Kolejny
piekielny dzień wśród demonów podrzędnej rasy. Ich
skóra wypalała się za każdym razem, kiedy moje kule
przebijały ich czarny pancerz. Stworzenia przypominały zmutowane
psy, które są niezwykle agresywne niż te podczas
wścieklizny. Pazury ich były skierowane w moją stronę, a ich
postawa świadczyła o gotowości. Było ich pięć. Ja byłem
jedyny. Moją pomocą był tylko pistolet zwinięty od rasy ludzkiej.
Broń unosiła się do góry za pomocą moich ukrytych mocy.
Jedynie niebieski róg płonący żywym, niebieskim ogniem
umożliwiał mi tą niecodzienną czynność. Zza moich pleców
urwał się wściekły okrzyk ginącego z mojego arsenału
diablika, upadającego zaraz po tym zdarzeniu na ziemię. Pozostało
mi tylko czterech. Reszta również ciskała
się tuż obok moich łap. Wyglądałem niczym dumny
król, usatysfakcjonowany zwycięstwem nad innym krajem. Wokół
mnie panowała, dosłownie unosiła się aura wymordowanych bestii,
a kolor jej przybrał odcień ciemności, zupełnie jak dusze tych
zwierząt wysłanych z Piekła. Szkła na moich okularach błyszczały
poprzez światło, które dostawało się znikąd, tak jakby
wchodziło z butami w martwe już pobojowisko. Schowałem narzędzie
zbrodni do magazynku ukrytego w mym futrze.
Ruszyłem
przed siebie, przede mną panował spokojny dzień, w którym
było pełno słońca i chmur. Oddaliłem się od ostatniej strefy
Gehenny, wyłudzając w sobie próżne nadzieje, iż tym razem
odpocznę w spokoju i ciszy, a co~! Moje myśli napełnione
optymizmem były jednak bezpodstawne, już dało się słychać
lament istoty, zwalonej na kamień przez moją, niegodziwą nie
uwagę.
-
P-Przepraszam...! - Rzuciłem się do pomocy, pomagając nań waderze
wstać. Wilczyca przypominała mi delikatną postać. Pech chciał,
że musiałem wpaść na coś tak, subtelnego? Cholera.
<Dokończy jakaś wadera czterokiemu? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz