Kładłam łapy równo na ziemi. Słyszałam tylko swoje kroki, kroki Picalla i nasze nierówne oddechy. Nie wiem ile szliśmy. Nie trwało to długo. Wkrótce Picallo złapał mnie za ramię i zatrzymał. Przekręciłam głowę w jego stronę. Przynajmniej miałam taką nadzieję, bo nic nie widziałam.
-Jesteśmy na miejscu- po jego głosie wyczułam, że się uśmiecha.- Możesz odsłonić oczy.
Tak też zrobiłam.
Picallo? Brak weny ^^
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz