Cisza, spokój... las był jak zaczarowany. Nic nie ważyło się zakłócić tej ciszy, kiedy...
-Mam Cię!- krzyknął głos za mną
Odruchowo najeżyłem się i obruciłem, ale lewa, tylna łapa ześlizgnęła się i wpadła do wody. Po chwili wynurzyłem się z niewielką rybą na głowie. Lyanne stojąca na brzegu była najwyraźniej bardzo rozbawiona.
-Jak ryby? Biorą?- spytała i wybuchnęła śmiechem
-Ha-ha! Przeeezabawne!- parsknąłem i strąciłem rybę
-No co, przecież tak lubisz wodę!- zahichotała- wojownik powienien być zawsze czujny..
Wyszedłem i wytrzepałem się. Lyanne dalej się uśmiechała.
-No dobra, należało mi się za wczoraj- przyznałem w końcu i usiadłem obok wadery- trochę późno wczoraj wróciliśmy...
-Trochę?! Trochę?!
-Aż tak źle..? No dobrze, następnym razem wrócimy o 19, dobrze?
-Kto powiedział, że chce jeszcze gdzieś z Tobą iść..?
-Nie zmuszam...- powiedziałem i odszedłem kawałek
Wadera westchnęła.
-Silveer... to był żart- jęknęła jakby znudzona
-Cśś...- syknąłem- to nie dlatego, podejdź tu..
Ly podeszła ostrożnie i spojrzała przez dziuplę w drzewie. Emily w towarzystwie dwóch basiorów. Jeden wyraźnie ją denerwował. W końcu cała trójka odeszła kawałek.
-Co w tym dziwnego...?- spytała Lyanne, ale w Jej głosie było czuć lekkie zdziwienie.
-Nie, nie to..- mruknąłem- patrz dalej!
Po polanie przeszło dziwne stworzenie. Nieco podobne do człowieka. W rękach miało dziwny przedmiot. Rozejrzało sie i zniknęło.
-Tak, to było dziwne- powiedziała Lyanne
-Chodźmy sąd- powiedziałem i puściłem waderę przodem.
Doszliśmy razem do lasu. Całą drogę myślałem, o... mniejsza z tym. Ly też wydawała mi się zamyślona. Cóż, nie będę natarczywy, jeśli zechce, to powie.
-Silver... chodź ze mną- powiedziała tajemniczo i skręciła w pierszą leśną dróżkę.
<Lyannee >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz