- Na pewno nie jestem tu w złych zamiarach. Mogę już wracać do siebie,
jeżeli przeszkadzam. - wadera stuliła uszy i zaczęła się cofać.
- Nie, poczekaj wcale nie przeszkadzasz. - zatrzymałem Neytiri, która stanęła w miejscu. Widać było że się waha.
- Ale przecież jestem z innego klanu, nie przeszkadza ci to? - zapytała zdziwiona.
- Nie, po za tym klan powietrza ma sojusz z klanem wody. -
odpowiedziałem. Złożyłem skrzydła, by wiatr ich nie targał i nie
próbował wznieść mnie w powietrze. Przyjrzałem się uważniej Neytiri,
była biała z brązową grzywką i zielonymi oczami. Wadera chyba uspokoiła
się tą informacją, bo już nie próbowała uciekać a uszy wróciły do
normalnej pozycji.
- To co właściwie tu robiłaś? - zapytałem, może w końcu mi odpowie skoro
przekonała się że nie mam zamiaru jej zabić ani nic w tym stylu?
- No ... ja zwiedzałam. - odpowiedziała trochę niepewnie. Spojrzałem na nią czekając na dalszy ciąg.
- Lubię góry a w klanie wody nie ma ich za wiele, więc przyszłam tu. - odpowiedziała.
- Jeśli chcesz możemy się przejść po górach, ale pokarzę ci te
bezpieczniejsze zakątki bo tym razem nie mam cię zamiaru łapać. Jasne? -
zapytałem. Wadera uśmiechnęła i się i przytaknęła. Zaczęliśmy iść. Po
drodze zaczęliśmy rozmawiać, a ja się w końcu przedstawiłem bo
zapomniałem zrobić to wcześniej. Drzewa dawały miły cień, bo słońce
dawało z siebie wszystko by nas usmażyć, mimo że jest wiosna i to na
dodatek w górach. W końcu dotarliśmy do niewielkiej rzeki. Wskoczyłem do
niej bez namysłu i zacząłem płynąć w kierunku drugiego brzegu. Neytiri
popatrzyła na mnie ze zdziwieniem i poszła w moje ślady. Poczekałem na
nią na drugim brzegu.
- Octavio, skoro masz skrzydła to po co płynąłeś? - zapytała. Tym razem to ja spojrzałem na nią ze zdziwieniem.
- Bo lubię, a latać to ja mogę wszędzie i zawsze. - odpowiedziałem.
Ruszyliśmy dalej lasem, aż drzew zaczęło być coraz mniej. W końcu las
się skończył. Przed nami widniała kamienista ścieżka prowadząca na
wielką górę. Zdawało się że jej szczyt sięga samych chmur, a z tej
odległości błyszczał się jakby pokrywały go diamenty. Wiedziałem jednak
że to śnieg, który nigdy nie topnieje.
- To ma być to bezpieczne miejsce? Przecież ta góra jest ogromna! - krzyknęła moja towarzyszka. Zaśmiałem się.
- Ale tam tak nie wieje! - uśmiechnąłem się i rozpocząłem wspinaczkę.
<Neytiri?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz