną głową za nią. Droga do jaskiń minęła w ciszy, byłem skupiony na mijaniu i przeskakiwaniu przeszkód, co sprawiało ból w mojej lewej łapie. Lekki śnieg jednak częściowo łagodził ból, a krew już przestała lecieć. Tylko martwiło mnie to, że nad kostką zrobiło się duże zaczerwienienie, które nieprzyjemnie swędziało. W pewnym momencie, kiedy pokonywaliśmy oblodzone kamienie, źle postawiłem poduszki łap, a ta słabsza, lewa boleśnie się wykręciła. Jakoś tego nie poczułem, może przez zimno. Wkrótce dotarliśmy do zacienionego miejsca, otoczonego zakolem z drzew. Na dużym głazie pośrodku malutkiej polanki siedziała wiewiórka skubiąc orzecha, obok była duża, zamarznięta już kałuża. A dalej, pod kopułą bluszczu znajdowała się mała jaskinia, która w zupełności mi wystarczy. Weszłem do niej, oglądając bacznie każdy zakamarek.
-Sasha. - mruknęła waderka. Nie zareagowałem, nieprzyzwyczajony do nowego imienia. - Sasha. - powtórzyła już bardziej ostro.
-Hmm? - wstałem z ziemi i spojrzałem na nią. Widok ten wprawił mnie w lekkie osłupienie, bo za Alfą stał ten dryblas który na początku chciał mnie „rozkwaszyć na kwaśne jabłko” jak się wyraził. Znów patrzył na mnie wrogim spojrzeniem, wyrażającym chęć rozszarpania mnie na kawałki.
-Musisz sobie wybrać stanowisko. Jakie ci pasuje? - przysiadła na ziemi i przekręciła łebek.
-Morderca. - odparłem znowu wzruszając ramionami, zupełnie nie przemyślając decyzji. Nagle oprzytomniałem i chciałem cofnąć swój wybór. - Yh, to znaczy...
-Moim zdaniem – do rozmowy wtrącił się mięśniak zadziwiająco cichym głosem. - Nasz nowy znajomy nadawał by się na Wojownika.
-Może być. - zobojętniałem i czekałem na werdykt Anuritti.
-Nie. - zaprzeczyła kręcąc zdecydowanie łbem. - Jest dobry na szpiega. W trakcie spaceru tutaj, ledwo słyszałam jego kroki. To jest dla niego.
-Też może być. - ziewnąłem i rozjerzałem się ponownie po wnętrzu jaskini.
-Hierarchia, wiadoma. Zwy-
-Omega. - przerwałem jej gwałtownie. Mimiką pyska wyraziła zdziwienie, a dryblas miał z teog ogromną radochę.
-Ale...
-Omega. - postanowiłem uparcie broniac swojej decyzji.
-Sasha, na pewno? - niespokojnie poruszyła uszami.
-Alfo, wybacz. Niech Rudy sam zdecyduje o jego losach. - zacisnąłem zęby i naprężyłem lekko mięśnie.
-A więc postanowione. - westchnęła bezradnie wadera. - Możesz odejść. - mięśniak kiwnął łbem i odszedł. Zostałem sam z waderą. Znowu cisza. Widocznie jakby na coś czekała. Usiadła i rozglądała się niewinnie po okolicy, ja się położyłem i na skalistej ziemi wydłubywałem jakieś wzory pazurem.
-Co tam? - zagadnąłem nie przerwyajac swojej pracy.
-Co proszę? - pochyliła się lekko Anuritti, marszcząc brwi.
-Pytam, co u ciebie.
(Anuritti?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz