- Artie mam pytanie… Jakim cudem nic ci się nie stało, gdy na ciebie wpadłam? Przecież każdy wilk, którego dotknę ma później bardzo mocne oparzenia, a ty nic... – zapytała nagle wadera, przerywając swoje barwne opisy szczenięcych lat. Były naprawdę ciekawe, więc byłem zawiedziony kiedy przestała o nich opowiadać. Pytanie nieco mnie zdziwiło, ale nie na tyle, abym nie znał na nie odpowiedzi.
- Czary! – powiedziałem, po czym spojrzałem w gwiazdy – Bo widzisz, jestem takim ‘medżik’ wilkiem, który wywołuje uśmiech u wielu wader poprawiając im tym samym humor oraz stosunek do siebie.
Spojrzałem kątem oka na waderę, która teraz się serdecznie zaśmiała na te słowa, a ja zagadkowo na nią patrzyłem, lekko podnosząc kąciki ust.
- No dobrze, a tak na serio? – powiedziała, gdy się opanowała, nadal z wielkim uśmiechem malującym się na jej pysku. Tym razem to ona spojrzała na mnie z ciekawością, czekając na odpowiedź. Westchnąłem i wzruszyłem ramionami.
- Nie wiem. Być może jest to spowodowane tym, że jako ognisty nie odczuwam oparzeń. Moje moce są powiązane z żywiołem ognia. Nie jest to zależne ode mnie – powiedziałem do wadery, tym razem bardzo poważnie. Rozmowa zaczynała się bardzo miło, dlatego przyjemnie się rozmawiało z nową towarzyszką, która była w stosunku do mnie w porządku. Nieczęsto zdarzają się takie duszyczki.
- Naprawdę? Ja również mam żywioł ognia – powiedziała zdziwiona – Dlatego między innymi wszystkich parzę…
- Nie chciałabyś dołączyć do watahy? – zapytałem od razu, praktycznie nie patrząc na słowa. Dopiero po tym zorientowałem się, co przed chwilą powiedziałem. Uważnie spojrzałem na Trish.
(Trish? Krótkie, ale zbieram wenę 8) )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz