Jak
się spodziewałem, wilczyca nie miała pojęcia, jak bardo naraża
się na niebezpieczeństwo. Nie obchodzi ją zdrowie, pragnie tylko
krwi i władzy. Denerwujące, a zarazem bardzo fascynujące. Sam
żądam krwi, ale ukrywam to poprzez maskę uśmiechu. Gdyby uważała,
nie doszło by do tej krwawej rany. Nie miałem już nawet ochoty jej
pomagać – ciekawe jak długo wytrzyma. To był mój chytry
plan, złowieszczy i śmieszny. Zachowałem powagę i ciężko
westchnąłem.
Minęło
kilka minut a Emily stawała się coraz słabsza. Co chwilę się
potykała, a ja musiałem jej pomagać. Traciła siły, co było
widać gołym okiem. Wszystkie kolory zniknęły z jej pięknej
twarzy, a łapy wolno stąpały po ziemi. W jej oczach widziałem
wycieńczenie, powieki stawały się cięższe,
opadały na sam dół. Wadera przestała walczyć i zsunęła
się na ziemię.
–
Widzisz, do czego doprowadziłaś? – zakpiłem zrezygnowany.
–
Zamknij się – odpowiedziała Emily.
Prychnąłem
chłodno, przykładając mokry nos do jej czoła. Sprawiłem, iż
młoda alfa wyzdrowiała. Rana się zagoiła, regenerując utraconą
krew. Emily odzyskiwała siły wraz z potrzebną cieczą do
funkcjonowania. Uszczęśliwiło mnie to, ale i tak zachowałem
twardą maskę. Pomogłem jej ponieść się jeszcze raz, a robiłem
to naprawdę wiele razy. Przyjaciółka podziękowała mi
cichym „dziękuję”. Z moich ust wydobył się cichy chichot.
–
Może wybierzesz się ze mną nad pewną polanę? – spytałem.
– Z
miła chęcią – oznajmiła Emily.
Byliśmy
w lesie niedaleko martwej zwierzyny na którą zapolowaliśmy.
Wkroczyliśmy ponownie do spaceru, szukając wzrokiem wyjścia z
puszczy. Ptaki przysiadywały na konarach drzew, wędrując za nami
jak nasze cienie. Po raz kolejny pokazywały nam, jak potrafią
ładnie śpiewać. Przykuło to moją uwagę i z czystą uwagą
wsłuchiwaliśmy się w nich. Zapanowała miła atmosfera,
rozmawialiśmy tym razem wyjątkowo normalnie. Nie okazywaliśmy już
niepotrzebnych słów, które często nas wkurzały –
moja maska się ujawniła. Na mojej białej jak śnieg twarzy
umalował się ciepły uśmiech, kryjący jakiekolwiek negatywne
emocje.
–
To ta polana o której ci mówiłem.
–
Jest, bardzo ładna – zachwyciła się wilczyca.
–
Jest taka ładna, jak ty – pochwaliłem ją, mówiąc te
słowa absolutnie szczerze.
Wadera
wybuchła śmiechem, a na jej twarzy ujawniły się ledwo widoczne
rumieńce. Zauważyłem to, wpatrywałem się w nią z satysfakcją.
Pierwszy raz prawię komuś komplementy, więc to było u mnie mało
co spotykane. Miło mi się zrobiło, te słowa są naprawdę urocze.
Zatrzymaliśmy
się obok grubego, dużego kamienia, który był barwy
szarości. Doskonale się na nim zmieściliśmy. Wkuliśmy wzrok w
wieczorne niebo, gdzie były widoczne małe gwiazdy wraz z księżycem.
Piękny widok, taki romantyczny. Przybliżyłem się do przyjaciółki,
aby otulić ją swoim ogonem. Wilczyca tylko na mnie spojrzała,
uśmiechając się jako podziękowanie.
–
Opowiesz mi coś o sobie? – spytałem widocznie zaciekawiony,
grzecznie czekając na jej odpowiedź.
<Emily?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz