- No… tak – odparła niepewnie
- No dobrze, dobrze… - zaśmiałem się – idź za mną.
Ruszyłem w stronę lasu, w końcu tam powinniśmy znaleźć cokolwiek do zjedzenia.
- Może najpierw teoria. – zwróciłem się do niej po minucie cichego marszu. – na początku o polowaniu samotnym.
Kiwnęła głową z nieśmiałym uśmiechem.
- Najważniejszą umiejętnością potrzebną do polowania jest refleks i szybkość. Naturalnie, nie złapiesz łani, gdy będziesz poruszała się jak mucha w smole. Więc po pierwsze : musisz działać szybko. Drugim punktem jest skupienie i spostrzegawczość. Musisz oszacować odległość od zwierzyny, by spłoszona nie mogła uciec zbyt daleko. Dobrze by było też ocenić najlepszy punkt, lub stronę z której zaatakujesz. Trzecim ważnym aspektem jest umiejętność zwinnego i cichego poruszania się. Gdy skradasz się w krzakach lub zaroślach, musisz pamiętać o tym, by wprawiać w jak najmniejszy ruch roślinność wokół ciebie i tym samym poruszać się prawie niedosłyszalnie. Oczywiście, nie da się całkowicie po cichu. Jednak żadnych gwałtownych ruchów, bo zwierzyna naturalnie się spłoszy. Kwestia zabijania to już inny temat. Co kto woli. Weźmy na przykład łanię. Gryziesz w tchawicę : najtrudniejszy, ale i najskuteczniejszy sposób . Rzucasz się na zad zwierzyny: najczęstsza opcja, gdy gonisz ofiarę. Ewentualne zaczepienie zębami o kończyny zwierzyny, również w przypadku gonienia : możliwe, że łania straci równowagę i runie na ziemię, wtedy stosujesz chwyt w tchawicę.
W przypadku mniejszego zwierzątka, na przykład królika, również trzeba być bardzo ostrożnym. Króliki są cholernie płochliwe, więc po prostu szybko i bezboleśnie go, że tak powiem „capnij” łapą albo zębami.
Czyli podsumowując : węszysz ślad, namierzasz zwierzynę, oceniasz odległość i miejsce ataku, skradasz się jak najbliżej, jednak z rozwagą. Potem znienacka wyskakujesz, ewentualnie chwilę gonisz i stosujesz jedną metod zabijania. No i na koniec oczywiście najprzyjemniejsze : jedzenie. – zakończyłem swój monolog i spojrzałem na wilczycę. Patrzyła na mnie wzrokiem pełnym uznania.
- A… polowanie w grupie? – spytała głosem już śmielszym niż wcześniej.
- To kiedy indziej. – puściłem jej oczko – teraz czas na zajęcia praktyczne.
Na jej twarzy zagościł uśmiech pełen podekscytowania.
- Zaczniemy od królika. – pokiwałem głową – jest ich tu ich tak dużo, że w czasie powodzi można by zapychać szczeliny we wszystkich oknach i drzwiach we wszystkich klanach.
- Nawet zimą? – zaśmiała się
- Nawet zimą. – odparłem rozbawiony – chodź.
Brnęliśmy chwilę przez śnieg, aż doszliśmy do kamienistego brzegu jeziora.
- O, jest! – szepnęła Grace, wskazując łapą na białego jak mleko królika
- No to… do dzieła. – uśmiechnąłem się do niej i lekko popchnąłem łapą do przodu.
<Grace?>
PS. Przepraszam najmocniej właścicielkę wilka, że tak długo czekała na opo… po prostu wypadło mi z głowy :
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz