Jej zachowanie powoli zaczynało mnie bardzo, ale to bardzo denerwować. Ja w jej wieku też nie miałem matki a nie wydziwiałem tak, zrozum tu dzisiejsze szczeniaki, kupa śmiechu. Westchnąłem po czym jakimś korzeniem wypchnąłem ją na zewnątrz. Spojrzała na mnie załzawionymi oczkami, przepełnionymi smutkiem. Westchnąłem po czym otarłem jej łezki i posadziłem ją na plecach.
-Skoro tęsknisz za mamą, to kochaj swojego tatę za dwojga. Pewnie się o Ciebie martwi, wracajmy już.
Tym razem Livrey już nie pyskowała, tylko siedział cicho. No proszę, jaka szczwana istotka. Uśmiechnąłem się prawie niezauważalnie pod nosem, po czym idąc powoli tak, żeby waderka nie spadła przedzierałem się przez zarośla. Że też zachciało mi się iść na te durne skróty...
-Lubisz śnieg? - zapytałem
-Nie wiem - powiedziała po chwili zastanowienia
-To niebawem już się dowiesz, możliwe że dzisiaj rano go już troszkę będzie.
Mała znowu nie odpowiedziała, ta nagła zmiana w jej nastroju była niepokojąca. Postanowiłem dać jej spokój i przez resztę drogi nie odzywałem się do niej ani razu. Kiedy wreszcie dotarliśmy do jej jaskini, posadziłem ją na ziemi i przekrzywiłem łeb.
-Nie idziesz? Jest parę metrów przed Tobą, o widzisz?
-Dziękuję - powiedziała cichutko
-Ale nie ma za co - zaśmiałem się cicho - to w pewnym stopniu mój obowiązek
Livrey przytaknęła po czym ruszyła w stronę swojej jaskini. Poczekałem aż w niej zniknie, po czym ruszyłem przed siebie z powrotem mając przygnębiony wyraz twarzy.
(Livrey?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz