- Mea! Uciekaj! - warknął Cato. Eran stał bezradny, jakby w ogóle go tu nie było. Spojrzałam na niego z wyrzutem.
- Eran! - jęknęłam patrząc to na basiora ni to błagalnie ni to z wyrzutem, jak przed chwilą. Z jednej strony wymagałam, żeby stanął w mojej obronie, z drugiej miałam do niego pretensję o tą całą sytuację.
Caton patrzył na mnie surowo, ponaglająco.
- Mea! - krzyknął znowu, a ja ponownie spojrzałam na Erana.
- Przykro mi, Mea... Cato ma racje - powiedział Eran - musisz stąd uciekać! Ratuj się, póki możesz!
- Jak Ty...
Coś trzasnęło za nami. Brat znowu spojrzał na mnie tak samo, jak poprzedniego dnia.
- Dasz sobie radę, siostra! - tu jego głos jakby... nieco złagodniał? - Ale musisz uciec TERAZ!
Ponownie spojrzałam na basiora, którego kiedyś tak pokochałam. On stał nie wzruszony.
- Nigdy Ci tego nie wybaczę! - krzyknęłam do Erana i uciekłam
- Mea! - usłyszałam stłumiony krzyk, niewątpliwie należący do mojego ukochanego. Caton złapał go i nie pozwolił biec za mną.
Wolałam zginąć, niż go zostawić. Cato musiał to wiedzieć, a to dziwne zachowanie Erana to na pewno jego pomysł! Nigdy im tego nie wybaczę!
******
Mijały dni w nowym klanie. "Klan" - to słowo brzmi tak... obco, inaczej. Do tej pory żyłam w watahach. Właściwie owy "Klan" różnił się tylko nazwą.
Cieszyło mnie, że tu wszyscy mają ten sam żywioł. Zwykle spotykałam wilki z żywiołem ognia, wody czy ziemi, rzadziej wilki powietrza.
Wędrowałam po nowych terenach.
- Cześć! To ty ta nowa? - usłyszałam pełen entuzjazmu głos
- Cześć! - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się - Chyba tak. Jestem Salomea, krócej Melka lub Mea. Z kim mam przyjemność?
< Ktoś? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz