środa, 11 czerwca 2014

Od Descartes.

"Jesteś już dorosła". Okropne słowa. Takie budzące strach, niepokój a jednocześnie radość. "Jesteś już dorosła" - te słowa, delikatnie wypowiedziane z ust mojej matki, dźwięczały mi w uszach, jakby coś mi je na nowo szeptało do ucha.
Tak, to prawda. Jestem już dorosła. Wolna. Nikt mnie nie będzie kontrolował. Ale...Ale ta dorosłość mnie przeraża. Powinnam sobie znaleźć jakiegoś partnera, tak? Nie chcę umrzeć samotna...Czemu ja już o tym myślę? Gdy byłam mała, dorosłość wydawała mi się taka niesamowita. Można robić co się chcę, nie słuchać dorosłych, biegać gdzie się chce, zwiedzać dalekie lądy...A teraz? Oh, jakbym chciała wrócić jescze wstecz, o te pare miesięcy aby posłuchać zastrzeżeń mej matki o tym, że bez niej mam się nigdzie nie ruszać. Dorosłość...jak to w ogóle brzmi? Czym to się różni od dzieciństwa? Jakże mam dużo pytań! Czy zdąże na wszystkie uzyskać odpowiedzi...?
(...) Słońce powoli zachodziło, a ja pierwszy raz zobaczę to do końca, bo nikt mnie nie będzię gonił spać. Wlazłam na nadmorski klif i obserwowałam jak wielka, pomarańczowa ognista kula powoli zanurza się w morze rozpościerające się wiele kilometrów niż sięga mój wzrok.
-Piękne, prawda? - za sobą usłyszałam znajomy, delikatny głos Primrose.
-Tak. Niesamowite. - mama usiadła obok mnie na klifie. Przez chwilę wpatrywaliśmy się w horyzont.
-Mamo...Czemu słońce zanurza się w morzu? - zapytalam nie odrywając wzroku od czerwonego odbicia w wodzie. Ona z uśmiechem odpowiedziała:
-Idzie spać. Teraz, wschodzi księżyc - odwróciła się i pokazała łapą wychodzącą powoli zza koron zielonych drzew srebrną tarczę księżyca. - A słońce odpoczywa. - dokończyłam - Kiedy słońce odpoczywa, ja też muszę. Zawsze mi tak mówiłaś kiedy byłam mała. Czy to prawda, że dorosłe wilki odchodzą od swoich rodziców?
(Primrose?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz