środa, 10 czerwca 2015

od Sherlock'a cd Sunny

Zbliżał się już wieczór, a po Sunny nie było śladu. Przeszukałem już chyba każde miejsce w klanie. Jednak nie poddałem się i moje poszukiwania dalej trwały.

Od razu po zniknięciu Sunny zacząłem szukać jakichś śladów w okolicy. Po chwili natknąłem się na jakieś dziwne ślady łap. Nie należały one do tygrysów, bo były w całkowicie innym miejscu. Szedłem za nimi, a kawałek dalej zobaczyłem na ziemi trochę krwi. Nie musiałem długo szukać, żeby mieć już pewność, że krew należała do niej. Kawałek dalej znalazłem strzępek futra Sunny. Teraz podekscytowany szedłem wzdłuż śladów. Może nie powinienem się tak zachowywać? Przecież jej mogło się coś stać. Ale martwienie się nie było jakoś moją mocną stroną, a to, że natrafiła mi się jakaś sprawa kryminalna tylko mnie ucieszyło. Nie, to z pewnością nie było normalne. Ale czy w ogóle istnieje na świecie ktoś "normalny"? Ale teraz wracam do tematu i nie robię tu wywodów filozoficznych. Po pewnym czasie wędrówki dotarłem na jakieś osuwisko. Tu ślady się urwały i mimo moich wysiłków nie znalazłem dalszego tropu. Spędziłem tu dosyć dużo czasu i zrezygnowany wróciłem na miejsce porwania Sunny. Tam jeszcze raz dokładnie zbadałem te dziwne ślady. Były duże. O wiele większe od tych tygrysich. Niestety dużo z nich nie wywnioskowałem, bo zanim cokolwiek zdążyłem zrobić zaczął padać deszcz. Nie zareagowałem w porę i woda zmyła wszystkie poszlaki. Z wściekłością rozgoniłem chmury i próbowałem jakoś połączyć fakty i coś zrobić. Udało mi się dojść do jednego. Jeśli to coś dużego, a jest wielkie, to musi gdzieś mieszkać. Jedynym prawdopodobnym schronieniem wydała mi się jaskinia. Ale jak tu teraz znaleźć tą jedną jaskinie wśród tych parudziesięciu a może i nawet paruset na terenie klanu? Powziąłem jednak poszukiwania. I szukałem aż do wieczora.

Stwierdziłem, że będę przeszukiwał te jaskinie dopóki albo nie padnę ze zmęczenia albo nie znajdę Sunny. Właśnie zbliżałem się do kolejnego możliwego miejsca zamieszkania porywacza. W końcu po wdrapaniu się na niewysoką półkę skalną stanąłem w wejściu do jaskini. "To tu!" pomyślałem i mój mózg zaczął działać na najwyższych obrotach. Już od wejścia poczułem, że ktoś jest w środku. Mimo iż jaskinia skręcała kawałek dalej to ze środka dało się poczuć niewielkie ciepło i usłyszeć jakieś ciche odgłosy. Jaskinia z pewnością nie była pusta od przynajmniej jednego dnia.
<Sunny?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz