Spojrzałam na waderę zdziwiona, ja na Alfę? Wprawdzie jako szczeniak miałam możliwości zostania Alfą, ale w Klanie Wody to zawsze basior zostawał Alfą. Mako uśmiechnął się zachęcająco a ja jeszcze raz spojrzałam na waderę.
-Czyżbyś miała jakieś wątpliwości? - uśmiechnęła się do mnie matka Maka - a może nie jesteś pewna co do mojego syna
Mako spojrzał na mnie niepewnie, spojrzałam na niego z uśmiechem i złapałam go za łapę. On również uśmiechnął się.
-A co to za pytanie? Jasne że go kocham!
Wadera uśmiechnęła się do mnie i pozwoliła nam odejść. Kiedy wyszliśmy z Makiem z jaskini udaliśmy się na spacer. Mako uparł się że muszę poznać tereny i zwierzęta. Nie bardzo różniły się tutaj tereny niż w moim rodzinnym Klanie. Może tereny były bardziej zróżnicowane i były różne pomniejsze miejsca, ogólnie Klan Everything okazał się przepięknym i przyjaznym miejscem. Jako dziecko byłam przekonana że terytoria Klanu Everything są przystosowane dla barbarzyńców i wszystko jest gotowe cię tutaj zabić. Suche terytoria, mnóstwo pustyń i gorąca temperatura...No cóż, takie przekonania ma prawie każdy kto wychował się na mokradłach Klanu Wody.
-O czym tak rozmyślasz?
-O tym jak byliśmy szczeniakami..i nie tylko - zaśmiałam się
-Nie tylko? - spojrzał się na mnie z uniesioną brwią
Zaśmiałam się i pobiegłam przed siebie, usłyszałam za sobą wołania Maka. Lecz nie przejmowałam się tym i biegłam dalej, kiedy straciłam już Maka z oczu zwolniłam. Nie wiedziałam dokładnie gdzie jestem ale było tutaj ładnie. Spojrzałam na piękne ośnieżone drzewa, gdy to zrobiłam ptaki wzleciały do góry i pofrunęły w stronę słońca. Spojrzałam na jeziorko, przykrywało ją cieńka warstwa lodu. Dotknęłam ją łapą, o dziwo nie załamało się. Głupia ja stanęła na lodzie, nadal się nie załamywało. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam dalej. Nagle lód pękł a ja wpadłam do wody. Zaczęłam wierzgać łapami ale ta woda była jakaś dziwna, nie dało się w niej pływać, również moje zdolności oddychania na nic się tutaj nie zdawały. Rozglądając się wokoło w poszukiwaniu jakiegoś ratunku zauważyłam mnóstwo wilczych kości. Krzyknęłam wypuszczając resztę powietrza, złapałam się za gardło i zaczęłam szamotać się w wodzie. Żałosne, czyżby wilk Wody miał zginąć w taki sposób? Nie mogąc już dłużej wytrzymać zamknęłam oczy.
<10 godzin później>
-Zuko! Zuko!! Gdzie ty jesteś! - krzyczał Mako
Był już środek nocy a basior nadal nie mógł mnie znaleźć, jednak od 10 godzin przyglądałam mu się z góry. Wszystko było spowite mgłą, wiedziałam tylko tyle że byłam pomiędzy dwoma Światami. Więc można mnie było wziąć za pół-ducha. Również zaobserwowałam że obok jeziorka była przykryta krzakami tabliczka na której pisało:
''Jezioro Snów - Kto tutaj wejdzie będzie wędrowcem, jego ciało nie opuści tej wody a dusza będzie się błąkać po świecie. Jednak jeśli dusza znajdzie wybawcę, odzyska swe ciało i nie zostanie wędrowcą. Stanie się panem swego życia''
Zrozumiałam tylko z tego że straciłam ciało które utknęło w jeziorku i muszę czekać na wybawcę. Jednak Mako był 3 kilometry od jeziorka a nie słyszał moich wołań. Tak samo, kiedy stanęłam przed nim nie zauważył mnie. Czyżbym miała zostać zawieszona między dwoma światami na zawsze?
(Mako? Pomysły z dvpy kurde xD)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz