Stałem przerażony naprzeciwko mojego brata, był cały we krwi, u jego łap
leżał martwy wilk. Tym wilkiem był Geyl, mój przyjaciel którego znałem
lepiej niż własnego brata. Krzyknąłem głośno z przerażenia, mój brat
kazał mi się uspokoić i o wszystkim zapomnieć. Ale jak miałem zapomnieć o
tym że mój własny brat zabił kogoś ważnego dla mnie, własny
brat...Krzyknąłem jeszcze raz i rzuciłem się w stronę ciała, mój brat
się odsunął patrząc się również przerażonym wzrokiem, złapałem ciało
Geyla i zacząłem nim potrząsać, miałem nadzieję że to coś da.
Oszukiwałem się, ponieważ w głębi serca wiedziałem że on nie żyje, że
już go nie uratuję. Przytuliłem do siebie zimne ciało po czym krzyknąłem
jeszcze raz, łzy spływały po moich policzkach kapiąc na zamarłą twarz
wilka. Wstałem i zacząłem biec w stronę jaskini narad, wszystkie wilki
tam teraz były, również moi rodzice którzy byli Alfami. Mój brat,
Mustafa od razu zorientował się co chcę zrobić więc zaczął krzyczeć abym
zawrócił, zapomniał o tym lub po prostu mu wybaczył. Ja jednak go nie
posłuchałem, i był to mój kolejny błąd. Wbiegłem do jaskini, wszystkie
wilki spojrzały na mnie oschle. Nie liczyło się to że byłem młodym Alfą,
zadnym szczeniakom nie można było przebywać w tej jaskini, w dodatku
jeśli odbywały się narady. Podbiegłem do rodziców i szybko wyrzuciłem z
siebie to co zobaczyłem, czasami niektóre słowa musiałem powtórzyć
ponieważ łzy które cały czas spływały po moim pysku sprawiały że
niektóre słowa stawały się niewyraźne.
-To poważne oskrżenie synu - powiedział ojciec zastanawiając się, jednak
po chwili wyprostował się i spojrzał na mnie z nienawiścią - zmyśliłeś
to..po prostu zazdrościsz bratu tego że jest od ciebie starszy, jest
dorosły a ty tylko małym dzieckiem, widziałeś że nie będziesz Alfą bo to
Mustafa jest starszy, więc sam zabiłeś Geyla, którego rodzice siedzą
teraz tutaj. Wyobraź sobie co oni czują...patrzą na ciebie, mordercę a
kiedyś byłeś niczym ich drugi syn
Już miałem coś powiedzieć gdy do jaskini wszedł mój brat z martwym
ciałem Geyla. Powiedział że rozmawiał sobie z nim kiedy to ja
zaatakowałem go i zabiłem po czym poturbowałem jego. Przecież to było
niedorzeczne! Geyl i Mustafa mieli 2 lata natomiast ja rok, byłem
cherlwym szczeniaczkiem jak bym tego dokonał. Miałem szukać wsparcia u
matki, złapałem ją za łapę, jednak ona spojrzała na mnie wrogo. Ostatnim
słowem jakie od niej usłyszałem to wyrok wygnania.
<2 lata później>
Wyskoczyłem z rzeki, złapałem się jakiegoś kamienia. Nie mogłem
oddychać. Mogłem się domyślić że gonienie smoków nad skarpami to nie za
dobry pomysł. Ledwo idąc zacząłem szukać jakiegoś bezpiecznego miejsca
na nocleg. Było już ciemno a ja cały dzien starałem się wyjść z tej
rzeki marnując wszystkie siły. W koncu zauważylem jaką łączkę, byłem na
nieznanych mi dotąd terenach, wszystko było tutaj takie inne, inne niż
na co dzień. Położyłem się na miękkiej trawie po czym zasnąłem.
Obudziło mnie mocne trącenie łapą, otworzyłem oczy, słońce mnie raziło
natomiast nademną stał jakiś wilk, nie wyglądał na zadowolonego.
-Jakiś problem? - zapytałem troszkę bezczelnie
-Tak, jesteś na moich terenach
-Serio? Tu jest jakaś wataha?
-Powinieneś się domyslić po tym co ci powiedziałem - powiedział, widać
było że go zaczynam denerwować więc zmieniłem kierunek rozmowy
-A mogę dołączyć?
(Lucyfer?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz