wtorek, 21 kwietnia 2015
Od Octavia
Od Octavia
Leciałem nad górami w moim klanie. Wiał silny wiatr, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Pode mną fruwały różne gatunki ptaków, a nawet jakiś smok do którego wolałem się nie zbliżać. Nagle zauważyłem że jakiś wilk wdrapuje się na jeden z najwyższych szczytów. Podleciałem bliżej tak by mnie nie widział. Zobaczyłem że to jakaś wadera ... Co ona tu robi? Ledwo trzymała się skały, a silny wiatr targał jej ciałem tak że mogła zlecieć ze skały w każdej chwili. Wylądowałem obok niej.
- Kim jesteś i co tu robisz? - zapytałem, przekrzykując wiatr świszczący mi w uszach. Na skale o wiele trudniej było utrzymać równowagę - nawet mnie. Wadera rzuciła mi wściekłe spojrzenie.
- A co cię to?! Mam swoje powody by tu być! - warknęła i przywarła mocniej do skały, bo nagły podmuch wiatru był o wiele silniejszy niż wcześniej.
- Chcesz się zabić? Bycie tu o tej pogodzie to samobójstwo! - powiedziałem, lecz wilczyca nie odezwała się już ani słowem. Spróbowałem inaczej.
- Jak się nazywasz? - wadera nawet na mnie nie spojrzała.
- Tajemnica państwowa! - warknęła przed siebie.
- Jestem Octavio, mogę cię z tond zabrać w bezpieczne miejsce. - zaoferowałem się.
- Myślisz że przyszłam tu by spotkać jakiegoś upierdliwego basiora?! Zostaję! - warknęła, tym razem posłała mi wściekłe spojrzenie.
- A po co chcesz tu zostać? - zapytałem najuprzejmiej jak potrafiłem. Ta wadera powoli zaczęła mnie denerwować. Odpowiedziało mi milczenie. Przewróciłem oczami i wzbiłem się w powietrze. Wiatr zniósł mnie trochę na zachód, ale po kilku machnięciach skrzydłami znów byłem w dawnym miejscu. Przyglądałem się z góry waderze, miałem bardzo złe przeczucie. Ona mnie nie widziała. Wiatr wzmagał się coraz bardziej, a ona rozpaczliwie trzymała się skały. Nagle usłyszałem potworne chrupnięcie i zobaczyłem że fragment skały, na którym wadera zaciskała łapy oderwał się od góry. Wadera krzyknęła i w rozpaczliwej próbie ratowania życia, machnęła łapami z nadzieją że się czegoś złapie. Nie było jednak czego się złapać. Wiatr uniósł waderę nad przepaść, ta w przestworzach zrobiła fikołka i zaczęła spadać. Zapikowałem ku niej, wiatr świszczał mi w uszach i szarpał pióra na skrzydłach. Przyśpieszyłem jak tylko mogłem, coraz bardziej zbliżałem się do spadającej wadery. W końcu jakieś dwa metry nad ziemią udało mi się ją złapać! Rozłożyłem skrzydła, by nie uderzyć w ziemię i nie zmienić się w naleśnika. Nie udało się to do końca, bo i tak uderzyliśmy w ziemię. Na szczęście nic nam się nie stało. Podniosłem się z ziemi, miałem kilka siniaków i nic poza tym.
- No dobra, kim do jasnej jesteś?! - zapytałem waderę. Miałem serdecznie dość jej milczenia i głupich wymówek.
<Jakaś nieskrzydlata wadera?>
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz