Moim skromnym zdaniem, ten basior za dużo sobie pozwalał. Rozumiem wysoką rangę i szacunek, lecz nie chciałam pozwolić by moje starania nad upolowaniem zwierzyny poszły na marne. Poza tym, że moje skrzydło było unieruchomione, mogłam pozwolić sobie tylko na bieg pieszy.
Już od samego początku starałam się wykazać w mym klanie. Udało mi się pomóc niejakiej Lorraine, która goniąc za zającem, potknęła się o wystającą gałąź i upadła, powodując zwichnięcie łapy. Mała ilość maści z korzenia Mandragory i magia ognia wystarczyła, by mogła całkowicie się wyleczyć. Usłyszałam tylko ,, Dzięki. " od wadery, po czym wybiegła w pośpiechu z mojej ,, kliniki ". Tylko tyle? Rozumiem, że to w końcu nic wielkiego, ale gdyby nie moja osoba ta wilczyca mogłaby cierpieć o wiele gorzej! Pomyślałam. że to może wina mojego braku kondycji w polowaniu i spędzaniu czasu w towarzystwie jest tego powodem, więc postanowiłam podjąć się zadania, i wyruszyłam na łowy o świcie.
~
-Ta zwierzyna należy do mnie! -krzyknęłam, próbując dogonić basiora, lecz nic to nie dało. Był o wiele dalej ode mnie, a widząc plamy krwi na ziemi należące do jelenia, stwierdziłam, że zapewne niedługo przestanie biec. Ten ciągły bieg strasznie mnie zmęczył. Zaczęłam ciężko dyszeć, lecz nie poddawałam się i ciągle biegłam. Nagle poczułam ból łap, i zanim się zorientowałam, leżałam już na ziemi.
~
- Hej! Nic Ci nie jest?? Obudź się!
- C.. co .. - stała nade mną wadera. Nigdy jej nie widziałam, i nie wydawało mi się, by była z mojego klanu.
- Dobrze się czujesz? Wyglądasz jakbyś miała zaraz zwymiotować - powiedziała, i nagle za moimi plecami urosły pręty roślin, które uniosły mnie w górę.
-Auu... źle to wygląda -powiedział nieznany basior, który nagle pojawił się obok wadery.
- Hej ! Jak masz na imię? Ile widzisz łap ?? - powiedziała, wymachując mi łapą przed oczami.
- Eee... jedną .. -powiedziałam półprzytomna, i usiadłam na ziemi.
Elayne?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz