czwartek, 5 czerwca 2014

od Seber cd Nirrith'a

Westchnęłam tylko głęboko. Świetliki bez przerwy pulsowały swoim światłem, a Nirrith wzrokiem.
- Yh, już dobrze, dobrze. – syknęłam niezadowolona, ale czująca się na pokonanej pozycji.
„Przecież i tak jestem skazana tu siedzieć przez całą noc” – przetoczyło mi się przez głowę.
- No więc. – wzięłam oddech głęboki i przystąpiłam do opowieści. – urodziłam się w normalnym stadzie. Wataha jak każda inna. Było bardzo miło, ale nie miałam rodzeństwa. Za to w towarzystwie młodych byłam uwielbiana. Miałam   pełno przyjaciół na każdym  kroku. Pewnego dnia poznałam kogoś. Wtedy byłam nim wprost zauroczona, oczu nie mogłam od niego oderwać. Był to Cherry. Do dzisiaj sama śmieję się z tego imienia… ale wtedy na sam dźwięk jego głosu, zapach czy jakiekolwiek wspomnienie o nim w rozmowie przyprawiało mnie o dreszcze. Zakochany zrobi wszystko. Cóż, nie był on z dobrej rodziny. Zaczął się ze mną umawiać i wtedy, można powiedzieć, wpadłam w złe towarzystwo… Chwila! Dlaczego ja ci to mówię?! – potrząsnęłam głową zirytowana.
Spojrzał na mnie znacząco. Jego wzrok mówił „Moja sztuka rozmawiania potrafi skłonić każdego do zwierzenia się z życiowych historii…”
- Zresztą… kontynuując… - westchnęłam -  Tak jak mówiłam, wpadłam w złe towarzystwo. Szlugi, ziółka i te sprawy. Pomału popadałam w nałóg. Była taka impreza…
Basior wybuchnął śmiechem.
- No co?! – krzyknęłam zirytowana – ty nie chodziłeś na imprezy w młodości?!
- Nie miałem na to czasu,  złotko…  - rzekł tonem arystokraty, mrużąc oczy.
- Yh… - warknęłam i wróciłam do swego. – Była ta impreza. No i wiesz, fajki i tak dalej. Byłam mocno najebana. Wtedy mój równie mocno najebany Cherry wypowiedział słowa : „Jeśli mnie kochasz, udowodnij mi to”. I co ja wtedy zrobiłam? Dałam mu w pysk, a jak inaczej rozprawić się z takim osobnikiem?
- Dobrze, bardzo dobrze… - mamrotał Nirrith, rechocząc pod nosem.
- Zaczęliśmy się kłócić. I na dobre się rozstaliśmy. Przenocowałam w lesie, nieopodal mojej jaskini,  rano wróciłam do domu. Po kilku dniach zaczęłam się kiepsko czuć. Dopiero wtedy zorientowałam się, dlaczego tak jest – nie przyjmuję codziennej dawki tego świństwa, zwanego narkotykami. A naturalnie, mój były załatwiał mi szlugi. Nie ma chłopaka – nie ma szlugów. Stało się to proste jak drut. Wpadłam w histerię. Poczęłam szukać nowego źródła prochów no i znalazłam. Był to niebezpieczny typ. Płaciłam, czym miałam, a hajsu w domu było mało… ehh… W końcu kiedyś wróciłam do domu, a na podłodze w moim pokoju leżały moje wszystkie zapasy… ojciec grzebał mi w rzeczach... Poczęłam to szybko zbierać, gdy nagle on wszedł do domu. Wykrzyczał mi prosto w twarz, że nigdy więcej mam tu nie przychodzić i tym samym się mnie wyrzekł. Dosłownie wyrzucił mnie z domu.  Z matką… matką nigdy więcej się już nie widziałam… - ściszyłam głos i urwałam na chwilę – W taki sposób opuściłam rodzinny dom. Wzięłam trochę szlugów ze sobą i stopniowo przyjmowałam mniej, by chociaż trochę zmniejszyć ten szok po odstawieniu narkotyków… Cóż… w końcu mi się udało, choć ledwo uszłam z życiem. Bywały momenty, że miałam jakieś majaki, nie potrafiłam ruszyć łapą. Bywało, że byłam zdana na matkę naturę. No i w końcu… w końcu po moich „wspaniałych” przygodach  przyszłam tu. – zakończyłam swą opowieść głębokim, ciężkim westchnięciem.
<Nirrith?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz