Usłyszałam trzepot skrzydeł. Stanęłam w miejscu i nasłuchiwałam. Dźwięk jakby ucichł, więc poszłam dalej. Jednak już po kilku krokach trzepot się nasilił, a po chwili koło mnie wylądował...smok!
Cofnęłam się odruchowo, jednak drogę zagrodziło mi drzewo. Niezwykłe zwierze pokłoniło mi się, po czym wręczyło czerwony zwój. Z wahaniem wzięłam go i odpakowałam. Od razu rzucił mi się w oczy pewien znak. Właściwie nie znak, a pieczęć o krwisto-czerwonym kolorze. Na pieczęci widniał doskonale mi znany herb...herb mojej watahy.
Spojrzałam pytająco na smoka, który jakby zasmucony, opuścił głowę.
Pismo znane tylko wilkom z mojej watahy, pieczęć... już wiedziałam, co to znaczy. Zaczęłam czytać.
To był list od mojego brata, New Sun'a. Nie zdziwiło mnie, że to on pisze. W końcu nikt inny z rodziny nie chciał mnie znać.
Z początku łudziłam się, że brat pisze tylko po to, żeby porozmawiać, jednak w głębi serca wiedziałam, ze coś musiało się stać.
- New Sun bardzo za Tobą tęskni. To była jedyna okazja, kiedy rodzice pozwolili mu wysłać do Ciebie wiadomość. - powiedział smok z ciągle opuszczoną głową.
Nagle oblał mnie zimny pot, jakby ktoś wylał na mnie wiadro zimnej wody i zaczęły krążyć mi po głowie słowa, które przed chwilą przeczytałam: Price NIE ŻYJE.
Zastygłam w bezruchu. Price.... jak to nie żyje?!
- Jak to nie żyje! - krzyknęłam pytająco do smoka, jakby to miało cokolwiek zmienić.
Zwierze nie odpowiedziało. Teraz wyraźnie poczułam łzy spływające po moim pyszczku.
Przypomniało mi się wszystko, jak go poznałam, jak cudownie było, kiedy mogliśmy się spotykać... jak go straciłam.
- Dlaczego...dlaczego on! - wyszeptałam.
Dopiero teraz poczułam, jak bardzo mi go brak. Jak bardzo brak mi kogokolwiek, do kogo mogłabym się przytulić i po prostu pomilczeć. Znowu byłam sama, znowu!
- Sun chciał również przekazać, że Pani siostra, Fanindra, jest ciężko chora, ale zabraniała mu tego...
- ....Tradycja watahy, która zakazuje wymawiać imiona chorych wilków do puki nie wyzdrowieją, ani mówić o nich, wiem - wymamrotałam.
Price, Fanindra...ja muszę tam wrócić.
Smok jakby wiedział, o co mi chodzi. Pokręcił tylko głową.
- New Sun walczy, aby mogła Pani wrócić, ale to, jak przypuszczam, niewiele da. Do zobaczenia.
Zwierze po prostu zniknęło. Odeszłam w kierunku polany. To ciągle wydawało mi się takie niemożliwe. On nie żyje, a ja nawet przy nim nie byłam!
Położyłam się pod drzewem na polanie.
< Net, zechciałbyś dokończyć? Bądź jakiś inny znajomy>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz