Moje skrzydło na szczęście się już wyleczyło. Postanowiłam się zdrzemnac w swojej chłodnej jaskini w końcu na zewnątrz było 45℃. Dość szybko zamknęłam, sniła mi się jakaś świątynia otoczona wodą i niebieski smok oraz wodne postacie, słyszałam głos karzacy mi tam iść. Gdy tylko wstałam poszłam się dowiedzieć gdzie mogę znaleść owe miejsce. Gdy dowiedziałam się gdzie jest podebne miejsce od razu ruszyłam w tamtym kierunku. Gdy dotarłam na miejsce było już ciemno słyszałam piękny spiew. Nagle robłysły trzy złote światełka, które pokazywały mi drogę. Ruszyłam za nimi w pewnym momencie znalazły się pod wodą, zanurkowałam za nimi pod wodą było słychać jagby dźwięk dzwonków. Po paru minutach spędzonych pod wodą wyszłam na brzek rozejrzałam się do okoła.
-Jaskinia?
Usłyszałam głośne chrapanie poszłam w jego stronę i ujrzałam smoka mniej więcej wyglądał tak:
Smoczysko otworzyło oczy i od razu mnie zaówarzył, cofnełam się do tyłu dwa kroki. Smok się podniusł, był ogromny a nawet nie stał na prostych łapach.
-Co tu robisz?
-E...em....
Nie chciało nic mi przejść przez gardło.
-Wysłowisz się?!
-Przyprowadził mnie śpiew i trzy światełka.
-Hm...
Smok podejrzanie na mnie spojrzał po czym podszedł do mnie i pyskiem przygniutł mnie do ściany. Skrzydła mi się wyprostowały a przodnie łapy miała na górnej części jego pyska. Smok spojrzał mi w oczy, w jego oczach był dziwny błysk jak i ból, po chwili zobaczyłam niewielki skrawek jego wspomnień. Po chwili smok mnie puścił, wyladowałam na ziemi.
-Nie kłamiesz.
Spojrzałam na niego.
-Zostałaś zaproszona... Idź ta droga a dojdziesz do celu.
Powiedział po czym zasną, a ja ruszyłam dana drogą. Po chwili wyszłam przejściem w jednym z korytarzy do świątyni Water, świątynia wyglądała przepięknie. Podziwiając malowidła na ścianach nie zaówarzyłam kiedy podszedł do mnie ktoś.
(Caleb?)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ~Klan Ognia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ~Klan Ognia. Pokaż wszystkie posty
środa, 13 lipca 2016
niedziela, 26 czerwca 2016
Od Noxa do Rose
Jestem tu nowy, nikt mnie nie zna. Mogę zacząć wszystko od początku. Mogę być kim chcę... Nikt nie musi przecież wiedzieć o mojej przeszłości. Coś mi się zdaje, że wilki stąd nie chciałyby się zadawać z wilkiem stworzonym przez ludzi. Wystarczy, że widzą jak wyglądam... Staram się unikać miejsc, gdzie mogą być wilki, chociaż chciałbym z kimś porozmawiać... Tak dawno tego nie robiłem. Ale przecież kto by chciał rozmawiać z czymś, co wygląda jak ja?
Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, więc przyspieszyłem kroku. Idę w stronę wąwozu. Podobno codziennie wieczorem przebiegają tamtędy sarny i jelenie. Dużo sarn i jeleni. W laboratorium nie było takich rzeczy. Nie było tam nawet lasu... ale za to miałem tam moją jedyną przyjaciółkę. Spędzałem z Lailen cały mój czas... a później nas rozdzielili. Ciekawe co u niej? Fajnie, jakby ona też była wilkiem ognia i dołączyłaby do klanu, w którym jestem. Pomarzyć zawsze można.
Usiadłem nad brzegiem wąwozu, chwilę później moim oczom ukazały się tysiące pędzących zwierząt. Niesamowity widok. Będę musiał kiedyś z nimi pobiec, przecież jedną z moich mocy jest szybkość większa niż u innych wilków. Dzięki niej jeszcze żyję. Dzięki niej uciekłem z wojska po kilku dniach od przyjazdu do tego miejsca...
Kiedy świat zaczęły pokrywać cienie, które za dnia chowały się ze strachu przed słońcem chciałem już wrócić do Sythe. Nie chciało mi się spać, ale co innego mógłbym zrobić? Odwróciłem się powoli i już miałem wracać, kiedy zobaczyłem żółto-czarną waderę z mojego klanu. Siedziała przy kanionie i chyba o czymś myślała. Widziałem ją już dzisiaj parę razy. Wadera chyba zauważyła, że się jej przyglądam, bo z ciekawością na mnie spojrzała.
- Nie chciałem ci przeszkadzać – wyjąkałem bo nic lepszego nie mogłem wymyślić. - Już i tak miałem wracać...
- Nie przeszkadzasz – powiedziała śmiało wadera. - Jesteś nowy? Nie widziałam cię wcześniej.
- Tak – odparłem. - Tak w ogóle mów mi Nox.
- Jestem Rose – uśmiechnęła się wadera.
- Ładne imię – uśmiechnąłem się nieświadomy tego, co mówię.
- Dzięki.
Nie wiem czemu, ale wydawało mi się przez chwilę, że mógłbym jej zaufać. Przecież chciałem mieć jakiegoś przyjaciela, a Rose była pierwszym wilkiem, z którym rozmawiałem tak zupełnie normalnie od bardzo długiego czasu. Ale coś mnie blokowało, myśl, że jednak jej przeszkadzam, że jestem tu zbędny. Powinienem był trzymać język za zębami i się nie odzywać. Nie patrzeć.
„Nie powinno cię tu być” - powiedział głos w mojej głowie.
- Długo jesteś w Klanie Ognia? - wypaliłem.
<Sory, że takie beznadziejne opowiadanie, dopiero zaczynam pisać>
Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, więc przyspieszyłem kroku. Idę w stronę wąwozu. Podobno codziennie wieczorem przebiegają tamtędy sarny i jelenie. Dużo sarn i jeleni. W laboratorium nie było takich rzeczy. Nie było tam nawet lasu... ale za to miałem tam moją jedyną przyjaciółkę. Spędzałem z Lailen cały mój czas... a później nas rozdzielili. Ciekawe co u niej? Fajnie, jakby ona też była wilkiem ognia i dołączyłaby do klanu, w którym jestem. Pomarzyć zawsze można.
Usiadłem nad brzegiem wąwozu, chwilę później moim oczom ukazały się tysiące pędzących zwierząt. Niesamowity widok. Będę musiał kiedyś z nimi pobiec, przecież jedną z moich mocy jest szybkość większa niż u innych wilków. Dzięki niej jeszcze żyję. Dzięki niej uciekłem z wojska po kilku dniach od przyjazdu do tego miejsca...
Kiedy świat zaczęły pokrywać cienie, które za dnia chowały się ze strachu przed słońcem chciałem już wrócić do Sythe. Nie chciało mi się spać, ale co innego mógłbym zrobić? Odwróciłem się powoli i już miałem wracać, kiedy zobaczyłem żółto-czarną waderę z mojego klanu. Siedziała przy kanionie i chyba o czymś myślała. Widziałem ją już dzisiaj parę razy. Wadera chyba zauważyła, że się jej przyglądam, bo z ciekawością na mnie spojrzała.
- Nie chciałem ci przeszkadzać – wyjąkałem bo nic lepszego nie mogłem wymyślić. - Już i tak miałem wracać...
- Nie przeszkadzasz – powiedziała śmiało wadera. - Jesteś nowy? Nie widziałam cię wcześniej.
- Tak – odparłem. - Tak w ogóle mów mi Nox.
- Jestem Rose – uśmiechnęła się wadera.
- Ładne imię – uśmiechnąłem się nieświadomy tego, co mówię.
- Dzięki.
Nie wiem czemu, ale wydawało mi się przez chwilę, że mógłbym jej zaufać. Przecież chciałem mieć jakiegoś przyjaciela, a Rose była pierwszym wilkiem, z którym rozmawiałem tak zupełnie normalnie od bardzo długiego czasu. Ale coś mnie blokowało, myśl, że jednak jej przeszkadzam, że jestem tu zbędny. Powinienem był trzymać język za zębami i się nie odzywać. Nie patrzeć.
„Nie powinno cię tu być” - powiedział głos w mojej głowie.
- Długo jesteś w Klanie Ognia? - wypaliłem.
<Sory, że takie beznadziejne opowiadanie, dopiero zaczynam pisać>
sobota, 25 czerwca 2016
Od Kitsune do Rux
Drakoness zabrał mnie do medyka , który mnie opatrzył. Podczas gdy Miri zajmowała ,to odpowiedziałam wszystko alfie. Gdy skończyłam Drakoness wyszedł i gdzieś poleciał.
-Kitsune...
Spojrzałam na wadare.
- Nie będziesz mogła latać przez dwa tygodnie.
-No dobrze.
Wszszlam stamtąd i poszłam na tenczowe jezioro polorzylam się na trawie i wpatrwalam się w piękną wodę.
**
Obudziłam się,nawet niewiem kiedy zamknęłam. Podniosłam się z ziemi po czym ruszyłam przed siebie, w oddali widziałam sylwetki trzech wilków, ale byłam zbyt zmęczona by do nich pujsc. Położyłam się na polanie i zssnełam. Obudziłam się następnego dnia. Promienie słońca delikatnie gladzily mój pyszczek. Poszłam do lasu, złapałam jakiegoś zająca i wzięłam się za jedzenie gdy stąd ni zowąd wyskoczyła złota wadara i przygwozdziła mnie do podłoża. Po zapachu poznałam ze jest ognistą, dziewczyna warczała na mnie.
-Coś ty za jedną!?
-spokojnie, przecież jesteśmy z tej samej watahy, prawda?
Dziewczyna przyjrzala mi się, po czym zeszła ze mnie.
-Przepraszam, jestem Lux.
-Kitsun.
Dziewczyna przygladała się moim rana.
-Co ci się stało?
-Eee..No... Wdałam się w bójke z silniejszym i spadłam z klifu.
Powiedziałam zaklopotana.
-Rozumie.
Odparła wadara. Zaczęliśmy tak iść przed siebie bez żadnego celu. W pewnym momencie pod łapami zaczesla się ziemia i się otworzyłam tuż podnami, wpadliśmy do środka. Gdy się ocknełam lerzelismy w jakimś tunelu, a diura do której wpadliśmy znikła. Obudziłam Rux i zaczęliśmy szukać wyjścia.
(Przepraszam za błędy i w ogóle ale pisze lewą rękę bo prawa nam niesprawna)
-Kitsune...
Spojrzałam na wadare.
- Nie będziesz mogła latać przez dwa tygodnie.
-No dobrze.
Wszszlam stamtąd i poszłam na tenczowe jezioro polorzylam się na trawie i wpatrwalam się w piękną wodę.
**
Obudziłam się,nawet niewiem kiedy zamknęłam. Podniosłam się z ziemi po czym ruszyłam przed siebie, w oddali widziałam sylwetki trzech wilków, ale byłam zbyt zmęczona by do nich pujsc. Położyłam się na polanie i zssnełam. Obudziłam się następnego dnia. Promienie słońca delikatnie gladzily mój pyszczek. Poszłam do lasu, złapałam jakiegoś zająca i wzięłam się za jedzenie gdy stąd ni zowąd wyskoczyła złota wadara i przygwozdziła mnie do podłoża. Po zapachu poznałam ze jest ognistą, dziewczyna warczała na mnie.
-Coś ty za jedną!?
-spokojnie, przecież jesteśmy z tej samej watahy, prawda?
Dziewczyna przyjrzala mi się, po czym zeszła ze mnie.
-Przepraszam, jestem Lux.
-Kitsun.
Dziewczyna przygladała się moim rana.
-Co ci się stało?
-Eee..No... Wdałam się w bójke z silniejszym i spadłam z klifu.
Powiedziałam zaklopotana.
-Rozumie.
Odparła wadara. Zaczęliśmy tak iść przed siebie bez żadnego celu. W pewnym momencie pod łapami zaczesla się ziemia i się otworzyłam tuż podnami, wpadliśmy do środka. Gdy się ocknełam lerzelismy w jakimś tunelu, a diura do której wpadliśmy znikła. Obudziłam Rux i zaczęliśmy szukać wyjścia.
(Przepraszam za błędy i w ogóle ale pisze lewą rękę bo prawa nam niesprawna)
piątek, 24 czerwca 2016
Od Artiego cd. Trish
- Artie mam pytanie… Jakim cudem nic ci się nie stało, gdy na ciebie wpadłam? Przecież każdy wilk, którego dotknę ma później bardzo mocne oparzenia, a ty nic... – zapytała nagle wadera, przerywając swoje barwne opisy szczenięcych lat. Były naprawdę ciekawe, więc byłem zawiedziony kiedy przestała o nich opowiadać. Pytanie nieco mnie zdziwiło, ale nie na tyle, abym nie znał na nie odpowiedzi.
- Czary! – powiedziałem, po czym spojrzałem w gwiazdy – Bo widzisz, jestem takim ‘medżik’ wilkiem, który wywołuje uśmiech u wielu wader poprawiając im tym samym humor oraz stosunek do siebie.
Spojrzałem kątem oka na waderę, która teraz się serdecznie zaśmiała na te słowa, a ja zagadkowo na nią patrzyłem, lekko podnosząc kąciki ust.
- No dobrze, a tak na serio? – powiedziała, gdy się opanowała, nadal z wielkim uśmiechem malującym się na jej pysku. Tym razem to ona spojrzała na mnie z ciekawością, czekając na odpowiedź. Westchnąłem i wzruszyłem ramionami.
- Nie wiem. Być może jest to spowodowane tym, że jako ognisty nie odczuwam oparzeń. Moje moce są powiązane z żywiołem ognia. Nie jest to zależne ode mnie – powiedziałem do wadery, tym razem bardzo poważnie. Rozmowa zaczynała się bardzo miło, dlatego przyjemnie się rozmawiało z nową towarzyszką, która była w stosunku do mnie w porządku. Nieczęsto zdarzają się takie duszyczki.
- Naprawdę? Ja również mam żywioł ognia – powiedziała zdziwiona – Dlatego między innymi wszystkich parzę…
- Nie chciałabyś dołączyć do watahy? – zapytałem od razu, praktycznie nie patrząc na słowa. Dopiero po tym zorientowałem się, co przed chwilą powiedziałem. Uważnie spojrzałem na Trish.
(Trish? Krótkie, ale zbieram wenę 8) )
- Czary! – powiedziałem, po czym spojrzałem w gwiazdy – Bo widzisz, jestem takim ‘medżik’ wilkiem, który wywołuje uśmiech u wielu wader poprawiając im tym samym humor oraz stosunek do siebie.
Spojrzałem kątem oka na waderę, która teraz się serdecznie zaśmiała na te słowa, a ja zagadkowo na nią patrzyłem, lekko podnosząc kąciki ust.
- No dobrze, a tak na serio? – powiedziała, gdy się opanowała, nadal z wielkim uśmiechem malującym się na jej pysku. Tym razem to ona spojrzała na mnie z ciekawością, czekając na odpowiedź. Westchnąłem i wzruszyłem ramionami.
- Nie wiem. Być może jest to spowodowane tym, że jako ognisty nie odczuwam oparzeń. Moje moce są powiązane z żywiołem ognia. Nie jest to zależne ode mnie – powiedziałem do wadery, tym razem bardzo poważnie. Rozmowa zaczynała się bardzo miło, dlatego przyjemnie się rozmawiało z nową towarzyszką, która była w stosunku do mnie w porządku. Nieczęsto zdarzają się takie duszyczki.
- Naprawdę? Ja również mam żywioł ognia – powiedziała zdziwiona – Dlatego między innymi wszystkich parzę…
- Nie chciałabyś dołączyć do watahy? – zapytałem od razu, praktycznie nie patrząc na słowa. Dopiero po tym zorientowałem się, co przed chwilą powiedziałem. Uważnie spojrzałem na Trish.
(Trish? Krótkie, ale zbieram wenę 8) )
wtorek, 14 czerwca 2016
Od Victorii c.d Sombre do Elayne
Moim skromnym zdaniem, ten basior za dużo sobie pozwalał. Rozumiem wysoką rangę i szacunek, lecz nie chciałam pozwolić by moje starania nad upolowaniem zwierzyny poszły na marne. Poza tym, że moje skrzydło było unieruchomione, mogłam pozwolić sobie tylko na bieg pieszy.
Już od samego początku starałam się wykazać w mym klanie. Udało mi się pomóc niejakiej Lorraine, która goniąc za zającem, potknęła się o wystającą gałąź i upadła, powodując zwichnięcie łapy. Mała ilość maści z korzenia Mandragory i magia ognia wystarczyła, by mogła całkowicie się wyleczyć. Usłyszałam tylko ,, Dzięki. " od wadery, po czym wybiegła w pośpiechu z mojej ,, kliniki ". Tylko tyle? Rozumiem, że to w końcu nic wielkiego, ale gdyby nie moja osoba ta wilczyca mogłaby cierpieć o wiele gorzej! Pomyślałam. że to może wina mojego braku kondycji w polowaniu i spędzaniu czasu w towarzystwie jest tego powodem, więc postanowiłam podjąć się zadania, i wyruszyłam na łowy o świcie.
~
-Ta zwierzyna należy do mnie! -krzyknęłam, próbując dogonić basiora, lecz nic to nie dało. Był o wiele dalej ode mnie, a widząc plamy krwi na ziemi należące do jelenia, stwierdziłam, że zapewne niedługo przestanie biec. Ten ciągły bieg strasznie mnie zmęczył. Zaczęłam ciężko dyszeć, lecz nie poddawałam się i ciągle biegłam. Nagle poczułam ból łap, i zanim się zorientowałam, leżałam już na ziemi.
~
- Hej! Nic Ci nie jest?? Obudź się!
- C.. co .. - stała nade mną wadera. Nigdy jej nie widziałam, i nie wydawało mi się, by była z mojego klanu.
- Dobrze się czujesz? Wyglądasz jakbyś miała zaraz zwymiotować - powiedziała, i nagle za moimi plecami urosły pręty roślin, które uniosły mnie w górę.
-Auu... źle to wygląda -powiedział nieznany basior, który nagle pojawił się obok wadery.
- Hej ! Jak masz na imię? Ile widzisz łap ?? - powiedziała, wymachując mi łapą przed oczami.
- Eee... jedną .. -powiedziałam półprzytomna, i usiadłam na ziemi.
Elayne?
Już od samego początku starałam się wykazać w mym klanie. Udało mi się pomóc niejakiej Lorraine, która goniąc za zającem, potknęła się o wystającą gałąź i upadła, powodując zwichnięcie łapy. Mała ilość maści z korzenia Mandragory i magia ognia wystarczyła, by mogła całkowicie się wyleczyć. Usłyszałam tylko ,, Dzięki. " od wadery, po czym wybiegła w pośpiechu z mojej ,, kliniki ". Tylko tyle? Rozumiem, że to w końcu nic wielkiego, ale gdyby nie moja osoba ta wilczyca mogłaby cierpieć o wiele gorzej! Pomyślałam. że to może wina mojego braku kondycji w polowaniu i spędzaniu czasu w towarzystwie jest tego powodem, więc postanowiłam podjąć się zadania, i wyruszyłam na łowy o świcie.
~
-Ta zwierzyna należy do mnie! -krzyknęłam, próbując dogonić basiora, lecz nic to nie dało. Był o wiele dalej ode mnie, a widząc plamy krwi na ziemi należące do jelenia, stwierdziłam, że zapewne niedługo przestanie biec. Ten ciągły bieg strasznie mnie zmęczył. Zaczęłam ciężko dyszeć, lecz nie poddawałam się i ciągle biegłam. Nagle poczułam ból łap, i zanim się zorientowałam, leżałam już na ziemi.
~
- Hej! Nic Ci nie jest?? Obudź się!
- C.. co .. - stała nade mną wadera. Nigdy jej nie widziałam, i nie wydawało mi się, by była z mojego klanu.
- Dobrze się czujesz? Wyglądasz jakbyś miała zaraz zwymiotować - powiedziała, i nagle za moimi plecami urosły pręty roślin, które uniosły mnie w górę.
-Auu... źle to wygląda -powiedział nieznany basior, który nagle pojawił się obok wadery.
- Hej ! Jak masz na imię? Ile widzisz łap ?? - powiedziała, wymachując mi łapą przed oczami.
- Eee... jedną .. -powiedziałam półprzytomna, i usiadłam na ziemi.
Elayne?
niedziela, 12 czerwca 2016
Od Trish cd. Artie
Artie był bardzo miły. Szkoda, że nie mogę mu się dokładniej przyjrzeć. Nie chcę używać mojej mocy teraz. Dlaczego tak trudno mi ją opanować? Odważyłam się mu przyjrzeć dokładniej. Tylko chwilę patrzyłam mu prosto w oczy, ale zaraz spuściłam wzrok.
- Też ze wschodu- po raz pierwszy od dawna uśmiechnęłam się do kogoś.- Jednak mam nadzieję, że nie spotkałeś miejsca, gdzie się urodziłam... Przynajmniej nie wtedy, gdy to się stało... Mieliśmy wspaniałe tereny. Łąki, na których było niezliczenie wiele różnorodnych kwiatów. Wysokie góry, na które prawie każdy bał się wejść- tu cicho się zaśmiałam. Wspomnienia tych pięknych miejsc wywoływały u mnie uśmiech.- Każdy oprócz mnie. Nie raz specjalnie tam wchodziłam jako szczeniak, żeby ktoś dał mi spokój. Zatrzymywałam się wtedy u wielu wspaniałych źródeł. Mieliśmy dostęp do ogromnego morza, gdzie z przyjaciółkami zbierałam bursztyny i wodorosty dla szamanki. Przez nasze tereny przepływały dwie rzeki. Uwielbiałam tam chodzić i skakać po kamieniach. Nasze jaskinie były ogromne. Moja wataha uwielbiała je stroić na najróżniejsze sposoby. Najczęściej powiązane z żywiołami. No i oczywiście trzy lasy. To od jednego z nich wszystko się zaczęło...- ściszałam z każdym słowem głos.
Artie był wyraźnie ciekawy. Jednak ja nie wiedziałam, czy chcę o tym opowiadać. Wszystkie wydarzenia przeleciały mi przed oczami. Spojrzałam basiorowi prosto w oczy. Nie czytam w myślach ani nic? Chyba po raz pierwszy. Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało.
- Artie mam pytanie...- spojrzał na mnie pytająco, więc kontynuowałam.- jakim cudem nic ci się nie stało, gdy na ciebie wpadłam? Przecież każdy wilk, którego dotknę ma później bardzo mocne oparzenia, a ty nic...
(Artie?)
- Też ze wschodu- po raz pierwszy od dawna uśmiechnęłam się do kogoś.- Jednak mam nadzieję, że nie spotkałeś miejsca, gdzie się urodziłam... Przynajmniej nie wtedy, gdy to się stało... Mieliśmy wspaniałe tereny. Łąki, na których było niezliczenie wiele różnorodnych kwiatów. Wysokie góry, na które prawie każdy bał się wejść- tu cicho się zaśmiałam. Wspomnienia tych pięknych miejsc wywoływały u mnie uśmiech.- Każdy oprócz mnie. Nie raz specjalnie tam wchodziłam jako szczeniak, żeby ktoś dał mi spokój. Zatrzymywałam się wtedy u wielu wspaniałych źródeł. Mieliśmy dostęp do ogromnego morza, gdzie z przyjaciółkami zbierałam bursztyny i wodorosty dla szamanki. Przez nasze tereny przepływały dwie rzeki. Uwielbiałam tam chodzić i skakać po kamieniach. Nasze jaskinie były ogromne. Moja wataha uwielbiała je stroić na najróżniejsze sposoby. Najczęściej powiązane z żywiołami. No i oczywiście trzy lasy. To od jednego z nich wszystko się zaczęło...- ściszałam z każdym słowem głos.
Artie był wyraźnie ciekawy. Jednak ja nie wiedziałam, czy chcę o tym opowiadać. Wszystkie wydarzenia przeleciały mi przed oczami. Spojrzałam basiorowi prosto w oczy. Nie czytam w myślach ani nic? Chyba po raz pierwszy. Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało.
- Artie mam pytanie...- spojrzał na mnie pytająco, więc kontynuowałam.- jakim cudem nic ci się nie stało, gdy na ciebie wpadłam? Przecież każdy wilk, którego dotknę ma później bardzo mocne oparzenia, a ty nic...
(Artie?)
Od Artiego cd. Trish
Ciemna wadera sprawiała wrażenie przestraszonej, być może trochę zdziwionej zaistniałą sytuacją. Chcąc nie chcąc, samica szybko znikła mi z oczu swoim nagłym wycofaniem pod ukryciem nocy. Muszę przyznać, że była kruczoczarna niczym noc, przez co trudno było złapać ją wzrokiem.
Cóż mam do stracenia? Nieczęsto zdarza mi się widywać towarzystwo w okolicach Starego Portu, a muszę przyznać, że jest to wspaniałe miejsce. Wprost przepiękne, ale niebezpieczne. A przynajmniej tak mówią, jednak ja wciąż się muszę gdzieś wepchnąć. Moja natura nie pozwala na odsunięcie takiej okazji do zwiedzania. Mimo to, nigdy nie dopadły mnie żadne stwory, o których wyobraźnia daje znać. Niekiedy nawet zdarzało mi się zobaczyć poruszające się po piasku delikatne statki, płynące do światła latarni.
Poszedłem za waderą, mając nadzieję, że ta będzie miała ochotę na rozmowę. Nic przy tym nie stracę, a nawet mogę zyskać nową towarzyszkę na wyprawy. Być może bratnia dusza? Uśmiechnąłem się w duchu na tę myśl, potrzebowałem towarzystwa. Ona mogła mi je zapewnić.
Dotarłem do samicy, która siedziała na dachu Starego Portu wpatrując się w gwiazdy. Muszę przyznać, że w tym miejscu można było naprawdę zobaczyć wiele wspaniałych rzeczy. Popatrzyłem na waderę z ciekawością, stanąwszy. Po zbadaniu sytuacji znów ruszyłem w jej stronę, siadając obok niej. Wziąłem głęboki wdech, po czym wypuściłem powietrze. Dzisiaj księżyc był naprawdę okazały.
- Nie powiedziałaś mi swojego imienia - zacząłem, wciąż wpatrując się w ciemne niebo. Wadera kątem oka spojrzała na mnie, po czym znów odwróciła wzrok.
- Trish - odpowiedziała - Naprawdę przepraszam, nie chciałam...
- Eh - zrobiłem kółka oczami, ukazując znudzenie i być może lekkie zirytowanie. W rzeczywistości wciąż byłem ciekawy nowej osoby - Daj spokój. Nic się nie stało. Artie jestem.
Tym razem spojrzałem na waderę z serdecznością.
- Wiem - powiedziała szybko, po czym zacisnęła swoje szczęki. Mój pysk wykrzywił grymas zdziwienia.
- Skąd? - zapytałem zaskoczony. Po chwili lekko mnie oswiecilo - Poznaliśmy się już kiedyś?
- Nie, nie! To tylko... przejęzyczenie - szybko odpowiedziała, jakby bała się tego, że odkryję jakąś tajemnicę. Niewątpliwie ją miała, aczkolwiek nie bardzo mnie to interesowało. Po prostu to jej sprawa, jakoś nie mam ochoty wtrącać się w czyjeś problemy.
Wyruszyłem więc ramionami i znów odwróciłem wzrok na gwiazdy.
- Jak długo należysz już do tego Klanu?
- Niedługo. Wprawdzie dopiero kilka miesięcy temu pierwszy raz stanąłem na tych ziemiach. Wcześniej należałem do Wschodniej Watahy.
- To... Gdzieś niedaleko?
Uśmiechnąłem się do siebie.
- To całkiem pół roku drogi na wschód. Więc raczej powrót tam mi nie grozi - odpowiedziałem - A ty, skąd pochodzisz?
(Trish?)
Cóż mam do stracenia? Nieczęsto zdarza mi się widywać towarzystwo w okolicach Starego Portu, a muszę przyznać, że jest to wspaniałe miejsce. Wprost przepiękne, ale niebezpieczne. A przynajmniej tak mówią, jednak ja wciąż się muszę gdzieś wepchnąć. Moja natura nie pozwala na odsunięcie takiej okazji do zwiedzania. Mimo to, nigdy nie dopadły mnie żadne stwory, o których wyobraźnia daje znać. Niekiedy nawet zdarzało mi się zobaczyć poruszające się po piasku delikatne statki, płynące do światła latarni.
Poszedłem za waderą, mając nadzieję, że ta będzie miała ochotę na rozmowę. Nic przy tym nie stracę, a nawet mogę zyskać nową towarzyszkę na wyprawy. Być może bratnia dusza? Uśmiechnąłem się w duchu na tę myśl, potrzebowałem towarzystwa. Ona mogła mi je zapewnić.
Dotarłem do samicy, która siedziała na dachu Starego Portu wpatrując się w gwiazdy. Muszę przyznać, że w tym miejscu można było naprawdę zobaczyć wiele wspaniałych rzeczy. Popatrzyłem na waderę z ciekawością, stanąwszy. Po zbadaniu sytuacji znów ruszyłem w jej stronę, siadając obok niej. Wziąłem głęboki wdech, po czym wypuściłem powietrze. Dzisiaj księżyc był naprawdę okazały.
- Nie powiedziałaś mi swojego imienia - zacząłem, wciąż wpatrując się w ciemne niebo. Wadera kątem oka spojrzała na mnie, po czym znów odwróciła wzrok.
- Trish - odpowiedziała - Naprawdę przepraszam, nie chciałam...
- Eh - zrobiłem kółka oczami, ukazując znudzenie i być może lekkie zirytowanie. W rzeczywistości wciąż byłem ciekawy nowej osoby - Daj spokój. Nic się nie stało. Artie jestem.
Tym razem spojrzałem na waderę z serdecznością.
- Wiem - powiedziała szybko, po czym zacisnęła swoje szczęki. Mój pysk wykrzywił grymas zdziwienia.
- Skąd? - zapytałem zaskoczony. Po chwili lekko mnie oswiecilo - Poznaliśmy się już kiedyś?
- Nie, nie! To tylko... przejęzyczenie - szybko odpowiedziała, jakby bała się tego, że odkryję jakąś tajemnicę. Niewątpliwie ją miała, aczkolwiek nie bardzo mnie to interesowało. Po prostu to jej sprawa, jakoś nie mam ochoty wtrącać się w czyjeś problemy.
Wyruszyłem więc ramionami i znów odwróciłem wzrok na gwiazdy.
- Jak długo należysz już do tego Klanu?
- Niedługo. Wprawdzie dopiero kilka miesięcy temu pierwszy raz stanąłem na tych ziemiach. Wcześniej należałem do Wschodniej Watahy.
- To... Gdzieś niedaleko?
Uśmiechnąłem się do siebie.
- To całkiem pół roku drogi na wschód. Więc raczej powrót tam mi nie grozi - odpowiedziałem - A ty, skąd pochodzisz?
(Trish?)
sobota, 11 czerwca 2016
Od Trish do Artie
Dzisiaj przeszłam spory kawał drogi. Polubiłam już niektóre wilki... Choć znam je jedynie z wyglądu i tego co wyczytam z ich myśli. Wiem, że to nie fair wobec niech... Tylko jak to powstrzymać? Tak bardzo się przyzwyczaiłam do tej umiejętności... Podniosłam głowę i spojrzałam w niebo. Śliczna gwieździsta noc i pełnia. Starałam się dzisiaj unikać lasu. Mogłam go niechcący podpalić. Już mi wystarczy, że wypalam dziury w trawie. Jakby ktoś mnie szukał w dzień idealnie by trafił. Zobaczyłam Stary port. Jeszcze tutaj nie byłam. Weszłam na most i szłam przed siebie. Rozglądałam się zaciekawiona, gdy na kogoś wpadłam. Szybko wstałam i nie patrząc na wilka odsunęłam się kilka kroków.
- Przepraszam, nic ci się nie stało? Zagapiłam się...
- Nic. Kim jesteś? Rzadko kogoś tutaj spotykam.
- Trish. Jeśli ci przeszkadzam to już idę dalej...
Poszłam przed siebie przechodząc obok wilka. Już wiedziałam kim on jest. Głupia moc! Czułam na sobie spojrzenie zaskoczonego Artiego. Zastanawiałam się, dlaczego nic mu się nie stało? Starałam się nie czytać mu w myślach, więc jedyne co odczytałam to jego imię. Idzie mi coraz lepiej. Usiadłam na najwyższym punkcie Starego portu i patrzyłam w gwiazdy. Nagle ktoś za mną stanął. Atrie? Po co? Trish nie czytaj w myślach! Cały czas patrzyłam w księżyc. Pełnia jest niesamowita...
(Artie?)
- Przepraszam, nic ci się nie stało? Zagapiłam się...
- Nic. Kim jesteś? Rzadko kogoś tutaj spotykam.
- Trish. Jeśli ci przeszkadzam to już idę dalej...
Poszłam przed siebie przechodząc obok wilka. Już wiedziałam kim on jest. Głupia moc! Czułam na sobie spojrzenie zaskoczonego Artiego. Zastanawiałam się, dlaczego nic mu się nie stało? Starałam się nie czytać mu w myślach, więc jedyne co odczytałam to jego imię. Idzie mi coraz lepiej. Usiadłam na najwyższym punkcie Starego portu i patrzyłam w gwiazdy. Nagle ktoś za mną stanął. Atrie? Po co? Trish nie czytaj w myślach! Cały czas patrzyłam w księżyc. Pełnia jest niesamowita...
(Artie?)
czwartek, 9 czerwca 2016
Od Lux c.d Amai
Byłam lekko zaniepokojona gdyż ujrzałam nowe pomieszczenie jak i nieznajomy pyszczek. Przedstawiła się z przyjaznym uśmiechem, od razu zrobiło mi się raźniej. Wiedziałam iż nie będzie chciała mnie skrzywdzić, i tak bym nie zawahała się obronić. Zaciekawiło mnie słowa "klan ognia"
-W klanie Ognia? - spytałam
-Owszem, widzisz. Pewnego dnia... - bla bla bla skróćmy to - (...) i tak powstało pięć klanów. - w kończyła, nie mowie żen ie słuchałam.
-Ouch, to cudownie. Ale czy ja tu pasuje? - zapytałam lekko nieśmiała
-W sumie nie odrzucamy. - oznajmiła. Ja potrząsam troszkę główką.
-Jesteś Alfą? - dopytałam, zapewne mówiła wcześniej ale nie usłyszałam.
-Nie, Alfą klanu ognia jest basior o nazwie Darkness- wyjaśniła
-Gdzie mogę go znaleźć? - spytałam pod jarana aż zamerdałam ogonkiem.
-A chcesz dołączyć? - dopytała.
-A czemu by nie. Bardzo chętnie. - uśmiechnęłam sie.
-No dobrze, zaprowadzę cię. - oznajmiła, pogoda się poprawiła co bardzo mnie ucieszyło. Chmury były ale jaśniej sie wydawało. Chwile drogi i ku moim oczom ukazał się ciemny basior ze aby go całego obczaić musiałam przymrużyć oczy, za ciemno było, dopiero gdy samiec wyżeł ukazał się w prawdziwym świetle, od razu oczy mi się otworzyły razem z pyszczkiem. Stałam tak wryta...
Darkness?
-W klanie Ognia? - spytałam
-Owszem, widzisz. Pewnego dnia... - bla bla bla skróćmy to - (...) i tak powstało pięć klanów. - w kończyła, nie mowie żen ie słuchałam.
-Ouch, to cudownie. Ale czy ja tu pasuje? - zapytałam lekko nieśmiała
-W sumie nie odrzucamy. - oznajmiła. Ja potrząsam troszkę główką.
-Jesteś Alfą? - dopytałam, zapewne mówiła wcześniej ale nie usłyszałam.
-Nie, Alfą klanu ognia jest basior o nazwie Darkness- wyjaśniła
-Gdzie mogę go znaleźć? - spytałam pod jarana aż zamerdałam ogonkiem.
-A chcesz dołączyć? - dopytała.
-A czemu by nie. Bardzo chętnie. - uśmiechnęłam sie.
-No dobrze, zaprowadzę cię. - oznajmiła, pogoda się poprawiła co bardzo mnie ucieszyło. Chmury były ale jaśniej sie wydawało. Chwile drogi i ku moim oczom ukazał się ciemny basior ze aby go całego obczaić musiałam przymrużyć oczy, za ciemno było, dopiero gdy samiec wyżeł ukazał się w prawdziwym świetle, od razu oczy mi się otworzyły razem z pyszczkiem. Stałam tak wryta...
Darkness?
Od Darkness'a do Sombre
O dłuższego czasu nie mogę zapomnieć o tej akcji z kanibalami. Cały czas wydaje mi się, że to była Kilan. Przez całe swoje życie nie widziałem drugiej takiej wadery, ale mimo wszystko coś mi w niej nie pasuje. Walczyła tak jakby znała każdy następny ruch przeciwnika i odrzucała zasady grawitacji. Tak dobra nie była nawet przed naszą rozłąką. W dodatku ostatnio kiedy ją spotkałem miała ostrą amnezję i panikowała na odgłos wiewiórki w krzakach. Czy to naprawdę ona? Była uderzająco podobna i miała identyczny, delikatny głos. Sam już nie wiem co o tym myśleć. Czy to była nasza Kilan? Ech.. nie wiem już co o tym myśleć. Mając nadzieje, że zauważę coś ciekawego poza klanami udałem się na tereny kanibali. Powoli zapadał zmierzch, czyli czas kiedy połowa z tych dziwacznych wilków idzie spać, a reszta wyrusza na polowania. Taki zabawny cykl. Jedni idą spać, a inni na nich polować. Krótko mówiąc - jeśli przeżyjesz noc w dzień najesz się do syta. Jednak dzisiaj było niezmiernie spokojnie. Nie dostrzegłem żadnych strużek dymu ani grupki polujących wilków. Czasem tylko słyszałem pohukiwanie sowy lub kumkanie żab w stawach. Noce były już ciepłe, ale często burzliwe i wilgotne. Nawet nie wiecie jak się cieszę, że na terenach Klanu Ognia deszcz to ewenement na kilka pokoleń, a chłodną wodę znajdziesz tylko w małych, na wpół wyschniętych źródełkach w najgłębszych ruinach czy grotach. Pomimo iż jestem wilkiem ognia to lubię od czasu do czasu wyruszyć poza klany i poznać nieznane. Te tereny są bardzo niestabilne. Co po chwilę są tu wojny, a w dalszych partiach (ale to naprawdę dalekich) można spotkać pojedyncze ludzkie domki. Na szczęście przeważnie są one opuszczone lub zamieszkane przez starych pustelników, o których śmierć zapomniała. Mijałem kolejne wzgórza i doliny, by w końcu dotrzeć do jednego z bardziej niezwykłych miejsc w tych okolicach. Niewielkiego jeziora, które wbrew pozorom jest bardzo głębokie. Woda w nim jest klarowna jak szkło przez co niejeden śmiałek stracił tu życie. Piasek porastają krzewy i drzewa, więc jeśli ktoś się zagapi może wpaść do jeziora myśląc, że cały czas znajduje się w gęstym lesie. Zaraz przy nim znajduje się niewielka góra, z której spływa kilka mniejszych jak i większych wodospadów. Ale jedna rzecz jest tutaj nietypowa. Na samym dnie osiedliły się świecące w ciemnościach glony. Sprawia to, że w dzień może i jest to zwyczajna sadzawka, lecz po zmierzchu oświetla ona delikatnie niebiesko-turkusową poświatą okoliczne drzewa. Byłem przekonany, iż jestem kompletnie sam, więc wylądowałem na samym brzegu, gdy wtem ujrzałem coś po drugiej stronie jeziorka. Tyłem do mnie pływał jakiś basior. Mimo iż ciężko było mi go rozpoznać czułem, że na pewno nie należy do tych pokręconych wilków. Szybkim susem ukryłem się w zaroślach, po czym zbliżyłem się do niego. Hm… ta ciemna sierść, dwukolorowe oczy. Skąd ja go znam… A no tak to Sombre, tylko co on tu robi o tej porze? Może porąbało go w tym samym stopniu co mnie. No nie ukrywam byłoby ciekawie. Nie mam tylko pewności czy on nadal mnie pamięta.
- No no no… Kogo my tu mamy, Sombre? A może lepiej Alfo Klanu Everything? Co ty tutaj porabiasz o tej porze? - zapytałem ironicznym tonem z rozbawionym uśmiechem siadając na brzegu i maczając łapę w letniej wodzie
(Sombre?)
- No no no… Kogo my tu mamy, Sombre? A może lepiej Alfo Klanu Everything? Co ty tutaj porabiasz o tej porze? - zapytałem ironicznym tonem z rozbawionym uśmiechem siadając na brzegu i maczając łapę w letniej wodzie
(Sombre?)
Od Artiego cd. Loki'ego
Dzisiejsza noc była tak gwiaździsta i bezchmurna, że doskonale można było zobaczyć niezwykłe konstelacje, łączące się w przestrzeni. Była po prostu piękna, całymi godzinami można było wpatrywać się w gwiazdy.
Nie mogłem zasnąć. Zasadniczy problem, przez który właściwie większość wilków odzywa się w nocy. Prawdą jest, że czasami po prostu czuje się potrzebę tego odezwania się, wyciągnięcia z siebie wszystkich swoich smutków i zażaleń. Niemniej jednak nie zdarza się to często. Sam z siebie rzadko czuję taką potrzebę...
Jak to się mówi, o wilku mowa. Moje rozmyślania przerwał długi i sycący odgłos drugiego osobnika. Głos ten był gruby, sprawiał wrażenie szukającego odpowiedzi na własne pytania składane księżycowi. Szczęście, że księżyc nie potrafi mówić.
Wstałem, wziąłem głęboki wdech. Odpowiedziałem na wołanie, po czym ruszyłem w stronę głosu. Nie spieszyłem się zbytnio. Wycie rozlegało się w północnej części, więc w moich okolicach.
Znów zawylem, słysząc odpowiedź. Byłem blisko, naprzeciwko skarpy. Właśnie na niej musiał być mój konwerastor. Żwawo skoczyłem na kamienie, odbijając się od ziemi. Chwilę później byłem na skarpie, gdzie srebrna postać wciąż wpatrywała się w gwieździste niebo. Delikatnie podszedłem do owego wilka, po czym usiadłem obok niego.
- Widzę, że nie tylko ty nie wiesz co że sobą zrobić w nocy - zacząłem, patrząc przed siebie. Wilk uważnie na mnie spojrzał, po czym wziął głęboki oddech i znów położył łeb na łapach, wpatrując się w dal.
- Bywa. Co tutaj robisz? - zapytał bezbarwnie. Tym razem to ja wziąłem oddech, chcąc wyrzucić z siebie wszystkie emocje dotychczasowych dni.
Nie jestem tu długo, a wraz ze swoją alfą jestem w konflikcie, jak mozna tak powiedzieć. Pomogłem uciec szpiegowi Klanie Wody, przez co zapewne wyjdą jeszcze kolejne problemy. Wciąż jednak trzeba żyć dalej, bez względu na to czy ma się tego dość, czy nie.
- Siedzę - odpowiedziałem zarazem delikatnie, jak i wyzywająco.
(Co za gówno opowiadanie xd Ale mam nadzieję że nie będziesz zbyt zniesmaczony, Loki)
Nie mogłem zasnąć. Zasadniczy problem, przez który właściwie większość wilków odzywa się w nocy. Prawdą jest, że czasami po prostu czuje się potrzebę tego odezwania się, wyciągnięcia z siebie wszystkich swoich smutków i zażaleń. Niemniej jednak nie zdarza się to często. Sam z siebie rzadko czuję taką potrzebę...
Jak to się mówi, o wilku mowa. Moje rozmyślania przerwał długi i sycący odgłos drugiego osobnika. Głos ten był gruby, sprawiał wrażenie szukającego odpowiedzi na własne pytania składane księżycowi. Szczęście, że księżyc nie potrafi mówić.
Wstałem, wziąłem głęboki wdech. Odpowiedziałem na wołanie, po czym ruszyłem w stronę głosu. Nie spieszyłem się zbytnio. Wycie rozlegało się w północnej części, więc w moich okolicach.
Znów zawylem, słysząc odpowiedź. Byłem blisko, naprzeciwko skarpy. Właśnie na niej musiał być mój konwerastor. Żwawo skoczyłem na kamienie, odbijając się od ziemi. Chwilę później byłem na skarpie, gdzie srebrna postać wciąż wpatrywała się w gwieździste niebo. Delikatnie podszedłem do owego wilka, po czym usiadłem obok niego.
- Widzę, że nie tylko ty nie wiesz co że sobą zrobić w nocy - zacząłem, patrząc przed siebie. Wilk uważnie na mnie spojrzał, po czym wziął głęboki oddech i znów położył łeb na łapach, wpatrując się w dal.
- Bywa. Co tutaj robisz? - zapytał bezbarwnie. Tym razem to ja wziąłem oddech, chcąc wyrzucić z siebie wszystkie emocje dotychczasowych dni.
Nie jestem tu długo, a wraz ze swoją alfą jestem w konflikcie, jak mozna tak powiedzieć. Pomogłem uciec szpiegowi Klanie Wody, przez co zapewne wyjdą jeszcze kolejne problemy. Wciąż jednak trzeba żyć dalej, bez względu na to czy ma się tego dość, czy nie.
- Siedzę - odpowiedziałem zarazem delikatnie, jak i wyzywająco.
(Co za gówno opowiadanie xd Ale mam nadzieję że nie będziesz zbyt zniesmaczony, Loki)
poniedziałek, 6 czerwca 2016
niedziela, 5 czerwca 2016
Od Darkness'a c.d Lysandera
Tylko na to czekałem. Idealnie słoneczny dzień. Już od samej pobudki wiedziałem co będę robić - wylegiwać się na gorących kamieniach jak jakaś jaszczurka po zimie. Niestety ledwo wyszedłem z wygodnego legowiska, a już zasypała mnie masa spraw, z czego większość była papierkowa. Naprawdę nie lubię siedzieć przy nich, a co dopiero w taki ładny dzień. Co gorsza jak tylko kończyłem jedną sprawę to znajdowały się dwie nowe. I tak przez cały dzień. Zmęczony tą robotą padłem jak trup na legowisko późno w nocy. Nie zdążyłem nawet wychylić nosa z Sythe. Ostatnio coraz częściej miewałem koszmary, ale niestety nie były one byle jakie, lecz związane z moją przeszłością. Tej nocy śniło mi się spotkanie z Kilan. Jednak nie była to ta sama wilczyca. Miała rozdwojenie jaźni i to bardzo wyraźne. Raz była tą „dawną”, a chwilę potem delikatną waderą z silną amnezją. Sam nie wiem czemu, lecz ostatnio niezwykle często jest ona głównym bohaterem moich snów. Czyżby coś miało się wydarzyć? Nie wyspałem się, obudziłem się jeszcze przed wschodem słońca, a przypominam, że nie położyłem się zbyt wcześnie. Byłem wykończony, ale mimo wszystko coś nie pozwalało mi ponownie zasnąć. Niechętnie podniosłem się z legowiska i jako pierwszy wyszedłem z Sythe. Pokierowałem się w stronę Klanu Ziemi. Latem dużo łatwej zwierzyny pałęta się na granicy, więc może złapię jakieś lekkie śniadanie. Niestety zamiast płochliwych zająców moją uwagę przykuł basior pałętający się przy granicy. Kto normalny wstaje o takiej godzinie, żeby wyjść na spacer? No chyba, że wraca z wesela to zrozumiem.
(Lysander? Nie wiedziałam co odpisać :c)
(Lysander? Nie wiedziałam co odpisać :c)
Od Artiego c.d Darkness'a do Breeze
Basior prędko wsadził mnie na swój grzbiet, nawet nie do końca pytając się o moje zdanie. Trudno mi określić fakt, którego się właśnie dowiedziałem: zabranie mnie do wodnistych jest raczej karą, czy wyróżnieniem? Z jednej strony zawiniłem, ponieważ dałem uciec waderze. Czy tym posunięciem zamierza mi o tym dobitnie przypomnieć? Teraz mogę żywić tylko głęboką nadzieję, że podczas zwiadów nie spotkam wodnistej. Sam nie wiem, jak może postąpić: wydać mnie innym, że nie mam żywiołu wody, czy może zachowa się zupełnie inaczej.
Z drugiej strony po co zabierałby mnie ze sobą? Bo nie chciał mnie zostawić? Raczej nie chodzi tu o kwestię zaufania, ponieważ z pewnością go nie ukazałem swoim wyczynkiem. Byłem gotowy na karę w postaci rangi, czy jakiegoś zhańbienia w postaci ostatniej porcji mięsa po polowaniu. Nic takiego jeszcze nie nastąpiło. Byłem po prostu pewny, że zostanę za to ukarany. Tymczasem właśnie wraz z Alfą ognistych lecę na ziemię wodnistą w poszukiwaniu informacji.
- Uważaj, wylądujemy w północnej części Jeziorka – wskazał łbem w stronę wód stojących niemal na skraju lasu. – Mała część wodnistych się tam zapuszcza, dlatego będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że zostaniemy zauważeni.
Spojrzałem w stronę wskazaną przez Darknessa. Było to porośnięte trzcinami, liliami oraz drzewami wodnymi miejsce, gdzie aktualnie nie przesiadywały żadne wilki. Na północy istniało ciemniejsze miejsce, gdzie drzewa rosły między sobą walcząc o dostęp do światła. Wyglądało to zarazem mrocznie, jak i ciekawie.
Basior gwałtownie zmienił kierunek na pionowy, celując prosto w wyznaczone miejsce. Zamknąłem oczy i odwróciłem łeb, aby wiatr zbyt bardzo nie muskał mojego pyska. Nie lubię tego uczucia, czuję się wtedy jakby jakiś smok zionął w moją stronę, odchylając całą skórę z mojego pyska. Okropne.
Zanim się obejrzałem, Darkness stał po łapy w jeziornych mułach. Woda w północnej części była brudna, zanieczyszczona i porośnięta różnymi rodzajami korzeni i wodnych roślin. Zjechałem z potężnego basiora, zamaczając się po sam brzuch w wodzie.
Nie powiem, że akurat to miejsce przyprawia mnie o wstręt. Jestem ognistym, dlatego naturalne jest to, że nie przepadam za wodą. Mogę do niej wchodzić, chlapię się jak inni, jednak niezaprzeczalnym faktem jest to, że po prostu jest to dla mnie dyskomfort oraz w pewnym sensie odraza. W wodzie czuję się pokonany, nie mogę zebrać żadnych ognistych mocy, ponieważ mi to i tak nic nie da. Niebezpiecznie jest więc przebywać w towarzystwie ognistych.
Szczęście, że nie ma z nami Headlessa. Wojownik zapewne odpoczywa w Sythe, czego w obecnej sytuacji mogę mu nieźle pozazdrościć. Mimo tego upór oraz konfliktowość basiora mogłoby być dla nas zgubne. Nie daj Boże wdarłby się w jakąś walkę i wkrótce mogłyby wyjść z tego nieprzyjemności.
- Idąc na wschód, dojdziesz do Treno, gdzie na pewno spotkasz wodnistych. Zwykle tam przesiadują długie godziny. Jeżeli jednak nie znajdziesz tam nikogo, na północ od Treno dojdziesz do Jaskiń – zwrócił się do mnie alfa, wpatrując się we mnie swoimi wściekle czerwonymi ślepiami – Ja idę do Rhaegara.
Skończył ozięble. Widocznie nie podobał mu się wyczynek, że Woda wysłała na jego ziemię szpiega. Z pewnością zamierza mnie wykorzystać do tego, aby on posunął się do tego samego.
- Czego mam się dowiedzieć? – zapytałem. Basior niechętnie znów na mnie spojrzał. Zwróciłem całą swoją uwagę ku niemu.
- Dowiedz się wszystkiego, co się da. Wybieraj informacje, które będą dla ciebie ważne. Które mogą być potrzebne dla ognistych – odwrócił łeb, rozłożył skrzydła – Nie zawiedź naszych wilków. Nie każ mi znów zwracać na siebie uwagi.
Wzbił się w powietrze, zostawiając mnie samego. No cóż, trzeba zacząć wypełniać powierzone zadanie, czy tego chcę czy nie. Wolę nie myśleć już, jak mógłbym się wywinąć z obecnej sytuacji. Już i tak nieźle wszystko pokręciłem, trudno mi się samemu połapać. Mam tylko nadzieję, że Darkness o mnie nie zapomni i nie będę musiał przepływać całego oceanu na swoje tereny.
Ruszyłem na wschód, tak jak mnie poinstruował. Teraz muszę zdać się tylko na jego łaskę. Chociaż nie powiem, nie wydaje mi się, żeby pragnął mojej śmierci. W każdym razie nie wyglądał na tego złego i okrutnego alfę. Bardziej był ignorantem oraz arogantem, który praktycznie nie ma kontaktu ze swoją watahą.
Ale kto wie, może za każdym razem nas wszystkich śledzi, a my tego nie wiemy? Ciekawe. Teraz wiem, że po prostu będę się musiał pilnować, co mówię oraz co robię na terenie ognistych. Na pewno będę na wszystko teraz patrzył inaczej niż zwykle. A przynajmniej w otoczeniu ognistych.
Otrzepałem się z wody, która już na brzegu była naprawdę tak czysta, że można było się w niej przejrzeć. Niezwykle urodzajne wody w tym klanie. Wszystko wygląda na ożywione i żywe, bez żadnego porównania z moimi terenami.
Ogień jest suchy, przepełniony niekiedy parą i dymem. Przyroda raczej jest martwa, niż żywa, a niekiedy brakuje nam wody do picia. Chociaż trudno jest narzekać, tutaj zapewne jest zbyt wilgotno oraz urodzajnie. Nie mógłbym żyć w takim miejscu, po prostu nie są to moje klimaty.
Darkness mnie nie okłamał. Wkrótce moim oczom ukazała się przepiękna wodna dolina, w której przesiadywało teraz kilka wilków z klanu, głównie wadery. Nie rozglądałem się jednak, aby nie zdradzić swojej tożsamości. Oglądając nowe otoczenie, od razu można zidentyfikować wilka niepochodzącego z tych terenów. Oznacza to bowiem nieprzyzwyczajenie się do owego widoku, dlatego też nie powinienem tak robić. Tak samo dyskretnie obejrzałem się po wilkach i po obecnej sytuacji.
Moim oczom ukazała się szara wodnista, która teraz samotnie podchodziła do swoich znajomych. Usiadła przy nich i zaczęła rozmawiać. Podchodziłem do towarzystwa powoli, wciąż obmyślając, co teraz mogę zrobić. Do nikogo nie podejdę, nie porozmawiam. Wodnista w Klanie wody miała idealną sytuację, aby wtopić się w tłum. Tutaj żadnej sytuacji nie było. Znów powoli odwróciłem wzrok w stronę wilków, tasując każdego wzrokiem.
Szara wadera spojrzała na mnie. Nasze spojrzenia się spotkały.
(Bee? Boże, nie bij za to opowiadanie. Wiem, że wyszło strasznie :C)
Z drugiej strony po co zabierałby mnie ze sobą? Bo nie chciał mnie zostawić? Raczej nie chodzi tu o kwestię zaufania, ponieważ z pewnością go nie ukazałem swoim wyczynkiem. Byłem gotowy na karę w postaci rangi, czy jakiegoś zhańbienia w postaci ostatniej porcji mięsa po polowaniu. Nic takiego jeszcze nie nastąpiło. Byłem po prostu pewny, że zostanę za to ukarany. Tymczasem właśnie wraz z Alfą ognistych lecę na ziemię wodnistą w poszukiwaniu informacji.
- Uważaj, wylądujemy w północnej części Jeziorka – wskazał łbem w stronę wód stojących niemal na skraju lasu. – Mała część wodnistych się tam zapuszcza, dlatego będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że zostaniemy zauważeni.
Spojrzałem w stronę wskazaną przez Darknessa. Było to porośnięte trzcinami, liliami oraz drzewami wodnymi miejsce, gdzie aktualnie nie przesiadywały żadne wilki. Na północy istniało ciemniejsze miejsce, gdzie drzewa rosły między sobą walcząc o dostęp do światła. Wyglądało to zarazem mrocznie, jak i ciekawie.
Basior gwałtownie zmienił kierunek na pionowy, celując prosto w wyznaczone miejsce. Zamknąłem oczy i odwróciłem łeb, aby wiatr zbyt bardzo nie muskał mojego pyska. Nie lubię tego uczucia, czuję się wtedy jakby jakiś smok zionął w moją stronę, odchylając całą skórę z mojego pyska. Okropne.
Zanim się obejrzałem, Darkness stał po łapy w jeziornych mułach. Woda w północnej części była brudna, zanieczyszczona i porośnięta różnymi rodzajami korzeni i wodnych roślin. Zjechałem z potężnego basiora, zamaczając się po sam brzuch w wodzie.
Nie powiem, że akurat to miejsce przyprawia mnie o wstręt. Jestem ognistym, dlatego naturalne jest to, że nie przepadam za wodą. Mogę do niej wchodzić, chlapię się jak inni, jednak niezaprzeczalnym faktem jest to, że po prostu jest to dla mnie dyskomfort oraz w pewnym sensie odraza. W wodzie czuję się pokonany, nie mogę zebrać żadnych ognistych mocy, ponieważ mi to i tak nic nie da. Niebezpiecznie jest więc przebywać w towarzystwie ognistych.
Szczęście, że nie ma z nami Headlessa. Wojownik zapewne odpoczywa w Sythe, czego w obecnej sytuacji mogę mu nieźle pozazdrościć. Mimo tego upór oraz konfliktowość basiora mogłoby być dla nas zgubne. Nie daj Boże wdarłby się w jakąś walkę i wkrótce mogłyby wyjść z tego nieprzyjemności.
- Idąc na wschód, dojdziesz do Treno, gdzie na pewno spotkasz wodnistych. Zwykle tam przesiadują długie godziny. Jeżeli jednak nie znajdziesz tam nikogo, na północ od Treno dojdziesz do Jaskiń – zwrócił się do mnie alfa, wpatrując się we mnie swoimi wściekle czerwonymi ślepiami – Ja idę do Rhaegara.
Skończył ozięble. Widocznie nie podobał mu się wyczynek, że Woda wysłała na jego ziemię szpiega. Z pewnością zamierza mnie wykorzystać do tego, aby on posunął się do tego samego.
- Czego mam się dowiedzieć? – zapytałem. Basior niechętnie znów na mnie spojrzał. Zwróciłem całą swoją uwagę ku niemu.
- Dowiedz się wszystkiego, co się da. Wybieraj informacje, które będą dla ciebie ważne. Które mogą być potrzebne dla ognistych – odwrócił łeb, rozłożył skrzydła – Nie zawiedź naszych wilków. Nie każ mi znów zwracać na siebie uwagi.
Wzbił się w powietrze, zostawiając mnie samego. No cóż, trzeba zacząć wypełniać powierzone zadanie, czy tego chcę czy nie. Wolę nie myśleć już, jak mógłbym się wywinąć z obecnej sytuacji. Już i tak nieźle wszystko pokręciłem, trudno mi się samemu połapać. Mam tylko nadzieję, że Darkness o mnie nie zapomni i nie będę musiał przepływać całego oceanu na swoje tereny.
Ruszyłem na wschód, tak jak mnie poinstruował. Teraz muszę zdać się tylko na jego łaskę. Chociaż nie powiem, nie wydaje mi się, żeby pragnął mojej śmierci. W każdym razie nie wyglądał na tego złego i okrutnego alfę. Bardziej był ignorantem oraz arogantem, który praktycznie nie ma kontaktu ze swoją watahą.
Ale kto wie, może za każdym razem nas wszystkich śledzi, a my tego nie wiemy? Ciekawe. Teraz wiem, że po prostu będę się musiał pilnować, co mówię oraz co robię na terenie ognistych. Na pewno będę na wszystko teraz patrzył inaczej niż zwykle. A przynajmniej w otoczeniu ognistych.
Otrzepałem się z wody, która już na brzegu była naprawdę tak czysta, że można było się w niej przejrzeć. Niezwykle urodzajne wody w tym klanie. Wszystko wygląda na ożywione i żywe, bez żadnego porównania z moimi terenami.
Ogień jest suchy, przepełniony niekiedy parą i dymem. Przyroda raczej jest martwa, niż żywa, a niekiedy brakuje nam wody do picia. Chociaż trudno jest narzekać, tutaj zapewne jest zbyt wilgotno oraz urodzajnie. Nie mógłbym żyć w takim miejscu, po prostu nie są to moje klimaty.
Darkness mnie nie okłamał. Wkrótce moim oczom ukazała się przepiękna wodna dolina, w której przesiadywało teraz kilka wilków z klanu, głównie wadery. Nie rozglądałem się jednak, aby nie zdradzić swojej tożsamości. Oglądając nowe otoczenie, od razu można zidentyfikować wilka niepochodzącego z tych terenów. Oznacza to bowiem nieprzyzwyczajenie się do owego widoku, dlatego też nie powinienem tak robić. Tak samo dyskretnie obejrzałem się po wilkach i po obecnej sytuacji.
Moim oczom ukazała się szara wodnista, która teraz samotnie podchodziła do swoich znajomych. Usiadła przy nich i zaczęła rozmawiać. Podchodziłem do towarzystwa powoli, wciąż obmyślając, co teraz mogę zrobić. Do nikogo nie podejdę, nie porozmawiam. Wodnista w Klanie wody miała idealną sytuację, aby wtopić się w tłum. Tutaj żadnej sytuacji nie było. Znów powoli odwróciłem wzrok w stronę wilków, tasując każdego wzrokiem.
Szara wadera spojrzała na mnie. Nasze spojrzenia się spotkały.
(Bee? Boże, nie bij za to opowiadanie. Wiem, że wyszło strasznie :C)
Od Darkness'a c.d Artiego
Lato, lato, lato. Oj moje kochane lato. Co może być lepsze od letniego skwaru na pustyni w samo południe? Cóż.. pewnie wiele rzeczy. W każdym razie jak zwykle bawiłem się w kotka i myszkę z moimi członkami. Tak na rozprostowanie mojego cielska po ochłodzeniu klimatu. (czyt. temperatura obniżyła do coś koło 18 stopni) Podobno momentami mieliśmy srogą zimę i dlatego wyjątkowo aż tak spadła nam temperatura. Poprosiłem, oczywiście w moim mniemaniu, Artiego aby sprowadził do mnie szpiega. Oczywiście nie byłbym sobą gdybym to ja ich nie szpiegował podczas wykonywania tego zadania. Cały czas sprytnie ukrywałem się gdzie tylko się dało. Nie wiem co temu Headlessowi wpadło do łba, żeby od tak walczyć na poważnie. W ogóle jakim cudem on przegrał? Patałach jeden. To stawia nas w fatalnej pozycji. Muszę ściągnąć Zefira na trenera, bo inaczej te wilczki nie poradzą sobie nawet na lekkiej bitewce. Póki co będę musiał go zastąpić, ale Headlessa i Artiego osobiście dopilnuje i stworze im osobny trening. Chociaż coś czuje, że byłego trenera trzeba będzie posłać na emeryturę. Cóż jak trzeba to trzeba. Te nieudolne, prowizoryczne opatrunki wręcz wypełniły mnie współczuciem dla Headlessa. Musiałem w końcu wkroczyć bo nam się wykrwawi biedulek.
- Co wy nawyprawialiście… - westchnąłem podchodząc bliżej
Widziałem w oczach Artiego brak jakiejkolwiek emocji, zapewne zastanawiał się czy Headless go wyda. Szkoda tylko, że nie ma z czego, bo ja wiem o wszystkim i widziałem jak pomagał szpiegowi. U la la.. Taki wszechwidzący Darkness. Kazałem odsunąć się Artiemu, a naszego przyszłego emeryta sam wziąłem na plecy.
- Zabiorę go do Sythe i opatrzę. Ty masz jak najszybciej się tam dostać i u mnie stawić. - powiedziałem, po czym szybkim ruchem rozłożystych skrzydeł wzbiłem się w powietrze
Nim się obejrzeliśmy byliśmy już w kanionie. Od razu zaprowadziłem go do jego jaskini i opatrzyłem głębokie rany. Powiem szczerze bez szycia się nie obeszło. Ledwo skończyłem, a usłyszałem jak ktoś przechodzi schodami na wyższe piętro. Zostawiłem mumio-Headlessa samego i udałem się za odgłosem kroków ku górze. Po drodze na chwile przystanąłem by coś sprawdzić, a basior w tym czasie wszedł na samą górę. Gdy ja także tam dotarłem dostrzegłem uchylone drzwi do mojego pokoju, a za nimi krzątał się Arti. Wszedłem cicho, a kiedy mnie zauważył usiadł cierpliwie na miejscu.
- Czemu jej nie przyprowadziłeś? - spytałem zasłaniając okna ciemnymi, grubymi zasłonami
- Wywinęła się z zasadzki i uciekła - stwierdził twardym wzrokiem patrząc przez siebie
Zasłoniłem ostatnią roletę i zdmuchnąłem ogień z pobliskiej latarenki.
- Spójrz mi w oczy - powiedziałem do odwróconego tyłem wilka
Basior niechętnie odwrócił się i przyjrzał się moim emanującym czerwienią gałkom ocznym, pazurom oraz sierści.
- Łżesz - pociągnąłem głośno wściekłym tonem
Och jakie to zabawne. Ciekawe tylko czy skłamie czy przyzna, że Headless go wydał. Nie musiałem długo czekać na odpowiedź.
- Wydał mnie? - zapytał patrząc bardziej obok mnie
- Skądże. Dotrzymał słowa jak na wspólnika przystało - w moich oczach coś zabłysło
- To skąd o tym wiesz? I co dokładnie wiesz? - dopytał z lekką zwątpienia w głosie
- Widziałem wszystko na własne oczy. Śledziłem Cię przez cały ten czas. Słaby ten szpieg skoro nawet mnie nie zauważył, ale mimo wszystko skopała tyłek naszemu Headlessowi.
Wilk jakby niedowierzając umilkł odwracając wzrok.
- Dobra mniejsza z tym - równo z końcem tej wypowiedzi wszystkie latarenki, świece i tym podobne zapaliły się jasnym płomieniem - Trzeba załatwić parę spraw w Klanie Wody. Pakuj manatki, idziesz ze mną.
- A co ja mam tam robić? - zapytał przecierając oczy od tej nagłej jasności
- W sumie nie wiem, ale nie chce mi się tam iść/lecieć samemu. - odparłem zamyślony
Chwilę później już wyruszaliśmy. Wziąłem Artiego na grzbiet i szybko się wznieśliśmy. Po drodze opowiedziałem mu cały plan działania. Z grubsza chodziło w nim o to, że na terenie Klanu Wody rozdzielimy się, ja pójdę do alfy, a on na zwiady.
(Arti? Macie marudy niecierpliwe xd)
- Co wy nawyprawialiście… - westchnąłem podchodząc bliżej
Widziałem w oczach Artiego brak jakiejkolwiek emocji, zapewne zastanawiał się czy Headless go wyda. Szkoda tylko, że nie ma z czego, bo ja wiem o wszystkim i widziałem jak pomagał szpiegowi. U la la.. Taki wszechwidzący Darkness. Kazałem odsunąć się Artiemu, a naszego przyszłego emeryta sam wziąłem na plecy.
- Zabiorę go do Sythe i opatrzę. Ty masz jak najszybciej się tam dostać i u mnie stawić. - powiedziałem, po czym szybkim ruchem rozłożystych skrzydeł wzbiłem się w powietrze
Nim się obejrzeliśmy byliśmy już w kanionie. Od razu zaprowadziłem go do jego jaskini i opatrzyłem głębokie rany. Powiem szczerze bez szycia się nie obeszło. Ledwo skończyłem, a usłyszałem jak ktoś przechodzi schodami na wyższe piętro. Zostawiłem mumio-Headlessa samego i udałem się za odgłosem kroków ku górze. Po drodze na chwile przystanąłem by coś sprawdzić, a basior w tym czasie wszedł na samą górę. Gdy ja także tam dotarłem dostrzegłem uchylone drzwi do mojego pokoju, a za nimi krzątał się Arti. Wszedłem cicho, a kiedy mnie zauważył usiadł cierpliwie na miejscu.
- Czemu jej nie przyprowadziłeś? - spytałem zasłaniając okna ciemnymi, grubymi zasłonami
- Wywinęła się z zasadzki i uciekła - stwierdził twardym wzrokiem patrząc przez siebie
Zasłoniłem ostatnią roletę i zdmuchnąłem ogień z pobliskiej latarenki.
- Spójrz mi w oczy - powiedziałem do odwróconego tyłem wilka
Basior niechętnie odwrócił się i przyjrzał się moim emanującym czerwienią gałkom ocznym, pazurom oraz sierści.
- Łżesz - pociągnąłem głośno wściekłym tonem
Och jakie to zabawne. Ciekawe tylko czy skłamie czy przyzna, że Headless go wydał. Nie musiałem długo czekać na odpowiedź.
- Wydał mnie? - zapytał patrząc bardziej obok mnie
- Skądże. Dotrzymał słowa jak na wspólnika przystało - w moich oczach coś zabłysło
- To skąd o tym wiesz? I co dokładnie wiesz? - dopytał z lekką zwątpienia w głosie
- Widziałem wszystko na własne oczy. Śledziłem Cię przez cały ten czas. Słaby ten szpieg skoro nawet mnie nie zauważył, ale mimo wszystko skopała tyłek naszemu Headlessowi.
Wilk jakby niedowierzając umilkł odwracając wzrok.
- Dobra mniejsza z tym - równo z końcem tej wypowiedzi wszystkie latarenki, świece i tym podobne zapaliły się jasnym płomieniem - Trzeba załatwić parę spraw w Klanie Wody. Pakuj manatki, idziesz ze mną.
- A co ja mam tam robić? - zapytał przecierając oczy od tej nagłej jasności
- W sumie nie wiem, ale nie chce mi się tam iść/lecieć samemu. - odparłem zamyślony
Chwilę później już wyruszaliśmy. Wziąłem Artiego na grzbiet i szybko się wznieśliśmy. Po drodze opowiedziałem mu cały plan działania. Z grubsza chodziło w nim o to, że na terenie Klanu Wody rozdzielimy się, ja pójdę do alfy, a on na zwiady.
(Arti? Macie marudy niecierpliwe xd)
Od Ares'a
- Pieski, idziemy na polowanie. - usłyszałem chytry głos naszego właściciela, który uśmiechał się od ucha do ucha i obrzucał nas morderczym spojrzeniem. Wraz z Owczarkiem Anatolijskim poderwaliśmy się w trawy, wskakując na przyczepę naszego pojazdu. Spojrzałem z uśmiechem na - naszego pana - Eryka. Przywiózł nas do lasu. Wyczuliśmy natychmiast zapach jakiś psów; było ich aż 8.
- U, będzie pyszna kolacja! - zachichotał Anatolian, spoglądając na mnie głupawym spojrzeniem. Pognaliśmy w stronę zapachów psów. Zauważyliśmy dorodnego psa Collie, który szedł wraz z Golden Retriever'em, a przed nimi biegło 6 maluchów. Słodko. Przytaknęliśmy łbami wraz z Rambem, Rzucając się na Collie'go. Ja zająłem się matką szczeniaków. Niestety, uciekła. Pobiegliśmy w głąb lasu, czekając na przyjście pozostałych. Są! Rzuciłem się na szczeniaki, a mój towarzysz na Goldenkę. Po chwili wszyscy byli martwi. Zaśmialiśmy się, a wtedy Anatolian popchnął mnie w celu zabawy. Niestety, nie zatrzymałem się. Mimo próby, zjeżdżałem nadal w dół. Wbiłem pazury w ziemię. Zamknąłem ślepia. Warknąłem.
- Pomocy! - krzyknąłem przez zaciśnięte kły. Wtedy przestałem zjeżdżać, trafiając prosto pod łapy złotego psa. Ten objął mnie dziwnawym spojrzeniem, pomagając mi wstać. Znałem go.... a przynajmniej tak mi się wydawało. Mina psa mówiła sama za siebie. Znałem go.
- Ares? - usłyszałem z jego pyska. Podniosłem pytająco brew, przytakując łbem. Kiwnąłem łbem na znak, aby szedł za mną. Wtedy ujrzał dramat; całą rodzinę, którą zabiliśmy. Udawałem że widzę to pierwszy raz na oczy. - Kian... Elizabeth.... Yato... Alex.... Megami.... Lara... Nie... - w jego ślepiach tańcowały krople łez. Przytulił się do mojego ramienia. - Ares... zostaniesz Alfą. Przejmiesz moją sforę. - oznajmił.
~*~
Minęło kilka godzin od tego zdarzenia. Jack był już w miarę na siłach, dlatego postanowił pokazać mi jaskinię Alf. Była... na prawdę piękna. Poznałem także jego partnerkę i szczenięta. Wszystko było na prawdę super... Wtedy podeszliśmy do jakiegoś psa (lub suczki).
- Aresie, Ciebie oprowadzi ten oto pies. - oznajmił Jack.
Gdy tylko ujrzałem kto ma mnie oprowadzić, uciekłem. Biegłem długo, aż nie napotkałem się na Darkness'a. Pozwolił mi zostać.
- Oprowadź go. - powiedział wilk, wychodząc z jaskini i zostawiając mnie z kimś.
(Ktoś, kto mnie oprowadzi? ^^)
- U, będzie pyszna kolacja! - zachichotał Anatolian, spoglądając na mnie głupawym spojrzeniem. Pognaliśmy w stronę zapachów psów. Zauważyliśmy dorodnego psa Collie, który szedł wraz z Golden Retriever'em, a przed nimi biegło 6 maluchów. Słodko. Przytaknęliśmy łbami wraz z Rambem, Rzucając się na Collie'go. Ja zająłem się matką szczeniaków. Niestety, uciekła. Pobiegliśmy w głąb lasu, czekając na przyjście pozostałych. Są! Rzuciłem się na szczeniaki, a mój towarzysz na Goldenkę. Po chwili wszyscy byli martwi. Zaśmialiśmy się, a wtedy Anatolian popchnął mnie w celu zabawy. Niestety, nie zatrzymałem się. Mimo próby, zjeżdżałem nadal w dół. Wbiłem pazury w ziemię. Zamknąłem ślepia. Warknąłem.
- Pomocy! - krzyknąłem przez zaciśnięte kły. Wtedy przestałem zjeżdżać, trafiając prosto pod łapy złotego psa. Ten objął mnie dziwnawym spojrzeniem, pomagając mi wstać. Znałem go.... a przynajmniej tak mi się wydawało. Mina psa mówiła sama za siebie. Znałem go.
- Ares? - usłyszałem z jego pyska. Podniosłem pytająco brew, przytakując łbem. Kiwnąłem łbem na znak, aby szedł za mną. Wtedy ujrzał dramat; całą rodzinę, którą zabiliśmy. Udawałem że widzę to pierwszy raz na oczy. - Kian... Elizabeth.... Yato... Alex.... Megami.... Lara... Nie... - w jego ślepiach tańcowały krople łez. Przytulił się do mojego ramienia. - Ares... zostaniesz Alfą. Przejmiesz moją sforę. - oznajmił.
~*~
Minęło kilka godzin od tego zdarzenia. Jack był już w miarę na siłach, dlatego postanowił pokazać mi jaskinię Alf. Była... na prawdę piękna. Poznałem także jego partnerkę i szczenięta. Wszystko było na prawdę super... Wtedy podeszliśmy do jakiegoś psa (lub suczki).
- Aresie, Ciebie oprowadzi ten oto pies. - oznajmił Jack.
Gdy tylko ujrzałem kto ma mnie oprowadzić, uciekłem. Biegłem długo, aż nie napotkałem się na Darkness'a. Pozwolił mi zostać.
- Oprowadź go. - powiedział wilk, wychodząc z jaskini i zostawiając mnie z kimś.
(Ktoś, kto mnie oprowadzi? ^^)
sobota, 4 czerwca 2016
Od Artiego cd. Breeze do Darkness'a
Nie ukrywam, że byłem zdziwiony postawą wadery. Nie spodziewałem się, że tak szybko ustąpi i pójdzie w swoją stronę, zostawiając mnie wraz z basiorem, który teraz płytko oddychał, a na jego brzuchu wędrowały w górę i dół liście przyklejone do sierści. Musiał stracić mnóstwo krwi, lecz mimo to nadal żył. Trzeba przyznać, że jest to twardy osobnik, który się łatwo nie poddaje. Chociażby dlatego zachowuję wobec wojownika ogromny dystans i szacunek.
Długo myślałem, co teraz zrobię. Nie brałem pod uwagę tego, że wodnista wróci w swoje strony. Planowałem rozwiązanie mając pod ręką oba ranne wilki. Jednak biorąc pod uwagę owe sytuacje, bardzo ułatwia mi to sprawę. Teraz po prostu należy udać się do alfy i uznać, że wadera uciekła. Nikt nie będzie z tego zadowolony: ja dostanę zapewne nauczkę, Headless będzie wściekły, że „dałem się wykiwać” towarzyszce, a Darkness… trudno powiedzieć. Nigdy nie zagłębiałem się w jego charakter, ale myślę, że nie mając przy sobie wadery oleje całą sytuację. Widziała co widziała, dostała nauczkę od Headlessa, zwiała i rozpowie wodnistym informacje, które zebrała.
Informacje… to znaczy jakie? Co może być potrzebne dla Klanu o przeciwnym żywiole? Jedynie to, że nasz alfa jest arogancki, a wilki wśród których żyję są chorobliwie złośliwe, ale bardzo towarzyskie i wpierające. Mimo wszystko nie opuściłbym tego Klanu. Trudno mi powiedzieć, co mnie tu trzyma. Podejrzewam, że jest to po prostu atmosfera, którą trudno będzie mi opuścić, jeżeli zaszłaby taka okoliczność. Oni dali mi mój dom, który nie jest idealny, ale po prostu jest. To o wiele lepsze niż błąkanie się po ziemiach niczyich.
W tym momencie basior poruszył łbem oraz wydał z siebie głuchy jęk. Spojrzałem w jego stronę z zaciekawieniem, obserwując jego poczynania. Początkowo samiec leżał spokojnie, jednak z upływem czasu robił coraz to pewniejsze ruchy. Dziwne, że jeszcze mnie nie zauważył. Wybąkał kilka razy coś pod nosem, a wtedy zrobiło mi się szkoda wojownika. Przykro jest patrzeć na tego siłacza, całkowicie opadniętego z sił i próbującego zrobić najmniejszy ruch. Wstałem prędko, idąc na pomoc basiorowi i przytrzymując jego łeb. Wkrótce po tym wspólnymi siłami wciągnęliśmy basiora na łapy, które były niemal pod każdym kątem pokryte krwią cieknącą z brzucha. Teraz krwotok ustał.
- Dziękuję za pomoc – powiedział niechętnie basior, łypiąc wzrokiem w moją stronę. Kiwnąłem głową na znak, że przyjąłem jego wdzięczność.
- Trzeba zmienić opatrunek. Niedługo liście przylepią się do rany, a wtedy może wdać się zakażenie – powiedziałem obojętnie patrząc na reakcję wojownika. Ten kiwnął lekko głową na znak zrozumienia. Bardzo ciekawy jest fakt, że przyjął to do wiadomości. Spodziewałem się raczej oporu oraz pierwszego zasadniczego pytania „Gdzie wodnista?”. Nie nastąpiło to jednak, a ja nie będę na razie o tym przypominał basiorowi. Nie w tym stanie, bo jeszcze nie przeżyje pod nagłą presją jaka go dopadnie po informacji, że wadera „uciekła”.
Ruszyłem po resztę liści, które zostały na polanie. Po deszczu będą trochę namoczone. Bardzo mi to sprzyja, ponieważ będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że liście przykleją się do rany, odrywając za sobą utworzony strup, co spowoduje dalszy upływ krwi. Wtedy byłoby naprawdę niedobrze.
Liście były bardzo charakterystyczne. Wyglądały jak liście narkotyczne, z tym, że jego brzegi nie były ostre, ale gładkie i z pewnością grubsze, ponieważ zawierały aloes pod właściwym liściem. Roślina nadzwyczaj przydatna w owych warunkach. Jednak trudno jest nałożyć liść na swoje rany, chodzi tu o higienę. Aloes bardzo łatwo się zmywa i może być pociągnięty w nieodpowiednim miejscu, a wtedy sierść się klei i wygląda na nieschludną. Headless ma to szczęście, że nie zostawiłem go na pastwę losu i nie musi sobie radzić sam w obecnym stanie.
Wkrótce byłem znów w tymczasowej jamie, gdzie Headless stawiał pojedyncze kroki, próbując przyzwyczaić się do bólu. Kiedy mnie zauważył, podniósł delikatnie łeb i postawił uczy. Kiedy zorientował się, że to jednak ja, znów wrócił do swojej czynności.
- Połóż się – był to raczej rozkaz, niż informacja. Rzuciłem liście na ziemię i wyzywająco spojrzałem na basiora.
- Dopiero wstałem – odpowiedział marszcząc brwi w gniewie.
- Nie będę ci się patrzył na jaja zakładając opatrunek – powiedziałem. Rzeczywiście tak było: rana znajdowała się nie na boku, lecz bardziej ku środkowi. Nie zamierzałem wtrącać się w czyjeś gamety. Wilk ustąpił zakłopotany i powoli klapnął na ziemię wydając z siebie jęk rozkoszy. Widocznie poczuł ulgę, znów leżąc.
Przystąpiłem do akcji. Nie zajmuje dużo czasu wtarcie liścia w ranę, ale jednak też nie tak mało. Jestem akurat w tej czynności najbardziej biegły w medycynie, więc nie powinno mi to sprawić większego problemu.
- Gdzie szpieg? – zapytał cicho basior, wciąż patrząc na wprost siebie. Spojrzałem chwilę na niego po czym znów skupiłem się na ranie.
- Uciekła rano – powiedziałem, jakby nie było to nic wielkiego. W sumie sam mógł dojść do tego, że miała bardzo dogodną sytuację do ucieczki, bo przecież nie mógł wiedzieć, że nie spałem. Wojownik tylko odetchnął głęboko i znów pogrążył się w myślach.
- Darkness zapewne niedługo będzie patrolował te okolice – powiedział – Poniesiesz konsekwencje.
- Tak bywa w życiu. Jak się coś robi nie tak, jak należy, trzeba za to zapłacić. Tym razem myślę, że słono za to zapłacę. Żyje się dalej – powiedziałem bezbarwnie. Była to prawda, bo co gorszego może mnie spotkać jak zmiana rangi na omegę? Myślę, że jestem zbyt inteligentny na tą rangę, więc szybko się do niej przyzwyczaję. Nikt nie będzie wiedział, że pomogłem waderze uciec, więc większość wilków po prostu będzie mnie traktowała jak dawniej. Z kości da się przeżyć, a z resztą nie ma drugiego atakującego w klanie, więc to jasne że ja będę dobijał zwierzynę. A wtedy uda mi się nawet złapać trochę mięsa.
- Wiesz co? – zaczął wojownik – Szkoda mi cię. Życie przed tobą, skończysz jak gówniarz. Wyglądałeś, jakbyś polubił tą waderę, zamiast oddawać ją w ręce Darknessa.
Skrzywiłem się na te słowa. Były bardzo dobitne, sądząc po ich znaczeniu. Wodnista była tak bardzo zawzięta, uparta i działająca na nerwy, że to się we łbie nie mieści. Po prostu nie. A jednak coś mnie kierowało, że postanowiłem jej pomóc. Nie podlega dyskusji jednak fakt, że bardzo mocno mnie wkurzyła swoim zachowaniem. Przynajmniej na koniec mnie posłuchała.
- Było mi jej po prostu szkoda. Prędzej czy później, zaprowadziłbym ją do Darknessa – skłamałem, prawie kończąc opatrunek.
- Nie kłam. Byłem za wami do momentu, kiedy wadera się nie wróciła, by pójść po karę do alfy.
Te słowa były jak cios. Nie potrafiłem ich przetrawić. Wojownik wiedział o moich zamiarach, a jednak nie rzuca się na mnie, aby mnie zabić. Nie poleciał do alfy w chwili, gdy się o tym dowiedział. Poczułem głęboką wdzięczność do basiora, mimo że może mnie wydać Darknessowi, kiedy wrócimy.
Zanim zdążyłem coś odpowiedzieć Headlessowi, usłyszeliśmy szelest i głębokie lądowanie. Momentalnie wiatr zawiał w naszą stronę, zdmuchując resztki zużytych roślin.
Jak to się mówi, o wilku mowa. Przede mną stanął olbrzymi basior z wściekle czerwonymi ślepiami i czarną jak noc sierścią.
(Darkness? Przepraszam, brak weny oraz bardzo spieszyłam się z tym opkiem :c)
Długo myślałem, co teraz zrobię. Nie brałem pod uwagę tego, że wodnista wróci w swoje strony. Planowałem rozwiązanie mając pod ręką oba ranne wilki. Jednak biorąc pod uwagę owe sytuacje, bardzo ułatwia mi to sprawę. Teraz po prostu należy udać się do alfy i uznać, że wadera uciekła. Nikt nie będzie z tego zadowolony: ja dostanę zapewne nauczkę, Headless będzie wściekły, że „dałem się wykiwać” towarzyszce, a Darkness… trudno powiedzieć. Nigdy nie zagłębiałem się w jego charakter, ale myślę, że nie mając przy sobie wadery oleje całą sytuację. Widziała co widziała, dostała nauczkę od Headlessa, zwiała i rozpowie wodnistym informacje, które zebrała.
Informacje… to znaczy jakie? Co może być potrzebne dla Klanu o przeciwnym żywiole? Jedynie to, że nasz alfa jest arogancki, a wilki wśród których żyję są chorobliwie złośliwe, ale bardzo towarzyskie i wpierające. Mimo wszystko nie opuściłbym tego Klanu. Trudno mi powiedzieć, co mnie tu trzyma. Podejrzewam, że jest to po prostu atmosfera, którą trudno będzie mi opuścić, jeżeli zaszłaby taka okoliczność. Oni dali mi mój dom, który nie jest idealny, ale po prostu jest. To o wiele lepsze niż błąkanie się po ziemiach niczyich.
W tym momencie basior poruszył łbem oraz wydał z siebie głuchy jęk. Spojrzałem w jego stronę z zaciekawieniem, obserwując jego poczynania. Początkowo samiec leżał spokojnie, jednak z upływem czasu robił coraz to pewniejsze ruchy. Dziwne, że jeszcze mnie nie zauważył. Wybąkał kilka razy coś pod nosem, a wtedy zrobiło mi się szkoda wojownika. Przykro jest patrzeć na tego siłacza, całkowicie opadniętego z sił i próbującego zrobić najmniejszy ruch. Wstałem prędko, idąc na pomoc basiorowi i przytrzymując jego łeb. Wkrótce po tym wspólnymi siłami wciągnęliśmy basiora na łapy, które były niemal pod każdym kątem pokryte krwią cieknącą z brzucha. Teraz krwotok ustał.
- Dziękuję za pomoc – powiedział niechętnie basior, łypiąc wzrokiem w moją stronę. Kiwnąłem głową na znak, że przyjąłem jego wdzięczność.
- Trzeba zmienić opatrunek. Niedługo liście przylepią się do rany, a wtedy może wdać się zakażenie – powiedziałem obojętnie patrząc na reakcję wojownika. Ten kiwnął lekko głową na znak zrozumienia. Bardzo ciekawy jest fakt, że przyjął to do wiadomości. Spodziewałem się raczej oporu oraz pierwszego zasadniczego pytania „Gdzie wodnista?”. Nie nastąpiło to jednak, a ja nie będę na razie o tym przypominał basiorowi. Nie w tym stanie, bo jeszcze nie przeżyje pod nagłą presją jaka go dopadnie po informacji, że wadera „uciekła”.
Ruszyłem po resztę liści, które zostały na polanie. Po deszczu będą trochę namoczone. Bardzo mi to sprzyja, ponieważ będzie mniejsze prawdopodobieństwo, że liście przykleją się do rany, odrywając za sobą utworzony strup, co spowoduje dalszy upływ krwi. Wtedy byłoby naprawdę niedobrze.
Liście były bardzo charakterystyczne. Wyglądały jak liście narkotyczne, z tym, że jego brzegi nie były ostre, ale gładkie i z pewnością grubsze, ponieważ zawierały aloes pod właściwym liściem. Roślina nadzwyczaj przydatna w owych warunkach. Jednak trudno jest nałożyć liść na swoje rany, chodzi tu o higienę. Aloes bardzo łatwo się zmywa i może być pociągnięty w nieodpowiednim miejscu, a wtedy sierść się klei i wygląda na nieschludną. Headless ma to szczęście, że nie zostawiłem go na pastwę losu i nie musi sobie radzić sam w obecnym stanie.
Wkrótce byłem znów w tymczasowej jamie, gdzie Headless stawiał pojedyncze kroki, próbując przyzwyczaić się do bólu. Kiedy mnie zauważył, podniósł delikatnie łeb i postawił uczy. Kiedy zorientował się, że to jednak ja, znów wrócił do swojej czynności.
- Połóż się – był to raczej rozkaz, niż informacja. Rzuciłem liście na ziemię i wyzywająco spojrzałem na basiora.
- Dopiero wstałem – odpowiedział marszcząc brwi w gniewie.
- Nie będę ci się patrzył na jaja zakładając opatrunek – powiedziałem. Rzeczywiście tak było: rana znajdowała się nie na boku, lecz bardziej ku środkowi. Nie zamierzałem wtrącać się w czyjeś gamety. Wilk ustąpił zakłopotany i powoli klapnął na ziemię wydając z siebie jęk rozkoszy. Widocznie poczuł ulgę, znów leżąc.
Przystąpiłem do akcji. Nie zajmuje dużo czasu wtarcie liścia w ranę, ale jednak też nie tak mało. Jestem akurat w tej czynności najbardziej biegły w medycynie, więc nie powinno mi to sprawić większego problemu.
- Gdzie szpieg? – zapytał cicho basior, wciąż patrząc na wprost siebie. Spojrzałem chwilę na niego po czym znów skupiłem się na ranie.
- Uciekła rano – powiedziałem, jakby nie było to nic wielkiego. W sumie sam mógł dojść do tego, że miała bardzo dogodną sytuację do ucieczki, bo przecież nie mógł wiedzieć, że nie spałem. Wojownik tylko odetchnął głęboko i znów pogrążył się w myślach.
- Darkness zapewne niedługo będzie patrolował te okolice – powiedział – Poniesiesz konsekwencje.
- Tak bywa w życiu. Jak się coś robi nie tak, jak należy, trzeba za to zapłacić. Tym razem myślę, że słono za to zapłacę. Żyje się dalej – powiedziałem bezbarwnie. Była to prawda, bo co gorszego może mnie spotkać jak zmiana rangi na omegę? Myślę, że jestem zbyt inteligentny na tą rangę, więc szybko się do niej przyzwyczaję. Nikt nie będzie wiedział, że pomogłem waderze uciec, więc większość wilków po prostu będzie mnie traktowała jak dawniej. Z kości da się przeżyć, a z resztą nie ma drugiego atakującego w klanie, więc to jasne że ja będę dobijał zwierzynę. A wtedy uda mi się nawet złapać trochę mięsa.
- Wiesz co? – zaczął wojownik – Szkoda mi cię. Życie przed tobą, skończysz jak gówniarz. Wyglądałeś, jakbyś polubił tą waderę, zamiast oddawać ją w ręce Darknessa.
Skrzywiłem się na te słowa. Były bardzo dobitne, sądząc po ich znaczeniu. Wodnista była tak bardzo zawzięta, uparta i działająca na nerwy, że to się we łbie nie mieści. Po prostu nie. A jednak coś mnie kierowało, że postanowiłem jej pomóc. Nie podlega dyskusji jednak fakt, że bardzo mocno mnie wkurzyła swoim zachowaniem. Przynajmniej na koniec mnie posłuchała.
- Było mi jej po prostu szkoda. Prędzej czy później, zaprowadziłbym ją do Darknessa – skłamałem, prawie kończąc opatrunek.
- Nie kłam. Byłem za wami do momentu, kiedy wadera się nie wróciła, by pójść po karę do alfy.
Te słowa były jak cios. Nie potrafiłem ich przetrawić. Wojownik wiedział o moich zamiarach, a jednak nie rzuca się na mnie, aby mnie zabić. Nie poleciał do alfy w chwili, gdy się o tym dowiedział. Poczułem głęboką wdzięczność do basiora, mimo że może mnie wydać Darknessowi, kiedy wrócimy.
Zanim zdążyłem coś odpowiedzieć Headlessowi, usłyszeliśmy szelest i głębokie lądowanie. Momentalnie wiatr zawiał w naszą stronę, zdmuchując resztki zużytych roślin.
Jak to się mówi, o wilku mowa. Przede mną stanął olbrzymi basior z wściekle czerwonymi ślepiami i czarną jak noc sierścią.
(Darkness? Przepraszam, brak weny oraz bardzo spieszyłam się z tym opkiem :c)
Subskrybuj:
Posty (Atom)