sobota, 15 lutego 2014

Od Dhirena cd historii Lucyfera

Gdy Lucyfer, Alfa Klanu Ognia pomógł wybrać mi moją własną jaskinię powiedział że za godzinę wybiera się na polowanie i jeśli bym chciał to żebyśmy się spotkali pod jego jaskinią. Oczywiście dobrze już wiedziałem gdzie jest jego jaskinia. Postanowiłem że chętnie zapoluję chociaż z pewnością wychodziło mi to gorzej, na pewno był od dziecka trenowany na Alfę, ja nie byłem, tylko mój brat. W sumie to nie wiedziałem jak polować kiedy wygnano mnie z watahy, wszystkiego nauczyłem się sam. Nie przyznam się do tego ponieważ to bardzo wstydliwy temat. Westchnąłem spoglądając na pustą jaskinię, wreszcie miałem bezpieczne miejsce w którym nie musiałem się obawiać że ktoś mnie obserwuje planując mnie zabić gdy zasnę.  Jeszcze raz spojrzałem na jaskinię po czym wyszedłem, w prawdzie miałem jeszcze mnóstwo czasu ale wolałem tam dojśc spokojnym krokiem. Po drodze obserwowałem uważnie roślinność i rozmaitość zwierząt, od małych owadów po dziwne ptaki przypominające orły tylko że były czerwone, może to feniksy? Postanowiłem już się nad tym nie zastanawiać i ruszyłem dalej, myślałem już że się zgubiłem gdy wreszcie stanąłem przed jaskinią Lucyfera. Sam wilk już tam stał i gdy mnie zobaczył troszkę się zdziwił ale uśmiechnął się lekko do mnie.
-Już myślałem że nie przyjdziesz - powiedział swoim obojętnym tonem głosu, ten ton kojarzył mi się z taką maską która kryła jego emocję, ale nie będę się mieszał w jego sprawy.
-Dlaczego miałbym nie przyjść? Nie jestem takim wilkiem który wystawia kogoś do wiatru - uśmiechnąłem się - to co, idziemy? Ale ostrzegam, nie poluję za dobrze
Wilk tym razem zdziwił się, i to nawet bardzo. Na tak, kto to widział żeby wilk nie umiał za dobrze polować, ale nic nie powiedział tylko ruszył w stronę lasu dając mi do zrozumienia że mam iść za nim. Z początku niepewnym krokiem ruszyłem się, lecz jednak po chwili szedłem ramię w ramię z basiorem. Rozmawialiśmy o różnych rzeczach, kiedy basior skierował temat na polowanie chciałem siedzieć cicho ale wiedziałem że nie mogę. 
-Mogę zapytać jak to nie idzie ci dobrze z polowaniem?
- No..po prostu było to zawsze moją słabą stroną - skłamałem, miałem nadzieję że wilk się nie zorientował chociaż w to wątpiłem.
-Stój - zatrzymał mnie Lucyfer, nie wiedziałem o co mu chodzi jednak po chwili zza krzaków wyłonił się łeb potężnego jelenia.
Zamarłem, jeleń był ogromny, Lucyfer pochylił się i zaczął skradać się w stronę jelenia. Zacząłem robić to samo jednak ja, jak to ja. Musiałem nadepnąc na gałązkę, jeleń od razu nas dostrzegł i zaczął uciekać. Usłyszałem jak Lucyfer przeklnął pod nosem po czym puścił się biegiem. Zrobiłem to samo, kiedy byłem już blisko jelenia ten skręcił w drugą stronę tak szybko że sam nie zdążyłem skręcić ponieważ wpadłbym na wielki kamień. Teraz byłem nad  jeleniem, moja droga prowadziła mnie wprawdzie coraz wyżej natomiast jelenia wręcz przeciwnie, można było przynajmniej powiedzieć że Lucyfer pobiegł dobrą drogą i prawie doganiał jelenia. Jednak kiedy już miał skoczyć na jego zad kopyto jelenia kopnęło kamień który walnął w pysk Lucyfera. Usłyszałem skomlenie wilka, przymrużyłem oczy po czym zdecydowałem że teraz mój ruch. Zeskoczyłem ze ścieżki w dół, spadałem w stronę koron drzew, miękko wylądowałem na najwyższej gałęzi po czym zwinnie odbiłem się na następne drzewo. I tak cały czas zbliżając się do jelenia, gdy odbijałem się od gałęzi któryś już tam raz jedną łapą zachaczyłem o wystającą gałąź, mój skok stał się nierówny i zacząłem spadać w dół, walnąłem brzuchem o jakąś gałąź którą oczywiście musiałem tym sposobem urwać. Złapałem się pazurami gałęzi myśląc że to coś da gdy walnę o ziemię z prędkością światła. Zamknąłem oczy gdy poczułem że uderzyłem w coś dużego, chwilę potem walnąłem jeszcze raz tylko tym razem o ziemię. Przeturlałem się kilka metrów w bok i uderzyłem w pień drzewa. Spadła na mnie masa śniegu. Uchyliłem oko i dopiero wtedy zorientowałem się że spadłem na jelenia który złagodził mój upadek z wysokości, niestety biedak nie przeżył. Lucyfer dobiegł do jelenia z rozbawionym wzrokiem skierowanym w moją stronę.
-Ciekawa technika - zaśmiał się - skąd ją znasz?
-Sam ją wymyśliłem, nazywa się ''spadający meteor''
-Że spadający to rozumiem, ale meteor? - basior zapytał nadal chichocząc
Przewróciłem oczami i wskazałem mój płonący ogon, widocznie nie zauważył że płonie, zaczął się palić w momencie gdy zacząłem spadać z gałęzią, nie wiem czemu tak się dzieje i na jakiej zasadzie. Wsadziłem ogon w śnieg, wprawdzie ogon nie zgasł ale było to przyjemne uczucie.
-Dobra nieważne - Lucyfer machnął łapą - przynajmniej mamy jedzenie - uśmiechnął się

(Lucyfer?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz