sobota, 8 lutego 2014

Od Lucyfera - Cd historii Emily

Jak się spodziewałem, wilczyca nie miała pojęcia, jak bardo naraża się na niebezpieczeństwo. Nie obchodzi ją zdrowie, pragnie tylko krwi i władzy. Denerwujące, a zarazem bardzo fascynujące. Sam żądam krwi, ale ukrywam to poprzez maskę uśmiechu. Gdyby uważała, nie doszło by do tej krwawej rany. Nie miałem już nawet ochoty jej pomagać – ciekawe jak długo wytrzyma. To był mój chytry plan, złowieszczy i śmieszny. Zachowałem powagę i ciężko westchnąłem.
Minęło kilka minut a Emily stawała się coraz słabsza. Co chwilę się potykała, a ja musiałem jej pomagać. Traciła siły, co było widać gołym okiem. Wszystkie kolory zniknęły z jej pięknej twarzy, a łapy wolno stąpały po ziemi. W jej oczach widziałem wycieńczenie, powieki stawały się cięższe, opadały na sam dół. Wadera przestała walczyć i zsunęła się na ziemię.
– Widzisz, do czego doprowadziłaś? – zakpiłem zrezygnowany.
– Zamknij się – odpowiedziała Emily.
Prychnąłem chłodno, przykładając mokry nos do jej czoła. Sprawiłem, iż młoda alfa wyzdrowiała. Rana się zagoiła, regenerując utraconą krew. Emily odzyskiwała siły wraz z potrzebną cieczą do funkcjonowania. Uszczęśliwiło mnie to, ale i tak zachowałem twardą maskę. Pomogłem jej ponieść się jeszcze raz, a robiłem to naprawdę wiele razy. Przyjaciółka podziękowała mi cichym „dziękuję”. Z moich ust wydobył się cichy chichot.
– Może wybierzesz się ze mną nad pewną polanę? – spytałem.
– Z miła chęcią – oznajmiła Emily.
Byliśmy w lesie niedaleko martwej zwierzyny na którą zapolowaliśmy. Wkroczyliśmy ponownie do spaceru, szukając wzrokiem wyjścia z puszczy. Ptaki przysiadywały na konarach drzew, wędrując za nami jak nasze cienie. Po raz kolejny pokazywały nam, jak potrafią ładnie śpiewać. Przykuło to moją uwagę i z czystą uwagą wsłuchiwaliśmy się w nich. Zapanowała miła atmosfera, rozmawialiśmy tym razem wyjątkowo normalnie. Nie okazywaliśmy już niepotrzebnych słów, które często nas wkurzały – moja maska się ujawniła. Na mojej białej jak śnieg twarzy umalował się ciepły uśmiech, kryjący jakiekolwiek negatywne emocje.
– To ta polana o której ci mówiłem.
– Jest, bardzo ładna – zachwyciła się wilczyca.
– Jest taka ładna, jak ty – pochwaliłem ją, mówiąc te słowa absolutnie szczerze.
Wadera wybuchła śmiechem, a na jej twarzy ujawniły się ledwo widoczne rumieńce. Zauważyłem to, wpatrywałem się w nią z satysfakcją. Pierwszy raz prawię komuś komplementy, więc to było u mnie mało co spotykane. Miło mi się zrobiło, te słowa są naprawdę urocze.
Zatrzymaliśmy się obok grubego, dużego kamienia, który był barwy szarości. Doskonale się na nim zmieściliśmy. Wkuliśmy wzrok w wieczorne niebo, gdzie były widoczne małe gwiazdy wraz z księżycem. Piękny widok, taki romantyczny. Przybliżyłem się do przyjaciółki, aby otulić ją swoim ogonem. Wilczyca tylko na mnie spojrzała, uśmiechając się jako podziękowanie.


– Opowiesz mi coś o sobie? – spytałem widocznie zaciekawiony, grzecznie czekając na jej odpowiedź.
<Emily?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz