środa, 22 kwietnia 2015

Od Octavia C.D. Neytiri

- Na pewno nie jestem tu w złych zamiarach. Mogę już wracać do siebie, jeżeli przeszkadzam. - wadera stuliła uszy i zaczęła się cofać.
- Nie, poczekaj wcale nie przeszkadzasz. - zatrzymałem Neytiri, która stanęła w miejscu. Widać było że się waha.
- Ale przecież jestem z innego klanu, nie przeszkadza ci to? - zapytała zdziwiona.
- Nie, po za tym klan powietrza ma sojusz z klanem wody. - odpowiedziałem. Złożyłem skrzydła, by wiatr ich nie targał i nie próbował wznieść mnie w powietrze. Przyjrzałem się uważniej Neytiri, była biała z brązową grzywką i zielonymi oczami. Wadera chyba uspokoiła się tą informacją, bo już nie próbowała uciekać a uszy wróciły do normalnej pozycji.
- To co właściwie tu robiłaś? - zapytałem, może w końcu mi odpowie skoro przekonała się że nie mam zamiaru jej zabić ani nic w tym stylu?
- No ... ja zwiedzałam. - odpowiedziała trochę niepewnie. Spojrzałem na nią czekając na dalszy ciąg.
- Lubię góry a w klanie wody nie ma ich za wiele, więc przyszłam tu. - odpowiedziała.
- Jeśli chcesz możemy się przejść po górach, ale pokarzę ci te bezpieczniejsze zakątki bo tym razem nie mam cię zamiaru łapać. Jasne? - zapytałem. Wadera uśmiechnęła i się i przytaknęła. Zaczęliśmy iść. Po drodze zaczęliśmy rozmawiać, a ja się w końcu przedstawiłem bo zapomniałem zrobić to wcześniej. Drzewa dawały miły cień, bo słońce dawało z siebie wszystko by nas usmażyć, mimo że jest wiosna i to na dodatek w górach. W końcu dotarliśmy do niewielkiej rzeki. Wskoczyłem do niej bez namysłu i zacząłem płynąć w kierunku drugiego brzegu. Neytiri popatrzyła na mnie ze zdziwieniem i poszła w moje ślady. Poczekałem na nią na drugim brzegu.
- Octavio, skoro masz skrzydła to po co płynąłeś? - zapytała. Tym razem to ja spojrzałem na nią ze zdziwieniem.
- Bo lubię, a latać to ja mogę wszędzie i zawsze. - odpowiedziałem. Ruszyliśmy dalej lasem, aż drzew zaczęło być coraz mniej. W końcu las się skończył. Przed nami widniała kamienista ścieżka prowadząca na wielką górę. Zdawało się że jej szczyt sięga samych chmur, a z tej odległości błyszczał się jakby pokrywały go diamenty. Wiedziałem jednak że to śnieg, który nigdy nie topnieje.
- To ma być to bezpieczne miejsce? Przecież ta góra jest ogromna! - krzyknęła moja towarzyszka. Zaśmiałem się.
- Ale tam tak nie wieje! - uśmiechnąłem się i rozpocząłem wspinaczkę.


<Neytiri?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz