Wilki
zatopiły swoje pyski w soczystym, a zarazem świeżym mięsie. Można
powiedzieć, iż było najwyższej jakości. Pożywienie z łatwością
się gryzło, a kawałki łatwo połykało. Jedynym minusem było to,
że kości wgryzały się w ich zęby.
Po
skończonym posiłku, każdy z nich wytarł swój pysk łapą
bądź ogonem. Plamy na ich futrze były dowodem, że zjedli naprawdę
wyśmienity posiłek. To była prawda, bo tak właśnie było. Kości,
które było dość spore zostały na swoim miejscu. Również
zostały małe kawały mięsa, ale ich nie dało się jeść, bo były
oblepione zamarzniętą trawą.
- Może się
przejdziemy, albo pójdziemy się położyć? - Zaproponował
Basior.
- Z miłą chęcią, ale
ja wybieram opcję drugą – odpowiedziałem, wydając z siebie
cichy chichot.
- No dobrze, ale
najpierw znajdźmy wolną jaskinię, abyśmy mogli się położyć –
oznajmił Wilk.
Zgodziłem
się z nim. Ruszyliśmy szukając po różnych częściach
naszego terytorium dobrej jaskini. Trudno było znaleźć
jakąkolwiek, ponieważ prawie wszystkie były zajęte. Wystarczyło
tylko poszukać, a jaskinia sama się znajdzie.
Chodziliśmy
już prawie godzinę, a ja byłem bardziej zmęczony. Nigdzie nie
było, w końcu poszliśmy do jaskimi Dhiren'a aby tam wpaść w
głęboki sen. Gdy dotarliśmy, ja już szukałem jakiegoś posłania,
znalazłem je na najwyższym piętrze. Ułożyłem się tam, a
przyjaciel obok mnie.
Usnęliśmy,
od czasu naszego obiadu mogliśmy po raz pierwszy odpocząć, to było
jak mały cud – cud spania. Zamknąłem blade powieki, próbując
znaleźć właściwą formę do spania. Gdy ją już znalazłem,
pozwoliłem sobie wejść do krainy snu.
Był
ogród pełen róż, a nawet kwiatów z całego
świata. Każda roślina miała swoje miejsce, odpowiednie wedle ich
warunkom. Drzewa oblepiały szkarłatne kamienie, które
świeciły na różne kolory. Ptaki nie miały głów, a
tylko ogon, skrzydła i ciało. Pozostała część zwierząt
wyglądała tak samo, tylko nie mieli skrzydeł. To był naprawdę
dziwny widok, do tego wszystkiego dołożone gadające rośliny i
drzewa. Chmury? Były koloru różowego, białego, niebieskiego
i czerwonego. Niebo o dziwo przybrało barwę zieloną, kolejne
dziwne zjawisko. Poruszałem się w tym świecie, a w nim był również
Dhiren.
- Ty też to widzisz? -
Z ust basiora wydobyło się pytanie.
- T-Tak – wyjąkałem,
zupełnie nie wiedząc co powiedzieć.
Stuknęliśmy
się z wilkiem, sprawdzając czy to naprawdę jest sen. Okazało się,
że to wszystko dzieje się naprawdę. Przenieśliśmy się do innego
wymiaru, gdzie istniały niestworzone rzeczy, które nigdy nie
widzieliśmy.
Za
nami rozległ się potworny hum powiązany z głośnymi piskami. Za
nami stąły dwa widma, które widocznie chciały nas zabić.
Strzelały do nas czymś dziwnym, co było koloru pomarańczowego.
Obaj ruszyliśmy do ucieczki, trafiając na pole ogromnej gry do
szachów.
<Dhiren?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz