niedziela, 14 czerwca 2015

Od Aithne do Scherlocka

– Jesteśmy na terenie Klanu Ognia, niedaleko Jeziora – odpowiedziałam, w międzyczasie zaciskając opatrunek. – Z którego klanu jesteś?
– Mysterious Thoughts... – odpowiedział, przecierając pot z pyszczka.
Nie wiem, co basior robił, ale mocno się otarł. W zasadzie nie musiałam się nawet pytać o pochodzenie; strasznie się pocił i śmiałam twierdzić, że to nie ze zmęczenia, a z gorącego powietrza, które nadpłynęło na brzegi od Jeziora Magmy.
Przyjrzałam się mu dokładnie. Przymykał co chwilę powieki, raz po raz ukazując zielonoszare tęczówki. Oddychał nierównomiernie, drżąc przy każdej próbie oddechu. Nie wyglądało to za dobrze, a sama nie dałabym rady go udźwignąć do szamanki. Nie widziałam innego sposobu, jak tylko zawołać i poprosić kogoś o pomoc. Rozglądnęłam się dookoła, ale nie zauważyłam żadnej żywej duszy obok nas, nie wliczając w to owadów i innych mniejszych form życia.
– Poczekaj tu, przyniosę wody – stwierdziłam głośno, by Sherlock mógł mnie usłyszeć.
Przebiegłam się po polance, szukając jakiegoś źródła, ale nie mogłam niczego znaleźć. Westchnęłam cicho, po czym wróciłam się do wilka. Nadal leżał w tej samej pozycji, jednak przysnął, pomrukując cicho pod nosem. Nie chcąc pozostawiać basiora na pastę losu, zarzuciłam go sobie na grzbiet, chwiejąc się przy tym na łapach. Do lekkich na pewno nie należał, ale miałam nadzieję, że mi się uda zanieść go do miejsca, gdzie ktoś będzie mógł nam pomóc.
Podchodząc coraz bliżej Jeziora Magmy dostrzegłam kątem oka dwóch kolegów, którzy leżeli i relaksowali się wolną chwilą. Położyłam delikatnie Sherlocka na podłoże, a następnie podbiegłam do, jak się okazało, Shadowmakera i Dreada.
Moją prośbę o pomoc zignorowali, wpatrując się na mnie jak na idiotkę. Dobrze wiedziałam, że nie wszyscy są życzliwi wobec innych wilków, ale, choxera!, przecież Sherlock nie jest tu z własnej woli, a przynajmniej tak to rozumowałam.
Warknęłam na nich, trącając ich łapą. Dread spojrzał na mnie spod oka, mając najwyraźniej dość. Walnęłam go jeszcze raz. Nie wytrzymał. Wstał i zapalił się, mierząc mnie gniewnym wzrokiem. Shadowmaker nie wyglądał na zaskoczonego, ale próbował uspokoić kolegę. Po chwili zagasł, oddychając ciężko.
– Gdzie jest ten wilk? – zapytał ze zrezygnowaniem w głosie. Uśmiechnięta wskazałam miejsce, ruszając w tamtym kierunku.
– Musimy zaprowadzić go do Szamanki. Znalazłam go na plaży. Wydaje mi się, że wyrzuciło go z morza aż tutaj.
Przytaknęli jedynie i zarzucili go sobie na plecy, maszerując wolno w stronę Sythe. Szłam za nimi, przyglądając się twarzy Sherlocka. Z decydowanie nie zasnął, a stracił przytomność. Na pewno ktoś, kto jest noszony przez innych, poczułby to. Basior jednak nie ruszał się, tylko leżał bez ruchu.
Opuściłam głowę, rozmyślając, co mu się mogło stać. Może coś go zaatakowało? Może stracił siły i o coś się zranił? A może po prostu zasnął na plaży, a duże fale zabrały go w morze? Ostatnia wersja raczej nie była możliwa, bo wilk wyglądał na rozważnego.
– Gdzie... idziemy?
Podniosłam gwałtownie głowę, patrząc w oczy Sherlockowi, który próbował przyzwyczaić się do światła.


Sherlock?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz