Wilk
w pewnym stopniu mnie denerwował, był po prostu bezczelny, ale ja
często też taki byłem. Po raz pierwszy spotykam kogoś, kto jest
do mnie równie podobny. Na jego ciemnym pysku widziałem
negatywne emocje, co sprawiało u mnie szyderczy uśmiech. Ukryłem
to swoją maską uśmiechu.
–
Co cię tutaj sprowadza? – spytałem.
–
Odszedłem z innego klanu, aż w końcu dotarłem tutaj. Więc,
mogę dołączyć? – zapytał z nadzieją w oczach. Dobrze wiem, że
nie wyjaśnił mi wszystkich powodów.
Przyjąłem
samca bez większych emocji. Cieszyłem się, iż w moim klanie
dochodzi coraz więcej członków rodziny. Były to wspaniałe
wilki z podobnymi do moich mocami. Okazało się, że z niego jest
całkiem sympatyczny basior. Rozmawialiśmy ze sobą długi czas,
poznając się coraz bliżej. Zachowywałem przy nim swoją naturalną
maskę, aby mu nie pokazać mojej chłodnej strony. Jako Alfa
starałem się być dla wszystkich miły, ciepły i wyrozumiały.
–
Jak masz na imię? – odezwał się nowy członek klanu.
–
Mam na imię Lucyfer, a ty? – odpowiedziałem, pytając się go o
to samo.
–
Mam na imię Dhiren – odpowiedział samiec.
Wcześniej
umknęło nam zapoznanie się. Ruszyliśmy w długą drogę,
pokazując mu tereny naszej watahy – Klanu Ognia. Chodziliśmy w
dalej na północ i na różne strony. Widzieliśmy
piękne widoki – w nich popołudniową polanę z obfitymi
promieniami słońca. Zwierzęta przechadzały się po polanach,
wychylając swoje marne głowy zza traw. Gdy tylko spostrzegli dwa
wilki, czmychły prosto do lasu. Żartowaliśmy z nich, rozmawiając
o wszystkich rzeczach, o jakich mieliśmy pojęcia.
Oprowadziłem
go po całym terenie jakim mieliśmy. Zaglądaliśmy nawet do tych
mniej znanych miejsc, o których nawet sam nie wiedziałem.
Szybkim trafem znalazłem mu jaskinię, która była naprawdę
ogromna i przytulna. Każdy wilk u mnie ma prawo gdzieś zamieszkać
i ja z miłą chęcią pomogę mu znaleźć jaskinię bądź
mieszkanie. Posiłku też jest u nas dużo.
–
Poczuj się jak u siebie w domu – oznajmiłem z pogodnym uśmiechem
na pysku.
–
Bardzo ci dziękuję, Lucyferze – podziękował Dhiren.
Pożegnaliśmy
się ciepło, lecz nie sztucznie. Ten dzień udam za wspaniały, ale
pora na kolację, a nawet na sen. Od jego jaskini postąpiłem kilka
kroków na przód, zastanawiałem się nad pewną rzeczą.
Czy chciałby zapolować ze mną, czy raczej samotnie? Tą odpowiedź
pozostawiłem mu. Niech decyzja należy do niego.
<Dhiren?Dokończ jak chcesz XD>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz