poniedziałek, 10 lutego 2014

Od Lucyfera - Cd historii Dhirena

Wilk w pewnym stopniu mnie denerwował, był po prostu bezczelny, ale ja często też taki byłem. Po raz pierwszy spotykam kogoś, kto jest do mnie równie podobny. Na jego ciemnym pysku widziałem negatywne emocje, co sprawiało u mnie szyderczy uśmiech. Ukryłem to swoją maską uśmiechu.
– Co cię tutaj sprowadza? – spytałem.
– Odszedłem z innego klanu, aż w końcu dotarłem tutaj. Więc, mogę dołączyć? – zapytał z nadzieją w oczach. Dobrze wiem, że nie wyjaśnił mi wszystkich powodów.
Przyjąłem samca bez większych emocji. Cieszyłem się, iż w moim klanie dochodzi coraz więcej członków rodziny. Były to wspaniałe wilki z podobnymi do moich mocami. Okazało się, że z niego jest całkiem sympatyczny basior. Rozmawialiśmy ze sobą długi czas, poznając się coraz bliżej. Zachowywałem przy nim swoją naturalną maskę, aby mu nie pokazać mojej chłodnej strony. Jako Alfa starałem się być dla wszystkich miły, ciepły i wyrozumiały.
– Jak masz na imię? – odezwał się nowy członek klanu.
– Mam na imię Lucyfer, a ty? – odpowiedziałem, pytając się go o to samo.
– Mam na imię Dhiren – odpowiedział samiec.
Wcześniej umknęło nam zapoznanie się. Ruszyliśmy w długą drogę, pokazując mu tereny naszej watahy – Klanu Ognia. Chodziliśmy w dalej na północ i na różne strony. Widzieliśmy piękne widoki – w nich popołudniową polanę z obfitymi promieniami słońca. Zwierzęta przechadzały się po polanach, wychylając swoje marne głowy zza traw. Gdy tylko spostrzegli dwa wilki, czmychły prosto do lasu. Żartowaliśmy z nich, rozmawiając o wszystkich rzeczach, o jakich mieliśmy pojęcia.
Oprowadziłem go po całym terenie jakim mieliśmy. Zaglądaliśmy nawet do tych mniej znanych miejsc, o których nawet sam nie wiedziałem. Szybkim trafem znalazłem mu jaskinię, która była naprawdę ogromna i przytulna. Każdy wilk u mnie ma prawo gdzieś zamieszkać i ja z miłą chęcią pomogę mu znaleźć jaskinię bądź mieszkanie. Posiłku też jest u nas dużo.
– Poczuj się jak u siebie w domu – oznajmiłem z pogodnym uśmiechem na pysku.
– Bardzo ci dziękuję, Lucyferze – podziękował Dhiren.

Pożegnaliśmy się ciepło, lecz nie sztucznie. Ten dzień udam za wspaniały, ale pora na kolację, a nawet na sen. Od jego jaskini postąpiłem kilka kroków na przód, zastanawiałem się nad pewną rzeczą. Czy chciałby zapolować ze mną, czy raczej samotnie? Tą odpowiedź pozostawiłem mu. Niech decyzja należy do niego.  
<Dhiren?Dokończ jak chcesz XD>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz